Zondag 5 december: IJssculpturen Roermond.

Hier was het vandaag echt en ik meen echt shitweer. Regen, sneeuw en natte sneeuw wisselden elkaar op een flink tempo af en dus was het balen hier. We hadden afgesproken om naar de ijssculpturen te gaan, maar de man des huizes (oftewel Roy) had weinig zin maar moest het afleggen tegen schoonmamske en mij.

Het thema was dit jaar Hollywood in IJs en het was schitterend. Het was wel klein maar wel schitterend gemaakt.

Daarna hebben we nog even wat gedronken daar en daarna zijn we doorgegaan naar de stad. Het was koopzondag hier maar het was uitgestorven. Ik ben eerst even naar de Munsterkerk gegaan om een kaarsje te branden voor de dierbare die we moeten missen.

Esther en Jessie zouden we treffen bij het Munstercafé. Daar nog lekker wat gedronken en gekwebbeld en toen kwamen er twee pieten het terras op lopen. Of we ook een liedje konden zingen. Ja hoor en dus hebben we zie ginds komt de stoomboot uit volle borst meegezongen. Piet helemaal trots en ik vond het ook wel weer eens leuk.

Thuis gekomen stortte ik even helemaal in. Ik heb veel te veel gedaan de afgelopen dagen en de haaknaald bleef niet meer in mijn handen zitten. Daarna gegeten en nu nog even de laatste dingen doen en inpakken en dan kunnen we zo weer gaan treinen. Ben benieuwd hoe het in Delft is. In Roermond is alle sneeuw weg en dreigt er ijzel, dus het is even afwachten of alles dadelijk goed gaat.

Vrijdag 29 oktober: even spuien.

Even laten weten hoe het hier gaat en dat gaat niet goed. Ik heb via facebook de mensen een beetje op de hoogte gehouden, maar via de blog en hyves niet. Dus bij deze.

Ik heb al een tijdje klachten. Dat varieert van hoofdpijn tot heel veel last van mijn spieren en duizelig en misselijk. Maar vooral heel erg moe. Ik ben nog steeds aan het bijkomen van het weekend naar Limburg en dat terwijl we maandag terug zijn gekomen. Ik slaap heel veel en mijn hoofd hoeft maar een kussen te voelen en ik slaap.

Ik ben al bij de huisarts geweest en heb bloed laten prikken. Daar kwam uit dat mijn bezinksel te hoog was. Die moet ruim onder de 20 zitten en die was bij mij 38. Toen ik gisteren ging kijken naar wat voor klachten dat kon geven op internet, bleken mijn klachten naar voren te komen. Kortom ik ben hier voorlopig nog niet klaar mee. Ik wacht nu op een telefoontje van de huisarts om te kijken hoe we verder gaan.

Verder loop ik ook al 6 weken met een oorontsteking. Eerst alleen rechts daarna aan allebei de kanten. Uit een kweek is gebleken dat de bacterie resistent is geworden door de verschillende oordruppels en de antibiotica. Wat alleen nog helpt zijn druppels waar ik niet tegen kan en dan maar zonder. Nu doet het geen pijn meer en de pijn wil ik ook niet meer.

Verder gaat het niet goed met Remy. Bij hem komt alles van pap er nu uit en ook bij mij rommelt dat. Ik wordt net huilend wakker met het beeld voor ogen van ons vieren op bed terwijl we troost zoeken bij elkaar. En ik kan je melden, dat is helaas nooit gebeurt. Voordat ik wakker werd klonken de woorden dat we allemaal verder moesten. Pap probeert me gewoon iets duidelijk te maken maar ik kom er maar niet achter wat.

Zo weer genoeg geklaagd. Hopen dat de huisarts snel belt dan kunnen we verder........

Vrijdag 28 mei: Weekend naar het Zuiden.

Dit weekend was er de grote kermis in Roermond en het stond weer door de hele stad. Helaas waren de weer-voorspellingen waren erg beroerd maar dat kon de pret niet drukken. In de trein was Roy al behoorlijk vrolijk en dat beloofde wat voor de rest van het weekend.

Vrijdag waren we laat en hebben we alleen nog wat tv gekeken en even wat bij gepraat.

Zaterdagmiddag zijn we de stad al in gegaan en hebben we de terrassen onveilig gemaakt. Het was stralend weer en dus hebben we heerlijk in de zon gezeten en ben ik weer een beetje verbrand. Ook heb ik twee ijscappucino's op.

's Avonds zijn we met zijn allen de stad ingegaan en hadden we voor de zekerheid de rolstoel meegenomen. Alleen heeft Esther er meer in gezeten als mam. De wederhelften van de jongste generatie waren allebei weg en dus was het weer eens ouderwets met zijn zessen de kermis onveilig maken. We hadden alleen niet zoveel knuffels dit keer. Alleen het weer begon roet in het eten te gooien. Roy en Jordy zijn in de zweefmolen geweest. Ze kwamen alleen verkleumd en zieknat er weer uit.

Zondagmiddag zijn we asperges gaan eten en daarna nog even de stad in. We zijn bij de eenarmige bandieten beland en hebben Esther en ik er een MP4 speler aan over gehouden. Mam en Binkie hebben ondertussen het plekje op het terras bezet gehouden. Toen we bij haar terug waren en naar de auto wilde gaan hebben we er maar even haast achter gezet. Het dreigde flink te gaan regenen en eenmaal in de auto begon het dus ook te regenen en vooral flink te onweren. De auto is ook nog even geraakt maar gelukkig niet te erg en konden we uitstappen in de garage, alleen Esther moest nog met Bink naar huis en dat vonden we toch wel eng.

Zondagavond moesten we alweer terug naar huis en was het weekend alweer veel te snel voorbij.

LO 9: Sketch B3 SA forum.

En nog eentje van carnaval

Zaterdag 3 april: Naar Roermond en het theater.

