Even laten weten hoe het hier gaat en dat gaat niet goed. Ik heb via facebook de mensen een beetje op de hoogte gehouden, maar via de blog en hyves niet. Dus bij deze.
Ik heb al een tijdje klachten. Dat varieert van hoofdpijn tot heel veel last van mijn spieren en duizelig en misselijk. Maar vooral heel erg moe. Ik ben nog steeds aan het bijkomen van het weekend naar Limburg en dat terwijl we maandag terug zijn gekomen. Ik slaap heel veel en mijn hoofd hoeft maar een kussen te voelen en ik slaap.
Ik ben al bij de huisarts geweest en heb bloed laten prikken. Daar kwam uit dat mijn bezinksel te hoog was. Die moet ruim onder de 20 zitten en die was bij mij 38. Toen ik gisteren ging kijken naar wat voor klachten dat kon geven op internet, bleken mijn klachten naar voren te komen. Kortom ik ben hier voorlopig nog niet klaar mee. Ik wacht nu op een telefoontje van de huisarts om te kijken hoe we verder gaan.
Verder loop ik ook al 6 weken met een oorontsteking. Eerst alleen rechts daarna aan allebei de kanten. Uit een kweek is gebleken dat de bacterie resistent is geworden door de verschillende oordruppels en de antibiotica. Wat alleen nog helpt zijn druppels waar ik niet tegen kan en dan maar zonder. Nu doet het geen pijn meer en de pijn wil ik ook niet meer.
Verder gaat het niet goed met Remy. Bij hem komt alles van pap er nu uit en ook bij mij rommelt dat. Ik wordt net huilend wakker met het beeld voor ogen van ons vieren op bed terwijl we troost zoeken bij elkaar. En ik kan je melden, dat is helaas nooit gebeurt. Voordat ik wakker werd klonken de woorden dat we allemaal verder moesten. Pap probeert me gewoon iets duidelijk te maken maar ik kom er maar niet achter wat.
Zo weer genoeg geklaagd. Hopen dat de huisarts snel belt dan kunnen we verder........
Posts tonen met het label pap. Alle posts tonen
Posts tonen met het label pap. Alle posts tonen
vrijdag 29 oktober 2010
dinsdag 29 juni 2010
Vrijdag 4 juni: Brief aan pap
Ha die pa daar ver weg.
Het is vandaag alweer een jaar geleden dat je ons verliet. Je moest dat weten we, maar vrede hebben we er nog steeds niet mee. Jeetje wat kan je ineens een hoop vragen hebben waar geen antwoorden meer op komen. We missen je nu het wk er weer aankomt en met de BBQ's missen we je kookkunsten.
Pap hoop dat je het boven wel gezellie hebt met iedereen en dat je flink aan het kaarten bent en het scrabble bij houdt. Roy wil nog steeds revanche.
Pa je tekenen komen langzaam door en we houden van je.
Je dochter.
Het is vandaag alweer een jaar geleden dat je ons verliet. Je moest dat weten we, maar vrede hebben we er nog steeds niet mee. Jeetje wat kan je ineens een hoop vragen hebben waar geen antwoorden meer op komen. We missen je nu het wk er weer aankomt en met de BBQ's missen we je kookkunsten.
Pap hoop dat je het boven wel gezellie hebt met iedereen en dat je flink aan het kaarten bent en het scrabble bij houdt. Roy wil nog steeds revanche.
Pa je tekenen komen langzaam door en we houden van je.
Je dochter.
maandag 5 april 2010
Donderdag 25 maart: Herdenkingsavond pap
Elk half jaar heeft De Laatste Eer een herdenkings-avond voor de nabestaande van de overledene waar ze het jaar tot half jaar ervoor de uitvaart voor hebben geregeld en ja dat was dit keer ook pap. Dus ons opgeven met zijn drieën. Roy is later toch meegegaan, maar in eerste instantie zouden mam, Remy en ik gaan.
Bij binnenkomst werden we natuurlijk door iedereen begroet want ja het is ook nog steeds Roy's werk. De directe collega van Roy zei gelijk dat er boven nog werk wachtte en dat hij gelijk kon beginnen. Geen leuk grapje kan ik zeggen.
Daarna begon de herdenking. Er werden wat nummers gedraaid en daarna werden de namen van de overledene genoemd en kon je een kaarsje voor diegene aansteken. Ook konden we een schelpje met een boodschap pakken. Ik had licht en mama had groei. Dat klopt bij ons allebei.
Het was vreemd en vooral even onwerkelijk. Maar helaas was het waar. Roy heeft geen kaarsje aangestoken. Voor zijn idee zat pap hem boven uit te lachen. Volgens Roy zat pap met een half oog het voetbal in de gaten te houden samen met opa en met het andere oog ons. Pap hield meestal niet van die diensten en had Roy dus zoiets van die zit heerlijk met een biertje boven te lachen.