Vandaag maar weer eens naar Roermond gegaan. We alweer anderhalve maand niet geweest en dat was te lang. Dus alles geregeld en wegwezen. Ik zag gelukkig op tijd dat we een stukje met de bus moesten. Tussen Eindhoven en Weert lag het eruit. Dus alles versneld gedaan en toen onderweg naar het station. Remy was ook op tijd en dus hadden we netjes de trein van negen uur.

In de trein was het flink druk en moesten we apart zitten. We hebben maar met de NDS gespeeld en dan konden we tenminste nog chatten. Bij Eindhoven twijfelden we nog even of we via Venlo zouden gaan, maar we hadden zoiets de bus is sneller. Alleen dat was het niet. Ten eerste waren er geen bussen en hebben er dus een half uur op moeten wachten. Ten tweede stonden we er met 500 man op de bus te wachten en ten derde was de trein net weg. Dus we hebben alles bij elkaar bijna vier uur over gedaan waar we er normaal  twee en een half uur over doen.

In Roermond aangekomen hebben we even wat gedronken en zijn we daarna naar de stad geweest. Even een beetje inkopen gedaan en lekker wat gedronken en toen weer naar huis. We gingen 's avonds naar het theater in Sittard naar Peter Corry. Esther belde namelijk een tijdje geleden op om te vragen of we dit weekend zouden komen. Dat was de bedoeling alleen zouden ze vanavond naar het theater gaan. Om een lang verhaal kort te maken. We konden een ander weekend komen, we konden alleen thuis blijven of we konden meegaan. Dat laatste hebben we maar gedaan.

En ik kan je zeggen daar hebben we geen spijt van. Wat een schitterende musical en wat hebben we genoten. Waarschijnlijk komt dezelfde musical nog in Belfast en daar gaan we dan misschien met zijn allen heen. Na afloop hebben we de cd's gekocht en heeft Peter Corry ze zelf getekend. En ik, ik heb nog lang flinke rode ogen gehad. Hoe bedoel ik was onder de indruk. Het ging vooral over je voorvaderen en dat was even gevoelig, maar wel mooi gevoelig.

Maandag 15 februari: Optocht en kermis.

In Roermond is op maandag altijd de optocht. We waren natuurlijk even bang dat de optocht afgelast of ingekrompen zou worden door de sneeuw die maar bleef vallen maar dat was gelukkig niet zo. Alleen hebben we niet de hele optocht gezien. We zijn om even voor 2 uur naar de stad gegaan. Daar zouden we de rest ook ontmoeten en toen we bij het café aankwamen zagen we de eerste wagens al voorbij komen.

Jessie en haar vrienden kwamen al snel en op Jordy en Danielle hebben we nog een aardig tijdje moeten wachten voordat die kwamen. Dus was het eerst maar even wat warms wegwerken binnen en ik kan je zeggen een warme choco ging er wel in.

Toen iedereen bijeen was zijn we naar de markt gelopen, de optocht geloofden we wel en het was daar veel te koud voor. Tussendoor nog even wat kleine dingetjes gekocht. Alleen voor mij was dat voor volgend jaar. (Uiteraard moesten we Esther beloven dat we dan ook weer kwamen.) en voor de rest was het voor 's avonds.

Op de kermis aangekomen wilde de dames knuffels. Nou weet Jessie al langer dat ze daarvoor bij haar oom moet zijn en die had er dan ook vrij snel eentje te pakken, maar haar vriendin wist het nog niet. En na de talloze pogingen van haar vriend kwam ze bij Roy vragen of hij ook een knuffel voor haar wilde grijpen en dat laat Roy zich geen twee keer zeggen natuurlijk. Dus zo poseerde de dames met de begeerde knuffels.

Esther was gek gemaakt dat ze mee moest in de Sjimmy en zo gingen ze met een hele groep de Sjimmy in. Esther hield het vrij rustig maar de rest maakte er een feest van. Daarna weer even opwarmen met een warme choco en een soep en toen was het afscheid nemen van de meeste.

Het frietje naar afloop smaakte weer heerlijk en de wandeling naar huis nog een feest. Daarna hebben we afscheid genomen van de familie en de rest van de vriendengroep van Jessie. Het was jammer maar we konden niet langer oppas vinden voor de honden en dus moesten we terug. De rest ging 's avonds de cafeetjes nog onveilig maken.

Wij hebben om tien uur de trein terug gepakt. Lekker rustig 1e klas dachten we want ja we moesten door Limburg en Brabant. Alleen op Eindhoven konden we geen eerste klas vinden en de trein had geen geduld om te kunnen zoeken. Nou was er maar 1 afdeling eerste klas. Dat ging op zich goed tot Breda. Daar kwamen een hoop Rotterdammers en Dordtenaren de trein binnen die terug gingen naar huis. Dat was te merken ook. Het was gelijk rumoerig en nog geen minuut nadat we weggingen stonden we weer stil. En of andere leuke grapjas had aan de noodrem getrokken. We moesten dus allemaal de trein verlaten. Als een speer de andere trein gepakt die ook naar Delft ging en oke dat was de stoptrein maar we zaten weer 1e klas en zo kwamen we er ook. Alleen later dan gepland waren we thuis.

Zondag 14 februari: Naar de kermis.

Vandaag Valentijnsdag, we hadden van te voren al afgesproken dat we niks zouden doen en dus heb ik het ook maar niet gedaan. Wel hebben we genoten van vandaag.

Gisteren is het rond 20 uur gaan sneeuwen en dat deed het vanmorgen nog. De optocht in Maastricht is gedeeltelijk afgelast. Er mogen geen wagens mee rijden door de gladheid dat belooft nog wat voor morgen want voor hier is ook nog aardig wat voorspelt. Toch wilde mijn schoonmoeder er vandaag wel op uit.

We zijn dus naar de binnenstad gegaan en daar hebben we eerst wat gedronken bij de oude buurmannen van mijn schoonmoeder. Die zijn een friettentje begonnen in de binnenstad en dat was toch gezellig. Daar zullen we dan ook vaker gaan komen na de boodschappen.

Daarna zijn we naar de kermis gegaan en mijn schoonmoeder wilde weer wat nieuws in huis. Ze wilde een mand met allemaal knuffels erin. Dat heeft ze geweten. We hebben aardig wat knuffels voor haar verzameld. De grijpers waren geduldig en aangezien Roy daar goed in is was de kleine katten-mand die ze ervoor in gedachte was dus al te klein. Dus nu wil ze een grotere hondenmand gaan halen. Ook zijn we nog even de schuivers gegaan. Alleen ik was daar de enige die geluk had en wat punten kon verzamelen.

Bij het naar huis gaan heb ik toch nog wat sneeuw foto's gemaakt. Ik kon het toch niet laten en heb met de camera gepakt. Alleen ik kreeg er weinig tijd voor want de rest liep hard door, maar ik heb wel een paar mooie foto's kunnen maken.

Zaterdag 13 februari: Sjtasie festatie

Vandaag zijn we in alle vroegte naar Roermond gegaan. We wilden eigenlijk gisteren al gaan, maar dan hadden we geen oppas voor de beesten. Dus dan maar vanmorgen, eerst zorgen dat de laatste dingetjes gedaan werden en daarna als een speer naar de trein. De reis ging zowaar eens voorspoedig en we waren zowaar eens op tijd in Roermond.

Daar was het even rustig bijkomen en maken dat we omgekleed waren en wat gegeten hadden voor 1 uur. We gingen toen naar de Roermondse binnenstad voor de sjtasie festatie. Behalve mijn schoonmoeder ging iedereen mee. Tot zelfs de kinders met hun vrienden waren mee en we hebben geweldig gelachen.

Daar zijn we gebleven tot ongeveer 4 uur en toen zijn we wat gaan eten. We hebben een traditie dat we dan een frietje gaan eten bij de Automatique en dan nog even naar de kermis. Alleen zijn we dit jaar daarna ook nog even een warm kopje vloeistof gaan drinken. Het was toch wel koud.

We waren om 7 uur weer thuis en hebben nog wat spaghetti gegeten en daarna even lekker onderuitgezakt gezeten want de ruggen wilde niet meer van het staan.

Dadelijk nog even lekker douchen en dan wat schaatsen kijken. De kamer opruimen (de carnavals-spullen liggen namelijk overal) en dan lekker vroeg gaan slapen.

Zaterdag 23 januari: Verjaardag schoonmoeder.

Dit hele weekend naar het Zuiden geweest. Jordy was woensdag jarig geweest en mijn schoonmoeder is vandaag jarig. Ondanks wat kleine verschuivingen was het heel gezellig en hebben we veel gelachen. Echt enige wat er vooral voor nodig was, waren vier pakjes sigaretten.

Zondag 29 november: Vele evennementen.

Net even gekeken naar alles wat er te doen is in de buurt met de feestmaand in het vooruitzicht. En dat is veel. Zo is er in onze vaste badplaats het Coolevennement. Oftewel Scheveningen is helemaal omgebouwd met een langlaufbaan, een tubebaan en vooral met een iglotent met ijsculpturen (die staat in Roermond ook maar dan tot februari) Dus daar gaan we maar eens een kijkje nemen.

Ik wil graag een keertje naar Blijdorp want de jongen groeien als kool en dat zijn er inmiddels een hoop. Plus dat ik na de zomer niet meer ben geweest.

Antwerpen een bezoek brengen in de kerstperiode is nog steeds een droom van me. Nou hebben we misschien de overkant (de buurtjes dus) zo gek om een keertje mee te gaan. Dus wie weet.

Maar ook in Delft komt de lichtjesavond er weer aan. En dat is toch ook elk jaar leuk. Zaterdag hebben ze eerst een groot sint gebeuren en misschien dat ik wel even ga sfeer proeven.

Ook met de top 2000 zijn we dit jaar weer volop bezig. Zo hebben we via kennissen van ons kaarten voor de top 2000 agogo waar op 19 december met ze naar toe gaan. Misschien dat we nog een dag tijdens de uitzending van de top 2000 naar het Beeld en Geluid museum gaan met onze vrienden uit Barchem maar dat is nog een echte misschien.

Plus dat de kerst zelf eraan komt en met oud en nieuw zitten we als het goed is in het zuiden. En dan nog mijn verjaardag. Ah ik houd me de komende maand wel bezig. En pap? Pap die kijkt als een engeltje met ons mee. Vrijdag gaan we een grote kaars brengen naar hem en opa en oma en alvast een kerststukje. En waarom vrijdag? Vrijdag is het alweer een half jaar dat hij er niet meer is.

Woensdag 11 november: begrafenis Marion.

Zondagochtend kregen we op een raar moment telefoon uit Limburg. Meestal voorspeld dat niet veel goeds. En ook nu was dat weer niet veel goeds wat het bracht, maar dat het dit zou zijn hadden we niet verwacht.

De nicht van Roy, Marion Matapere overleden. Dat was een klap waar we allebei niet op hadden gerekend en dat heeft ons flink van onze stukken gebracht we waren de hele dag dan ook flink van slag. Ze moch helaas maar 49 jaar oud worden en de afspraken die stonden kunnen we helaas niet meer nakomen.

Uiteraard zijn we naar haar begrafenis geweest. Het was voor ons een rot tijd met alle treinen en eigenlijk hadden we nog niet met de voordeelurenkaart mogen reizen. En zal je altijd zien. Nooit controle en nu gelijk.

Eenmaal op Vught aangekomen was het nog even spannend of we er wel konden komen op tijd. Nergens een bus of taxi op station Vught. Ook nergens een nummer te vinden en toen ik een nummer had, bleek dat ook nog de verkeerde te zijn. Die deed alleen maar zakelijk vervoer. Via hem hebben we gelukkig wel een ander nummer gekregen en die nam er zijn tijd voor om bij ons te komen. Maar toen die er was had die ook nog aardig wat tijd nodig om bij de kerk te komen. Gelukkig hadden we Esther al bereikt en die was al in de kerk en die wist gelukkig dat we te laat waren maar dat we wel er aan kwamen.