Na afloop zijn we naar huis gegaan en hebben we nog even wat gedronken en is mam naar huis gegaan.
Bij binnenkomst werden we natuurlijk door iedereen begroet want ja het is ook nog steeds Roy's werk. De directe collega van Roy zei gelijk dat er boven nog werk wachtte en dat hij gelijk kon beginnen. Geen leuk grapje kan ik zeggen.
Daarna begon de herdenking. Er werden wat nummers gedraaid en daarna werden de namen van de overledene genoemd en kon je een kaarsje voor diegene aansteken. Ook konden we een schelpje met een boodschap pakken. Ik had licht en mama had groei. Dat klopt bij ons allebei.
Het was vreemd en vooral even onwerkelijk. Maar helaas was het waar. Roy heeft geen kaarsje aangestoken. Voor zijn idee zat pap hem boven uit te lachen. Volgens Roy zat pap met een half oog het voetbal in de gaten te houden samen met opa en met het andere oog ons. Pap hield meestal niet van die diensten en had Roy dus zoiets van die zit heerlijk met een biertje boven te lachen.
Na afloop zijn we naar huis gegaan en hebben we nog even wat gedronken en is mam naar huis gegaan.
vrijdag 12 februari 2010
Woensdag 20 januari: Naar het graf.
Vandaag zijn we naar het graf geweest. Het was inmiddels redelijk te doen nu en de rest van de week was het druk. Ook omdat we met kerst niet konden gaan door het weer zijn we vandaag geweest. Even naar iedereen geweest en daarna nog even bij de bouw van het crematorium gekeken en toen terug naar de stad. We moesten nog wat cadeautjes kopen voor de familie in Limburg. Na dat te hebben gedaan zijn we nog wat gaan drinken omdat we nog een tijdje moesten overbruggen voordat mam en Remy terugkwamen om te gaan eten.
We zijn gaan eten bij Peking in de binnenstad. Mam had gehoord dat je daar ook kon wokken en dat wilde ze weleens uit gaan proberen. Dat hebben we gedaan en het was onwijs gezellig en ik hoop dan ook dat we het vaker gaan doen.
woensdag 27 januari 2010
Brief aan mijn vader
Delft 27 januari.
Ha die pa.
Gisteren was je jarig. De dag was raar en leeg. Ik was ziek en ik mistte wat, maar dat is de laatste maanden wel vaker. Vorige week konden we eindelijk naar je graf toe. Het weer van de afgelopen weken zou je geweldig hebben gevonden. Oke alleen niet om naar je werk te gaan want dan moest je met de tram en totzelfs die heeft een dag niet gereden. Chelsea vond het in ieder geval geweldig.
Van het weekend waren we in het zuiden en kwam Pap, kun je me horen van Yentl voorbij. Ik kan dat nummer maar niet luisteren, ook naar de muziek van de begrafenis kan ik nog niet luisteren. Maar 1 nummer spant de kroon. You'll never walk alone zit even in de ban. De laatste foto van ons vieren komt regelmatig voorbij op de fotolijst en voorlopig is dat even genoeg herinnering.
Nou ik ga zo maar weer boodschappen doen. Voor vanmiddag voorspellen ze weer regen of sneeuw en de grond is bevroren. Nu kan ik dus nog lopen. Doe je opa en oma de groeten en tot snel weer.
Liefs Tammie.
vrijdag 4 december 2009
Vrijdag 4 december: Pap een half jaar weg.
En dat doet me veel pijn om dat hier neer te tikken. Lijkt wel of ik hem steeds meer ga missen en de tijd van het jaar helpt niet echt mee. Maar goed, ik weet ook dat we door moeten. Alleen alle spanningen komen er zo langzamerhand uit en dat heeft me spieren weer flink op spanning gezet, zoals dat altijd bij mij op de spieren slaat. Dus is me motto nu voorzichtig in beweging blijven en langzaam me maar door deze maand heen worstelen.
Lieve pap, ik mis je.
Lieve pap, ik mis je.
zondag 29 november 2009
Zondag 29 november: Vele evennementen.
Net even gekeken naar alles wat er te doen is in de buurt met de feestmaand in het vooruitzicht. En dat is veel. Zo is er in onze vaste badplaats het Coolevennement. Oftewel Scheveningen is helemaal omgebouwd met een langlaufbaan, een tubebaan en vooral met een iglotent met ijsculpturen (die staat in Roermond ook maar dan tot februari) Dus daar gaan we maar eens een kijkje nemen.
Ik wil graag een keertje naar Blijdorp want de jongen groeien als kool en dat zijn er inmiddels een hoop. Plus dat ik na de zomer niet meer ben geweest.
Antwerpen een bezoek brengen in de kerstperiode is nog steeds een droom van me. Nou hebben we misschien de overkant (de buurtjes dus) zo gek om een keertje mee te gaan. Dus wie weet.
Maar ook in Delft komt de lichtjesavond er weer aan. En dat is toch ook elk jaar leuk. Zaterdag hebben ze eerst een groot sint gebeuren en misschien dat ik wel even ga sfeer proeven.
Ook met de top 2000 zijn we dit jaar weer volop bezig. Zo hebben we via kennissen van ons kaarten voor de top 2000 agogo waar op 19 december met ze naar toe gaan. Misschien dat we nog een dag tijdens de uitzending van de top 2000 naar het Beeld en Geluid museum gaan met onze vrienden uit Barchem maar dat is nog een echte misschien.
Plus dat de kerst zelf eraan komt en met oud en nieuw zitten we als het goed is in het zuiden. En dan nog mijn verjaardag. Ah ik houd me de komende maand wel bezig. En pap? Pap die kijkt als een engeltje met ons mee. Vrijdag gaan we een grote kaars brengen naar hem en opa en oma en alvast een kerststukje. En waarom vrijdag? Vrijdag is het alweer een half jaar dat hij er niet meer is.
Ik wil graag een keertje naar Blijdorp want de jongen groeien als kool en dat zijn er inmiddels een hoop. Plus dat ik na de zomer niet meer ben geweest.
Antwerpen een bezoek brengen in de kerstperiode is nog steeds een droom van me. Nou hebben we misschien de overkant (de buurtjes dus) zo gek om een keertje mee te gaan. Dus wie weet.
Maar ook in Delft komt de lichtjesavond er weer aan. En dat is toch ook elk jaar leuk. Zaterdag hebben ze eerst een groot sint gebeuren en misschien dat ik wel even ga sfeer proeven.
Ook met de top 2000 zijn we dit jaar weer volop bezig. Zo hebben we via kennissen van ons kaarten voor de top 2000 agogo waar op 19 december met ze naar toe gaan. Misschien dat we nog een dag tijdens de uitzending van de top 2000 naar het Beeld en Geluid museum gaan met onze vrienden uit Barchem maar dat is nog een echte misschien.
Plus dat de kerst zelf eraan komt en met oud en nieuw zitten we als het goed is in het zuiden. En dan nog mijn verjaardag. Ah ik houd me de komende maand wel bezig. En pap? Pap die kijkt als een engeltje met ons mee. Vrijdag gaan we een grote kaars brengen naar hem en opa en oma en alvast een kerststukje. En waarom vrijdag? Vrijdag is het alweer een half jaar dat hij er niet meer is.
zaterdag 28 november 2009
Vrijdag 20 november: Gedicht.
Al een tijd geleden geschreven maar door dat alles een beetje achter liep vergat ik hem steeds te plaatsen.
Ja pap, je hebt gedanst.
Ja pap, je hebt gelachen.
Ja pap, je was aanwezig.
Ja pap, je hebt geleefd.
Daarom is de stilte nu zo oorverdovend.
Daarom is de leegte nu zo overweldigd.
Nee pap, het gemis wordt nog niet minder.
Nee pap, ik vind het nog steeds oneerlijk.
Ja pap, was je nog maar hier.
Naar aanleiding van een tekst van Youp van ’t Hek
27 oktober 2009.
Ja pap, je hebt gedanst.
Ja pap, je hebt gelachen.
Ja pap, je was aanwezig.
Ja pap, je hebt geleefd.
Daarom is de stilte nu zo oorverdovend.
Daarom is de leegte nu zo overweldigd.
Nee pap, het gemis wordt nog niet minder.
Nee pap, ik vind het nog steeds oneerlijk.
Ja pap, was je nog maar hier.
Naar aanleiding van een tekst van Youp van ’t Hek
27 oktober 2009.
maandag 2 november 2009
Donderdag 8 oktober: Verjaardag mam
De eerste in de reeks verjaardagen is voor mam. En dat was geen gemakkelijke voor ons allemaal. Ik heb de hele dag een rotgevoel gehad en toen ik 's middags dan ook de videoclip tegen kwam van Ilse deLange - I still cry was het hek van de dam. Ik ben begonnen met huilen en hield niet meer op. Toen ik ook nog de aflevering keek van Mcloeds Daughters waarin Claire verongelukte en begraven werd was het helemaal verschrikkelijk. Maar ja we zouden uit eten gaan. Ik heb Roy maar een smsje gestuurd en die was vijf minuten later thuis. Toen kwam ik eindelijk weer een beetje tot mezelf. Alleen had drie uur brullen wel zijn sporen achter gelaten.
Maar goed om vijf uur kwamen mam en Remy. En Remy had de nieuwe bruikleen pc voor mij bij zich. Dat was zo fijn om te weten dat ik morgen die oude bak kwijt ben.