De dienst was "mooi" want ja wat is mooi op die leeftijd. De tranen kwamen dan ook snel en bijna automatisch ging de gedachte ook terug naar pa. De tranen vloeide helemaal toen haar zwager (de broer van haar man) een zelf geschreven nummer zong en dat was zo mooi. Vooral toen haar man naar de kist toe liep en begon te snikken. Haar moeder erbij (die eigenlijk pas op het laatste nippertje uit het ziekenhuis was ontslagen en zo er toch bij kon zijn.) het werd echt te veel en ik greep dan ook naar paps ring. Op dat moment had Esther ook de koker in de hand met mijn schoonvaders as erin en de zakdoek was dan ook meer dan welkom.

Na afloop van de dienst zijn we gaan condoleren en de meeste vonden het knap dat ik er was. Helaas vond ik dat ik geen andere keus had. Dit was de laatste groet aan haar en ik vond dat ik die moest brengen.

Daarna zijn we even het centrum in gegaan van Vught om wat te eten. Ondertussen gepraat en even gewoon gezeten en terug tot onszelf gekomen.

Toen we terug gingen naar de auto om nog even naar onze oom en tante te gaan, zagen we de stoet pas voorbij komen met de kist er nog bij. Alles was dus uitgelopen en daarna werd er een grote maaltijd geserveerd in de kerk. Er werd aan ons gevraagd of we ook wilde komen, maar dat hebben we toch niet meer gered.

Bij oom en tante aangekomen was het gelijk ga zitten en wat willen jullie drinken en hoe is het met jullie. Onze tante was er aardig vanaf. Ze kwam net uit het ziekenhuis en van het meeste had ze niks mee gemaakt. Ze lag er vanaf zaterdag in en zaterdagavond is Marion overleden aan een hart aanval. Ook onze oom was even de weg kwijt al wilde die dat niet laten merken.

Toen met de bus terug naar Den Bosch en daar op de trein terug gestapt. Even gelezen en naar de muziek geluisterd, alleen wel de veilige keuze. Eenmaal thuis hebben we laten weten bij de buren dat we er weer waren en Jackie is bij ons wat komen drinken. Zo konden aan allebei de kanten even ons verhaal kwijt. Wij over vandaag en zij over een akkefietje op school wat haar hoog zat.

Donderdag 8 oktober: Verjaardag mam

De eerste in de reeks verjaardagen is voor mam. En dat was geen gemakkelijke voor ons allemaal. Ik heb de hele dag een rotgevoel gehad en toen ik 's middags dan ook de videoclip tegen kwam van Ilse deLange - I still cry was het hek van de dam. Ik ben begonnen met huilen en hield niet meer op. Toen ik ook nog de aflevering keek van Mcloeds Daughters waarin Claire verongelukte en begraven werd was het helemaal verschrikkelijk. Maar ja we zouden uit eten gaan. Ik heb Roy maar een smsje gestuurd en die was vijf minuten later thuis. Toen kwam ik eindelijk weer een beetje tot mezelf. Alleen had drie uur brullen wel zijn sporen achter gelaten.

Maar goed om vijf uur kwamen mam en Remy. En Remy had de nieuwe bruikleen pc voor mij bij zich. Dat was zo fijn om te weten dat ik morgen die oude bak kwijt ben.

Om zeven uur zijn we naar het nieuwe wok restaurant gegaan, alleen zat die al helemaal vol. Dus optie twee dan maar en daar hadden we nog wel een plekje en bij Royal Palace in Delft hebben we ons echt niet verveeld.

Mam en lopen is nog steeds als vloeken en dus scheurde ze langs op haar brommer.

Sander was daar met zijn collega's en die heb ik maar gelijk even de camera gegeven. Ik moest en zou weer een foto hebben van ons vieren.

Roy was alleen minder blij met de camera bij het voorgerecht en dat was pech voor hem. Ik vond het wel een goed idee.

Mam en Remy in een melige bui.

Remy lachen! Huh wat moet jij nou weer?

Mam en Roy bij de wokken en grilplaat.

Remy's eerste getapte biertje. Het ging geeneens zo slecht.

Weer eens een leuke foto van ons samen.

AAAAAAHHHHHHHHHHH

En wij maar serieus kijken wat we wilden nemen.

Na dat we klaar waren hebben we nog een tijdje buiten staan praten. Dat werd weer eens een heftig gesprek. Maar het was wel goed voor alle party'en om de neuzen weer dezelfde kant op te krijgen.

Wo 23 en do 24 september: Ziekenhuis opname

Na een heerlijk korte nacht moest ik me om 7 uur melden in het Sint Franciscus-ziekenhuis in Rotterdam. Daar zou ik geopereerd worden en omdat ze het diabetisch protocol aanhielden moest ik een nachtje blijven. Roy heeft me weggebracht en is bij mij gebleven totdat ik in bed lag.

Het intake gesprek verliep vlot en ik had er een goed gevoel bij. Ze vroeg netjes welke medicijnen ik gebruikte en welke dosering. Dat was niet veranderd en alleen heb ik er bij verteld dat ik Melatomatine gebruik al heel lang. Ook het bloeddruk meten was een ramp en ik was benieuwd hoe vaak dat zo bleef.

Toen ik naar de kamer werp gebracht bleek dat bij de zusterspost te zijn en er lag een verpleegkundige naast die ook net geopereerd was en die daar ook werkte. Helaas kwamen er veel collega's even langs om te kijken hoe het met haar was en elke keer weer het verhaal over de operatie. Ik kan je wel vertellen dat als je nog moet dat niet prettig is. Vooral net als je net als ik overal onwijs bang voor bent. Ik heb dan ook boekje gepakt en maar goed hard de mp3 speler aangezet.