Om zeven uur zijn we naar het nieuwe wok restaurant gegaan, alleen zat die al helemaal vol. Dus optie twee dan maar en daar hadden we nog wel een plekje en bij Royal Palace in Delft hebben we ons echt niet verveeld.
Mam en lopen is nog steeds als vloeken en dus scheurde ze langs op haar brommer.
Sander was daar met zijn collega's en die heb ik maar gelijk even de camera gegeven. Ik moest en zou weer een foto hebben van ons vieren.
Roy was alleen minder blij met de camera bij het voorgerecht en dat was pech voor hem. Ik vond het wel een goed idee.
Mam en Remy in een melige bui. 
Mam en Roy bij de wokken en grilplaat.
Remy's eerste getapte biertje. Het ging geeneens zo slecht.
Weer eens een leuke foto van ons samen.
AAAAAAHHHHHHHHHHH
En wij maar serieus kijken wat we wilden nemen.
Maar goed om vijf uur kwamen mam en Remy. En Remy had de nieuwe bruikleen pc voor mij bij zich. Dat was zo fijn om te weten dat ik morgen die oude bak kwijt ben.
Om zeven uur zijn we naar het nieuwe wok restaurant gegaan, alleen zat die al helemaal vol. Dus optie twee dan maar en daar hadden we nog wel een plekje en bij Royal Palace in Delft hebben we ons echt niet verveeld.
Mam en lopen is nog steeds als vloeken en dus scheurde ze langs op haar brommer.
Sander was daar met zijn collega's en die heb ik maar gelijk even de camera gegeven. Ik moest en zou weer een foto hebben van ons vieren.
Roy was alleen minder blij met de camera bij het voorgerecht en dat was pech voor hem. Ik vond het wel een goed idee.
Mam en Remy in een melige bui.Remy lachen! Huh wat moet jij nou weer?
Mam en Roy bij de wokken en grilplaat.
Remy's eerste getapte biertje. Het ging geeneens zo slecht.
Weer eens een leuke foto van ons samen.
AAAAAAHHHHHHHHHHH
En wij maar serieus kijken wat we wilden nemen.
Na dat we klaar waren hebben we nog een tijdje buiten staan praten. Dat werd weer eens een heftig gesprek. Maar het was wel goed voor alle party'en om de neuzen weer dezelfde kant op te krijgen.
maandag 28 september 2009
Zaterdag 19 september: De steen compleet.
Roy was de steenhouwer tegen gekomen op het afscheid van de oud directeur van zijn werk en die hadden gelijk gezegd dat de foto klaar was. Alleen wisten ze niet wanneer ze hem erop zouden zetten en dus zouden ze bellen wanneer ze hem erop zouden zetten.
Dat werd vrijdag 18 september en de zaterdag erop zijn we gaan kijken.
Het "huisje" van pap is nu klaar en als we gaan zien we hem tenminste ook weer. Het was toch nog wel vreemd als we gingen. De steen had geen uitstraling, nu wel weer.
En de foto is geweldig. Hij kijkt altijd terug, precies zoals die was.
Dat werd vrijdag 18 september en de zaterdag erop zijn we gaan kijken.
Het "huisje" van pap is nu klaar en als we gaan zien we hem tenminste ook weer. Het was toch nog wel vreemd als we gingen. De steen had geen uitstraling, nu wel weer.
En de foto is geweldig. Hij kijkt altijd terug, precies zoals die was.
woensdag 2 september 2009
Dinsdag 1 september: 4e vakantiedag deel 1: Valkenburg en de Vuelta.
Vandaag zou de Vuelta door het Limburgse land trekken. Alleen was het weer in de nacht aardig afgenomen en het dreigde te gaan regenen. Alleen konden ze niet voorspellen wanneer. Dus toch om elf uur weggegaan en eerst even naar Doedels geweest en een lekkere brunch gehaald voor in de trein. Toen de kaartjes gehaald en onderweg naar Valkenburg gegaan.
Onderweg nog even een paar foto's gemaakt. Ben en blijf volop aan het experimenteren ermee en het gaat me nog steeds een stukje beter af.
We moesten overstappen op het Miljoenenlijntje. De eerste spoorbaan die een miljoen gulden koste. Alleen kan je je dat nu niet meer voorstellen. Het kost nu vaak miljarden om een goede treinverbinding neer te leggen.
Vlak voor station Valkenburg zag ik dit plaatje. Moest natuurlijk ook nog even op de foto.
Toen we uitstapten bleken we in de Andre Rieu trein te zitten. Toch wel leuk .
Het station van Valkenburg aan de Geul. Helemaal van Mergel gemaakt en heerlijk ouderwets.
Alleen toen we uitstapten ging het plensen en dat is de hele dag doorgegaan. Ik kan je melden dat het het humeur wat toch al niet al te best was geen goed deed.
Ja ja we waren op de route van de ronde van Spanje. Nu nog een plekje zoeken op de Cauberg.
Ook ik ben een van de duizenden die een pakketje hebben gekocht als aandenken. Ik ben natuurlijk vooral geintresseerd in wat ik kon gebruiken voor het scrappen *bloos*.
Toen ik de eerste wagens voorbij zag komen kreeg ik het toch even te kwaad. Pap had thuis voor de buis moeten zitten. Hij keek graag naar sport. En dan voor schaatsen en voetballen in de winter. Maar naar het wielrennen ging voor alles. Hij had twee vaste ronde waar hij altijd graag heen ging. Namelijk Wateringen en Pijnacker. Daar zijn we dan ook allebei vorig jaar nog geweest. Dit jaar konden we het gewoon niet aan. Na afloop miste ik het dan ook om hem op te bellen en te vragen wat hij ervan vond. Zijn telefoonnummer bestaat geeneens meer.
Toen kwamen er steeds meer motoren en de helikopter kwam in de lucht te hangen.
De kopgroep was in aantocht met een voorsprong van twaalf minuten hoorde we door de luidsprekers en op vlak voor dat moment kwam er een plekje vrij op een terras.
Lars Boom had op dat moment de leiding van de kopgroep en dat was geweldig. Vooral ook om het publiek te horen die hem aanmoedigde.
Het peleton die er hard aan trok. Lars Boom heeft het dan ook niet gered. Vlak voor de finish in Luik was er een grote valpartij. De regen en de olie op de weg die loskwam hadden hun tol geëist. Wij zijn nog even een rondje gaan lopen en ik heb nog maar een paraplu gekocht. Ook hebben we voor mam nog een Maria beeldje gekocht voor bij de foto's van opa en oma en pap.
In Valkenburg was alles vol natuurlijk en dus zijn we terug gegaan naar Maasstricht om daar wat te eten. Ook daar konden we niks vinden en nadat er weer eens een misverstand te hoog opliep zijn we terug naar Roermond. Jordy zou later zeggen dat we de Sint Servaasbrug over hadden moeten lopen. Daar lagen alle goede restaurantjes.
Maar eind van het verhaal werd dus dat we tot de Sint Servaasbrug waren gelopen en daarna boos en niet lekker in me vel terug zijn gegaan naar het station van Maasstricht en de trein terug naar Roermond hebben gepakt. In de trein bijgelegd en in Roermond eerst een tentje op hebben gezocht die op maandag en dinsdag dicht was en uiteindelijk zijn we maar vertrouwd terecht gekomen bij Munstercafé hebben gegeten.
Onderweg nog even een paar foto's gemaakt. Ben en blijf volop aan het experimenteren ermee en het gaat me nog steeds een stukje beter af.
We moesten overstappen op het Miljoenenlijntje. De eerste spoorbaan die een miljoen gulden koste. Alleen kan je je dat nu niet meer voorstellen. Het kost nu vaak miljarden om een goede treinverbinding neer te leggen.
Vlak voor station Valkenburg zag ik dit plaatje. Moest natuurlijk ook nog even op de foto.
Toen we uitstapten bleken we in de Andre Rieu trein te zitten. Toch wel leuk .
Het station van Valkenburg aan de Geul. Helemaal van Mergel gemaakt en heerlijk ouderwets.
Alleen toen we uitstapten ging het plensen en dat is de hele dag doorgegaan. Ik kan je melden dat het het humeur wat toch al niet al te best was geen goed deed.
Ja ja we waren op de route van de ronde van Spanje. Nu nog een plekje zoeken op de Cauberg.
Ook ik ben een van de duizenden die een pakketje hebben gekocht als aandenken. Ik ben natuurlijk vooral geintresseerd in wat ik kon gebruiken voor het scrappen *bloos*.
Toen ik de eerste wagens voorbij zag komen kreeg ik het toch even te kwaad. Pap had thuis voor de buis moeten zitten. Hij keek graag naar sport. En dan voor schaatsen en voetballen in de winter. Maar naar het wielrennen ging voor alles. Hij had twee vaste ronde waar hij altijd graag heen ging. Namelijk Wateringen en Pijnacker. Daar zijn we dan ook allebei vorig jaar nog geweest. Dit jaar konden we het gewoon niet aan. Na afloop miste ik het dan ook om hem op te bellen en te vragen wat hij ervan vond. Zijn telefoonnummer bestaat geeneens meer.
Toen kwamen er steeds meer motoren en de helikopter kwam in de lucht te hangen.
De kopgroep was in aantocht met een voorsprong van twaalf minuten hoorde we door de luidsprekers en op vlak voor dat moment kwam er een plekje vrij op een terras.
Lars Boom had op dat moment de leiding van de kopgroep en dat was geweldig. Vooral ook om het publiek te horen die hem aanmoedigde.