Om even na 8 uur kwamen ze om het infuus te steken. Ik had in eerste instantie een leerlinge die het toch wel eng vond en niks vond. Ook de volgende vond maar weinig en ook al had zij het wel geprobeerd in de rechterhand, ook haar lukte het niet om hem goed te krijgen. Dus toen moest ik naar de uitslaapkamer. Kijken of ze het daar wel wilde lukken. De eerste daar heeft het ook geprobeerd aan mijn linkerhand en die wilde niet doorlopen en die ging me toch pijn doen omdat ze probeerde een blokkage weg te spuiten. Waardoor er een vochtophoping onder de huid kwam te zitten. Dus volgende en die zette hem in 1 keer in mijn linkerarm en die heb ik niet gevoeld. Dus toen kon ik weer naar boven.

Terwijl we onderweg waren was er al gebeld dat ik terug kon komen voor de operatie. Dus dat was snel het te kleine operatieschort aan en aangesloten worden op het infuus en weer terug naar beneden.

Daar kon ik gelijk door gereden worden naar operatiekamer. Ik heb me er toen maar bij neergelegd en heb het over me heen laten komen. De warme moltons lagen al onder de dekens. De Otrivin werd ingespoten en dat was smerig en toen kon ik de operatietafel op. Ik heb alles gehoord en heb me maar zo ontspannen mogelijk gehouden en dat moest wel anders was ik gillend van de operatiekamer gelopen. Ik ben wel blij dat ik dat inmiddels redelijk onder controle heb.

Toen ik bij kwam van de operatie werd er gezegd dat ik Morfine had gehad tegen de pijn. Te suffig als ik was kon ik niet zeggen dat dat niet werkte. Het eerste wat gebeurde was dat ik lag te huilen in bed. Alles kwam met een sneltreinvaart omhoog en heb stilletjes het maar over me heen laten komen. Toen werd ik opgehaald om weer naar boven te gaan. Ik had nog extra zuurstof en ik heb maar heel lief gevraagd of dat eruit mocht. Dat mocht en het bleek dat dat goed gebloed had. Het witte kopje was helemaal rood. Ook lag ik heerlijk te zweten en voelde ik me smerig.

Terug op zaal eerst de controles en het bloeddruk meten was weer een ramp. Totdat er eentje zo slim was om het aan het been te doen en dat was de oplossing. Toen ging het wel. De bloeddruk was voor mijn doen hoog en de temperatuur van 37 naar 35 in een drietal uur tijd (en daarna gelukkig weer naar de 36). Toen kreeg ik het wel heel koud ineens en heb ik het laken weer ingewisseld voor de deken. Daarna bleef het goed.

Na een uur een beetje suffig naar de mp3 te hebben geluisterd en elke keer weer wakker gemaakt te worden voor de controles moest ik plassen. Ik mocht alleen nog niet opstaan omdat ik veel te bleek zag volgens hun. Dus Tammie moest op de po. Al moest ik nog zo nodig, dat lukte echt niet. Toen moest ik eerst maar overeind gaan zitten. Toen werd ik me toch misselijk en wat er uit kwam was vooral bloed. Dus maar iets voor de misselijkheid gehad en daarna als nog naar de wc geweest.

Toen kwam de eerste keer medicijnen vragen. De eerste paracetamol ging met zetpil naar binnen en daar achteraan wilde ze Diclofenac geven. Ik had ergens gelezen dat dat niet samen ging met de Fluoxetine en heb het dan ook geweigerd. Bij elke ronde dat ik weer pijnstilling mocht kwam ook de Diclofenac weer naar boven en steeds heb ik het maar geweigerd. Dat ging echt de hele 30 uur door dat ik daar lag. Niemand kwam erop om het na te vragen bij de apotheek en mijn zaalgenootje lag zich ook te verbijten want bij elke ronde kwam ook dat riedeltje weer. En dan heb je van te voren een lijst met medicatie moeten overleggen omdat dat nodig was voor de opname.

Later omdat ik nieuwsgierig was en omdat ik voor de volgende keer zeker wilde weten dat ik het bij het rechte eind had heb ik de bijsluiter van de Fluoxetine opgezocht. En wat denk je. Het was maar goed dat ik de Diclofenac heb geweigerd. Zeker omdat ik al misselijk was en last van me maag had. Ook de Morfine heeft een wisselwerking met de Fluoxetine en dat wist ik al uit eerdere ervaringen dat dat geen ene moer deed. Ik vind het dan ook des te slordiger dat ze het niet zelf hebben opgezocht en alleen in het dossier hebben gezet dat ik ze weigerde in te nemen. Ik had het wel kunnen doen, maar dan???? De maag-beschermers had niemand aan gedacht.

Naarmate de tijd vorderde ging ik me gelukkig beter voelen. Ik heb in totaal twee keer overgeven en drie keer wat gekregen voor de misselijkheid. Dus dat viel gelukkig mee. Ik was alleen heel suffig en heb dan ook Roy vroeger naar huis laten gaan. Ik viel elke keer in slaap. Zo ben ik de avond en nacht doorgekomen. Elke keer drie kwartier slapen en dan weer naar de wc en even lezen. Alleen 's nachts viel ineens de elektriciteit uit. Er was een oefening werd er door de nacht verpleging gezegd. Alleen mijn bed stond niet goed en kreeg ik last van me rug. mijn zaalgenootje was geopereerd aan haar knie en lag in een apparaat om haar knie soepel te houden. Ze werd gewoon wakker van de pijn door de morfine heen. Ze vond het alleen niet zo erg want dan kon ze even een paar uur slapen zoals ze wilde. Verder vond ik het minder want ik kon niks meer doen. Ik heb dan ook maar liggen internetten. Hoezo verslaafd.

Bij het bezoek had ik al gevraagd of het infuus eruit mocht. Dat mocht niet want?????? Wij vonden het vreemd maar hebben het maar zo gelaten. Ik dronk inmiddels al weer water en had wat vla op, maar nee hij moest blijven zitten. Om half tien mocht die alsnog afgekoppeld worden. Alleen zou de volgende ochtend me wat duidelijk worden. Ik had al via het infuus Anti- Biotica moeten krijgen. Had ja want dat heb ik nooit gehad al had ik ze er meerdere keren over horen overleggen. Gelukkig mocht ik de tabletten meenemen naar huis.