Het peleton die er hard aan trok. Lars Boom heeft het dan ook niet gered. Vlak voor de finish in Luik was er een grote valpartij. De regen en de olie op de weg die loskwam hadden hun tol geëist. Wij zijn nog even een rondje gaan lopen en ik heb nog maar een paraplu gekocht. Ook hebben we voor mam nog een Maria beeldje gekocht voor bij de foto's van opa en oma en pap.
In Valkenburg was alles vol natuurlijk en dus zijn we terug gegaan naar Maasstricht om daar wat te eten. Ook daar konden we niks vinden en nadat er weer eens een misverstand te hoog opliep zijn we terug naar Roermond. Jordy zou later zeggen dat we de Sint Servaasbrug over hadden moeten lopen. Daar lagen alle goede restaurantjes.
Maar eind van het verhaal werd dus dat we tot de Sint Servaasbrug waren gelopen en daarna boos en niet lekker in me vel terug zijn gegaan naar het station van Maasstricht en de trein terug naar Roermond hebben gepakt. In de trein bijgelegd en in Roermond eerst een tentje op hebben gezocht die op maandag en dinsdag dicht was en uiteindelijk zijn we maar vertrouwd terecht gekomen bij Munstercafé hebben gegeten.
vrijdag 24 juli 2009
Donderdag 23 juli: De steen is geplaatst
Woensdag 15 juli:
Dit is wat we de eerste keer hebben uitgezocht. We wisten alleen niet wat we wilden en waar we plek voor hadden. En we wilden perse een steen die heel erg leek op de steen van opa en oma.
De foto is een stand in en die wordt vervangen door een foto van pap. Die komt alleen later want de fabriek in Italie gaat de hele maand augustus dicht en het duurt 4 weken voor die klaar is. Dat redde ze niet dus.
We weten ook nog niet of we de duif of de ganzen willen. De duif is wat groter maar die heeft er dan weer mee te maken omdat we duiven los gelaten hebben op de begrafenis. En de ganzen zijn mooi en klein en een mooie opvulling. Dat wordt de volgende keer even uitproberen met de tekst.
De tekst wordt lucida calligrapher en in een licht roze kleur. Ook vonden we dat het tegeltje erbij moest op de steen.
Maandag 20 juli:
Vandaag gingen we nog even verder stoeien met de steen. We gingen hem goed keuren met alles erop en eraan en alleen nog de stand in foto natuurlijk. Ook is het toch de duif geworden en hebben we de tekst iets veranderd. In plaats van Liefdevol gedenken wij in Rust zacht. Ik vond het gedenken te zwaar en formeel. Zo wilde we de begrafenis niet en zo wilde ik de steen ook niet. Dit was meer de stijl van pap.
Donderdag 23 juli:
Vandaag werden we gebeld. De steen was klaar en werd vandaag geplaatst. In nog geen week tijd maar we hoopte dat het kon voor de vakantie. We wilden er graag heen en nu was er niks. Dus Jean-Paul en heren van Scholls en 't Hart dank jullie wel dat jullie het wilde doen voor jullie vakantie. Wij waarderen het zeer.
Wij zijn heel erg blij met de steen en de plek waar we eindelijk heen kunnen. Of zoals mam zei "je hebt eindelijk weer een huisje" We gaan in ieder geval weer met een beter gevoel naar de laatste rustplaats van pap. Nu de foto nog over 2 maanden.
Dit is wat we de eerste keer hebben uitgezocht. We wisten alleen niet wat we wilden en waar we plek voor hadden. En we wilden perse een steen die heel erg leek op de steen van opa en oma.
De foto is een stand in en die wordt vervangen door een foto van pap. Die komt alleen later want de fabriek in Italie gaat de hele maand augustus dicht en het duurt 4 weken voor die klaar is. Dat redde ze niet dus.
We weten ook nog niet of we de duif of de ganzen willen. De duif is wat groter maar die heeft er dan weer mee te maken omdat we duiven los gelaten hebben op de begrafenis. En de ganzen zijn mooi en klein en een mooie opvulling. Dat wordt de volgende keer even uitproberen met de tekst.
De tekst wordt lucida calligrapher en in een licht roze kleur. Ook vonden we dat het tegeltje erbij moest op de steen.
Maandag 20 juli:
Vandaag gingen we nog even verder stoeien met de steen. We gingen hem goed keuren met alles erop en eraan en alleen nog de stand in foto natuurlijk. Ook is het toch de duif geworden en hebben we de tekst iets veranderd. In plaats van Liefdevol gedenken wij in Rust zacht. Ik vond het gedenken te zwaar en formeel. Zo wilde we de begrafenis niet en zo wilde ik de steen ook niet. Dit was meer de stijl van pap.
Donderdag 23 juli:
Vandaag werden we gebeld. De steen was klaar en werd vandaag geplaatst. In nog geen week tijd maar we hoopte dat het kon voor de vakantie. We wilden er graag heen en nu was er niks. Dus Jean-Paul en heren van Scholls en 't Hart dank jullie wel dat jullie het wilde doen voor jullie vakantie. Wij waarderen het zeer.
Wij zijn heel erg blij met de steen en de plek waar we eindelijk heen kunnen. Of zoals mam zei "je hebt eindelijk weer een huisje" We gaan in ieder geval weer met een beter gevoel naar de laatste rustplaats van pap. Nu de foto nog over 2 maanden.
woensdag 15 juli 2009
Woensdag 15 juli: Pijnlijk
Vandaag was weer even een dag waarop spijkers met koppen geslagen moesten worden. De steen moest eindelijk besteld worden en ook de foto voor op de steen en op het dankkaartje moest gezocht worden.
De steen bestellen ging redelijk goed en we zijn redelijk te vrede. De foto is een ander verhaal en ik ga nu dan ook even heerlijk in bad.
De steen bestellen ging redelijk goed en we zijn redelijk te vrede. De foto is een ander verhaal en ik ga nu dan ook even heerlijk in bad.
vrijdag 10 juli 2009
Pap, kun je ?????
Pap, kun je me horen?
Ik heb je nog zoveel te vertellen.
Ik heb je nog zoveel te vragen.
Maar ik krijg geen antwoord meer.
Pap, kun je me zien?
Ik zie duizenden ogen die me aanstaren.
Ik zie in die ogen mijn eigen gevoelens weerspiegeld.
Maar de ogen die ik nu zo nodig heb, zie ik niet.
Pap, kun je me voelen?
Ik voel jou niet meer om me heen.
Laat je merken als je er weer bent?
Ik voel me nu zo verloren.
Pap, kun je me leiden?
De weg die ik nu ga is te lang en te hobbelig om het alleen te moeten doen.
Ik mis de vleugels die me de goede en kortste weg wijzen.
Pap, kun je me vergeven?
Voor alles wat er gebeurt is.
Gebaseerd op het nummer Daddy can you hear me uit Yentle.
Vrijdag 10 juli 2009
Ik heb je nog zoveel te vertellen.
Ik heb je nog zoveel te vragen.
Maar ik krijg geen antwoord meer.
Pap, kun je me zien?
Ik zie duizenden ogen die me aanstaren.
Ik zie in die ogen mijn eigen gevoelens weerspiegeld.
Maar de ogen die ik nu zo nodig heb, zie ik niet.
Pap, kun je me voelen?
Ik voel jou niet meer om me heen.
Laat je merken als je er weer bent?
Ik voel me nu zo verloren.
Pap, kun je me leiden?
De weg die ik nu ga is te lang en te hobbelig om het alleen te moeten doen.
Ik mis de vleugels die me de goede en kortste weg wijzen.
Pap, kun je me vergeven?
Voor alles wat er gebeurt is.
Gebaseerd op het nummer Daddy can you hear me uit Yentle.
Vrijdag 10 juli 2009
zaterdag 4 juli 2009
Zaterdag 4 juli: een maand.
En toen was het alweer een maand. Een maand waarin ik dacht dat pap zo de hoek om kwam lopen met Chelsea aan de lijn. Dat we weer naar het ziekenhuis moesten omdat er wat was. Maar vooral dat hij op zou bellen om me te wijzen op dingen die ik het fout op het blog had gezet.
Ik kan bijna niet naar muziek luisteren als we in de trein zitten. Ik heb van een vakantie in Turkije een cd op mijn mp3 staan en dat bied vaak uitkomst. Ik versta helaas nog steeds geen Turks en dus is dat veilig. Rebecca Lavelle hoef ik helemaal niet te luisteren en als ik het heel erg heb dan ga ik bij het minste of geringste een potje janken en dat is niet prettig in de trein.
Ik ben niet de enige die dat heeft. Mam verwacht nog steeds dat pap thuiskomt uit zijn werk. Als ze binnenkomt dan kijkt ze gelijk om het hoekje om pap te begroeten en zo kan ik doorheen.
Ik weet het, het moet slijten maar nu nog niet.
Ik kan bijna niet naar muziek luisteren als we in de trein zitten. Ik heb van een vakantie in Turkije een cd op mijn mp3 staan en dat bied vaak uitkomst. Ik versta helaas nog steeds geen Turks en dus is dat veilig. Rebecca Lavelle hoef ik helemaal niet te luisteren en als ik het heel erg heb dan ga ik bij het minste of geringste een potje janken en dat is niet prettig in de trein.
Ik ben niet de enige die dat heeft. Mam verwacht nog steeds dat pap thuiskomt uit zijn werk. Als ze binnenkomt dan kijkt ze gelijk om het hoekje om pap te begroeten en zo kan ik doorheen.