Ook zou er een diettiste langs komen om te bespreken wat ik mocht eten en of ik het drankje van pap (Nutricia Multi Fibre) nodig had. Nooit gezien, 's avonds weinig gegeten en wat denk je. 's Morgens ineens dat flesje bij het ontbijt.

Ik moest ook nog even naar de kaakchirurg voor controle. Dat werd een snel bezoek en wat vragen beantwoorden. Heb je al gespoeld? Nee. Heb je ergens last van? Nee. Moet ik nog terug komen? Nee en toen was het tot ziens. Ik vergat te vragen wanneer de prothese er voor het eerst uit moest. Hoeveel keer ik op een dag moest spoelen en ga zo maar verder. Ik was verdooft nog en was alleen maar gefocust op naar huis gaan. Want dat mocht ik gelukkig wel. Ik weet dus ook geeneens hoelang de operatie bij elkaar heeft geduurd.

Ik heb Roy uit de vergadering gebeld. Heb nog wat lol gemaakt met mijn zaalgenootje en ondertussen ook haar op de hoogte gebracht wat ze nog allemaal met haar van plan waren want hoe dan ook, zij ging ook vandaag naar huis zei ze. Ze had de nacht ervoor niet goed geslapen en ze moest dus een nacht extra blijven. Gelukkig was de planning dat ze om 17 uur werd opgehaald door haar vader en dan was alles ook gedaan bij haar.

Daarna als een speer wegwezen en eerst even nog wat gedronken. En daarna naar huis. Even wat boodschapjes gedaan en even bij de buurtjes gedag gezegd en toen gaan slapen en badderen. Roy moest naar het slaan van de eerste paal van het crematorium (zie andere blog (volgt nog) dus was ik even lekker alleen en heb ik heerlijk gekroeld met de beesten en wat aangerommeld totdat Roy kwam.

Hij kwam alleen wat laat dus heb ik zelf ook maar gelijk de honden uitgelaten. Maar ondertussen kwam die er al aan en heb ik de camera even van hem overgenomen want hij ging gelijk soep halen. Meer kon ik toch nog even niet eten. Meneer poes was met ons meegelopen en die kroop zo mooi de boom in dat ik het niet kon laten.

Toen ik daar mee bezig was kwamen Isa en Jack voorbij. Ze waren onderweg naar de dierenarts. De andere helft van TNT (Toulouse dus) had een flink abces in zijn nek met twee tandjes erin. Het kon dus niet anders dat onze schat eindelijk zijn belager een keer terug heeft kunnen pakken. Al kunnen we dat nooit met 100% zekerheid zeggen natuurlijk. Alleen Toulouse heeft een heel mooi koppie nu en huisarrest.

Na wat gegeten te hebben kwam er natuurlijk even bezoek. Jack, Jaap, Isa en ma zijn even geweest maar om half tien ben ik naar boven gegaan. De narcose hakte er toch wel in. Ook had ik alweer een afspraak voor morgen bij de gebittenboer. Moet er toch een keertje uit

Trots op de gasten om ons heen.

We zeggen het niet vaak tegen ze maar we zijn super trots op de jongere generatie om ons heen. Ik mag graag zeggen dat het tijd wordt voor een nieuwe aanwas kleintjes maar de grotere zou ik voor geen goud willen missen. Ik vind het dan ook heerlijk om wat met ze te doen. Alleen hebben ze inmiddels hun eigen bezigheden en tijd verdrijf en hebben ze niet altijd meer tijd voor ons. Zeker die twee uit Roermond niet meer *snik*

Remy helpt ma waar hij kan sinds pap er niet meer is en heeft hij vrienden gemaakt door heel Nederland. Zo zit hij in Dronten en het volgende weekend in Maasstricht. Of ze komen vanuit heel het land naar hem toe. Heeft mam ook gelijk weer even afleiding.
Jordy werkt hard en wil toch weer een opleiding gaan doen en dan zullen wij hem ook wat vaker zien. Als alles goed gaat en hij wil nog steeds komt hij een stukje dichterbij in de buurt wonen. Hij wil dan in Den Haag gaan studeren en wonen (dan hoeven we nog een kwartier te reizen in plaats van twee uur). Hij heeft een goede baan en werkt zich langzaam op en is ook op zoek naar een eigen kamer. Al heeft die daar niet zo heel veel haast mee.

Jessy woont inmiddels samen en is ook bezig om zich op te werken maar dan in de horeca.

Jordy en Daantje zijn inmiddels alweer aardig wat jaren samen en dat gaat nog steeds fantastisch en elke keer dat we Daantje niet zien is eigenlijk te lang.

Jessy woont samen met Joey en dat is nu even moeilijk maar ze doen het goed samen.

And last but not least de oogappels van de overkant.

Isa zit inmiddels in 5 HAVO en is aan het knokken om haar diploma te halen. Maar dat gaat tot nu toe redelijk. Met haar nieuwe vervoermiddel is ze meer weg als thuis en crosst ze op het gemakje heel Delft rond.

Danique is overgegaan naar 2 Atheneum en heeft er Cambridge track bij. Dat betekent dat ze een groot aantal lessen in het Engels volgt. Bij de musical heeft ze het ook nog steeds naar haar zin en ook al kan ze nu even niet (flinke hersenschudding) ze maakt nog steeds leuke vorderingen. Ze was als 1 van de 12 die door mochten gaan met de selectie klas. Er hadden 350 leerlingen zich er voor aan gemeld. Ik ben benieuwd naar de volgende uitvoering. Ik baal er nog steeds van dat ik niet naar Musicals in Delft kon.

(Met dank aan Jordy en Jessy voor de foto's van Solar.)

Dinsdag 1 september: 4e vakantiedag deel 2: Joseph

Maar we waren wel om 18.30 uur thuis zoals we hadden gezegd. We moesten die avond nog door naar Joseph en daar had ik onwijs veel zin in.

Toen we thuiskwamen heb ik wat foto's van de dag aan mamske laten zien. Kleintje zat op dat moment weer eens te vervelen. Iets waar ze deze week haar hobby van had gemaakt. 's Morgen om 5 uur gaat ze rustig tussen onze kamers inzitten en begint dan flink te ja hoe zal ik het noemen want ik kan het geen klagelijk miauwen noemen. Dat ging echt door merg en been heen. We noemde haar dan ook feeks en die naam doet ze ook eer aan op deze foto.

Zet moeder en dochter naast elkaar waar dan ook en het wordt een zooitje. Dochterlief woont nu op haar zelf en ondanks dat ze mamlief heel erg mist doet ze het toch goed.

De musical was weer geweldig en ik had een betere plaats dan we hadden gereserveerd. Mam wilde in de rolstoel blijven zitten en dus kon ik op rij 7 plaats nemen in plaats van rij 21. We hadden alleen Freek niet. Maar zijn plaats werd ingenomen door Mathijs Pater en die was ook heel goed. Ik heb nu ook dingen gezien die ik de eerste keer niet heb gezien. Dat krijg je toch vaak als je dingen de tweede keer ziet.

Zondag 30 augustus: (Schone) zus jarig.

Vandaag wordt schone zus 44 jaar plus 1. Ze vind 45 jaar zo vervelend klinken. Dus doen we het maar zo. Rond 15.00 uur zijn we er heen gegaan en toen waren we de eerste. Maar we waren ook op de kinderen na de laatste die weggingen.

Ze is goed bedeeld met cadeautjes en ze was heel blij met de 'T shirts die ik had gemaakt.


Van de kinderen heeft ze twee grote foto-boeken gehad en daar heeft Jessie aardig wat werk aangehad. En ze heeft aardig door de lades van Esther geneusd om de foto's bijeen te krijgen.

Verder hebben we heerlijk bij gepraat met een hoop mensen en met de beesten gespeeld.

's Avonds nog wat tv gekeken en toen voor twaalven al naar bed en heerlijk geslapen dat we hebben.

Woensdag 5 augustus: Zoomeravond in Blijdorp

Vanmiddag kwam Roy thuis uit zijn werk. Hij wilde weer een stuk fietsen en ik had dan als voorwaarde dat we dan wel naar Blijdorp zouden gaan. Het was de tweede zoomeravond en deze avond stond in het teken van het Oceanium en de apen en de apen doen ze niet zo vaak. Dus was het fietsen in orde maken en even wat broodjes klaar maken en toen gaan met die fiets. Alleen wilden we om 14 uur weg. Dat werd alleen 15.30 uur.

Ook had ik bij Veronique een berichtje achter gelaten. Mijn oom en tante en zij en achter-neefje hebben sinds een paar maanden een abonnement en gaan ook regelmatig. Alleen mijn achter-neefje vind me niet zo heel lief en zet het elke keer op een brullen.


Voor het fietsen was het weer perfect alleen hoopte we dat het verder droog bleef. We zijn via Schiedam naar Overschie gefietst en toen naar Blijdorp. Een route van bij elkaar met eten en even gezeten iets meer dan anderhalf uur fietsen.

Toen we aankwamen eerst wat gedronken en wat gedaan aan de suiker-tekorten. Ik was even naar de wc toen Roy Sander in de trein zag zitten. En Jacqueline en Veronique met Dylano voorbij zag lopen. Roy mijn GSM gepakt en Sander gebeld. Die twee schelen een jaar en dat was dus dolle pret met zijn tweeën door de telefoon. Wij zijn daarna ook in het treintje gaan zitten. Het begon een beetje te miezeren en we waren licht gaar van het fietsen.


In de rivierahal even gekeken bij de vissen. Deze longvis trok onze aandacht en ging even lucht happen. Dat hadden we nog nooit gezien en dat fascineerde dus. Maar voor ik er een goede foto van kon maken was die weer weg achter het hout. Ik had inmiddels goed ge-oefend met de camera en wist wat ik moest doen. Ik kan inmiddels met trots zeggen dat ik dit één van me mooiste en best gelukte foto vind van de afgelopen tijd. Maar ik ben nog niet uitgeleerd en we zijn in Blijdorp nog lang niet uitgekeken, dus wie weet.


Het weer bleef slecht en miezerig en dus maar even wat gegeten. Daar kwamen we de familie Knijnenburg Verburg ook weer tegen en dus was het even kletsen en ik ben gewoon bij Dylano gaan zitten. In de hoop dat het nu eens goed zou gaan en dat ging het. Hij was rustig en ik kon tot zelfs wat leuke foto's maken.


En dit hadden we vorig jaar niet gedacht. Sander is helemaal gek van zijn kleinzoon en doet alles met het ventje. En ze zijn duidelijk gek op elkaar. Toen ik deze foto aan Veronique liet zien wilde ze hem ook gelijk hebben. (Ja ik weet het ik moet hem nog sturen maar er kwam een email tussen die niet doet was ik wil grrrrrrrrrr, maar misschien wil je er wel meer.)

Toen kwam ter sprake wat we allemaal nog wilde doen. Hun hebben pas een paar maanden het abonnement tegen alweer 10 jaar en dus hadden ze wat vragen over leuke plekjes in de dierentuin en waar ze dingen konden vinden. Dus zijn we samen gaan lopen en hebben we dat dingen laten zien en gezegd. Zoals de vogel-kas, daar waren ze nog nooit geweest en dat terwijl ze er gek op zijn. Ook de binnen-verblijven aangewezen van het moeras gedeelte en hebben we ze Roy's favoriet laten zien. De Beo en die was weer op dreef. Sander vond het dan ook geweldig.


Bij onder andere de Kuifmakaken was er een praatje en daar waren we bij. Dat zijn echt hele lieve beestjes. Tot zelfs de verzorgers gaan niet bij ze naar binnen. Of alleen als de nood zo hoog is dat het niet anders kan. Weer wat geleerd.


Toen even de speeltuin in en even wat gedronken. Veronique wilde met Roy van de glijbaan alleen vond Roy dat geen goed idee. Roy zei al liever een lekker enge achtbaan dan een glijbaan. Dat was niet tegen dovemans oren gezegd. Veronique wilde weten wanneer we gingen.

Mooie foto van mama en zoon.

Nog even bij het praatje geweest van de Gorilla's alleen daar was het niet te houden zo druk en dus hadden we het gauw gezien.


Via de Giraffen nog even naar het Oceanium geweest. Daar waren ook nog wat dingen te zien. Alleen ook lekker druk en dus was het feest gauw voorbij.

Wij moesten met de fiets terug en de rest ging lekker relaxt weer met de auto terug (hun eigen woorden). Wij hebben nog wat te drinken gepakt. Alles terug gedaan op hun plaats om mee te kunnen nemen op de fiets en toen terug gereden. In drie kwartier waren we thuis. Het was een lekkere lange rechte weg terug en de 13 km die we nog moesten hebben we met 19 km per uur gemiddeld kunnen afleggen. Het was in ieder geval lekker koel.

Ik ben op

Wat pa niet kan, kan ik op dit moment te veel. De tranen blijven maar stromen en ik heb net maar wat ingenomen. Me tenen kunnen even het gewicht van me schouders niet meer dragen.

Het spreken met mensen wordt even steeds moeilijker en dan krijgen we nog een zalig bericht uit het Zuiden. Mam moet morgen ook opgenomen worden. Ze wordt een gevaar voor haarzelf en haar omgeving. Niemand wil meer bij haar blijven. Ze wordt te suf van de morfine maar zonder kan ze niet. Ze valt in slaap met een peuk in de hand en er zijn al een paar bekers koffie over haar heen gegaan.

Toen ik Esther net sprak brak ik. Zij wil eigenlijk hier zijn voor ons en wij daar voor haar. Nooit heb ik geklaagd over de afstand maar nu. Ik vervloek die 180 km.

Genoeg geklaagd en gejankt. Ik ga me bijeen rapen. Ma en Roy komen zo van het ziekenhuis en ik zou wat te eten maken.

Misverstand uit de weg ruimen

Ik heb ooit in een blog geschreven dat pap en mam geen contact wilde met mensen omdat ze het even niet aankonden. Gisteren heb ik gemerkt dat dat een beetje verkeerd is opgevat. Dat merkte ik gisteren aan de tante van mijn vaderskant. Helaas door omstandigheden is het contact met die kant verwaterd. En nu is dat dus heel raar allemaal. Alleen die durfde dus door mijn opmerking geen contact te zoeken met pap en dat terwijl ze als broers en zussen toch wel graag wilde en deze blog dan ook nauwlettend in de gaten hielden voor nieuws. Gelukkig is dat van mij zijde met mijn tante nu min of meer uitgepraat, maar het zit me toch niet lekker.

Dus bij deze. Pap vind het heerlijk om reacties te krijgen en of kaartjes of andere blijken van medeleven. Hij leest trouw elke dag mijn blog en bij onjuistheden krijg ik nog net zo hard een tik op min vingers. Dus kaartjes en reacties zijn welkom en bellen in mindere mate ook. Het moet natuurlijk niet zo zijn dat ze alleen maar aan de telefoon hangen, maar de telefoontjes die ze af en toe eens krijgen vinden ze ook fijn.

Bij deze wil ik dan ook zijn collega's bedanken die hem regelmatig een hart onder de riem steken en laten weten dat ze meeleven en ik wil Margo speciaal bedanken. Op de juiste tijd op de juiste manier weet je me op te beuren en dat terwijl we elkaar eigenlijk geeneens kennen. Dank je wel daarvoor (hele dikke knuffel)

En natuurlijk verder iedereen die het wel en wee volgt van ons hectische leventje.

Fotoverslag van een weekendje weg

Roy had het wel verdiend ik kreeg hem bijna niet wakker toen we bij Eindhoven kwamen. Maar ja we waren net bij dr Rogge geweest en hadden de honden naar hun logeer-adressen gebracht.


Op zaterdag ben ik met Esther de stad even ingegaan. We moesten boodschappen doen en we wilden even bij beppen. Alleen dat nou net de muziekkapel vandaag moest spelen. Het was wel leuk alleen na elk nummer hadden ze 5 min pauze.


Na het werk kwam Jessie ons ook vervelen. Toen dreef ze eerst mams toen wanhoop, daarna haar vriend die ook nog even kwam en toen moest ze zelf even stoom afblazen.

Maar verder is het wel een schat hoor.

Zondag zijn we terug gegaan en waren we benieuwd wat we in Delft aan zouden treffen. We lazen heel veel berichten van wateroverlast en een bliksem inslag niet zo ver bij ons vandaan. En de wolken voorspelde niet veel goeds.

Ik zat me te vervelen en heb de camera maar even gepakt en er zijn best mooie foto's uit voort gekomen.

Asperge velden in Limburg

Een pijler van de nieuwe brug van de HSL lijn over het Hollands Diep.

En Thomas, Thomas was blij dat we er weer waren. Hij gaat niet naar buiten als we er niet zijn. De buuf heeft van alles geprobeerd maar hij vertikt het. Of het nu is dat haar katten dan in de buurt zijn (we noemen ze samen al TNT, zal ik weleens apart plaatsen) Of omdat hij dan bang is dat wij hem niet meer binnenlaten. Hij is soms al heel bang als je gewoon de deur dicht wil doen.


Maar we waren weer thuis, meneer had weer even gespeeld en had zijn uitkijkpost weer in genomen.


En de volgende dag???? Hij was het lontje weer tegen gekomen en had me een mooie plek op zijn neus. Hij was weer de nacht buiten geweest na lang aandringen. Hij was toch wat bangig geworden door de onweer en was natuurlijk alleen thuis.