Ik weet het, het moet slijten maar nu nog niet.
donderdag 25 juni 2009
Weekend van Vaderdag 2009
Vrijdag 19 juni:
Ik moest en zou naar de begraafplaats. Ik wilde zien hoe het erbij lag en of de bloemstukken al weg waren gehaald. We zouden 's middags gaan en dan daarna even bij ma langs want ze had weer wat papieren gehad waar ze niks van snapte.
Roy kwam ten eerste al een uur later thuis, mam stond 10 minuten later voor de deur en naar het graf gaan werd 's avonds. Zo snel veranderen plannen hier.
Om 19 uur bij mam afgesproken en daarna met zijn drieën op weg gegaan naar de begraafplaats, naar QB 61 III. Toevallig had mam die middag de brief gekregen met de plaats waar die lag. We wisten het natuurlijk maar wisten niet het nummer.
Onderweg naar het tuincentrum voor de kaarsen, kwamen we mijn vriendin tegen met haar zoon. Ze waren straal de uitvaart vergeten en kwamen er om 17 uur achter dat ze die dag nog wat hadden. Ze baalde flink en dat is ze vergeven. Ze hebben net een nieuw huisje en vorig jaar zelf haar moeder begraven.
We waren nog net op tijd bij het tuincentrum en Roy had gezegd kaarsen pakken en wegwezen. Doe ik dat en snijd ik een flink stuk af is het weer niet goed. Ik ging te snel, jammer dan, dit is wat je zei. En dat moest die toegeven. Kaarsen gepakt en Roy naar de wc geweest want die moest ineens nodig en toen richting de kassa. Daar viel Roy's oog op een standaard. We wilden het tegeltje van de voorkant van de kaart in de steen verwerken. Alleen moesten we dat tegeltje nog wel ergens vandaan halen. Daar hingen ze dus en zodoende hebben we dat alvast. Nu de steen nog maar daar gaan we snel achteraan.
Bij de begraafplaats aangekomen hebben we eerst het graf van een bekende gezocht. Nadat we die hadden gevonden was het op naar pap. Was de tijdelijk graf-markering weg. We kregen alle drie een onheimlich gevoel. Net alsof die daar niet lag en zo de hoek om kon komen. Ze hadden die middag in het graf ernaast iemand bijgeplaatst en het bordje stond even in de weg. Alleen terug plaatsen doen ze later en in dit geval na het weekend, maar ze snappen niet dat ze iemand daar pijn mee doen. Nou weet Roy hoe ze werken en waar ze ze even gauw wegzetten. Dus het bordje kwam weer boven water, maar het eerste bezoek aan het graf was verziekt.
Daarna nog even wat ideeën opgedaan voor de steen en toen even door naar opa en oma. Even daar de kaarsjes neergezet en aangestoken. Ook daar weer de nodige traantjes gelaten en toen door naar Moodz. Daar zouden we Remy en Chelsea ontmoeten want Remy wilde niet mee naar het graf en voor hem was dat maar beter ook.
Uiteindelijk waren we om 23 uur thuis.
Zaterdag 20 juni:
Eindelijk weer eens samen naar het Zuiden. Mams was maandag 15 juni thuis gekomen en met de rolstoel komen we overal waar we willen. Oftewel ze is goed opgeknapt en het is nu een kwestie van aansterken en zorgen dat ze zich kan gaan redden met haar rug en dan zonder Morfine. Want die is weg.
Eerst de kleinste naar zijn oppas adres gebracht en daar even wat gedronken en toen de grootste meegenomen naar het station en daar heeft Remy hem overgenomen en hem meegenomen naar huis. Even wat te drinken genomen en toen merkte we dat we de trein van half 12 nog konden pakken. Alleen daar begon de ellende al. Dat bleek een andere trein te zijn omdat de internationale nog midden op het spoor stond. De ene kon niet weg en daardoor kwam onze trein op een ander spoor binnen. De omroepberichten waren ook niet vrolijk, tussen Gilze en Tilburg reden geen treinen en dus moesten we via Utrecht.
Eindelijk in Roermond na aardig wat gebel en gezeul, zaten Esther en ma al op het terras en dus was het condoleren en neerzakken om eindelijk wat kouds te drinken. Even de stad doorgekruist en toen eindelijk naar huis.
's Avonds zijn we wat gaan eten met zijn zessen. Danielle had een vriendinnen avond en Joey was op oefening in Duitsland. Het was dus echt weer eens ouderwets met alle tijd voor elkaar en dan hoor je ook weer eens hoe het met de kinders gaat. Begrijp me niet verkeerd, ik mag de wederhelften van de kinders heel graag en dat we maar veel lol mogen hebben van de zomer.
Eerst terras, was wat koud en dus binnen hoofdgerecht en daarna op het terras weer het ijsje en ik heb sinds het overlijden van pap wat met de wolken en ik kwam ruim aan mijn trekken. Wat was er weer een mooie wolkenlucht zeg.
Eenmaal thuis was het vrij snel het licht uit en slapen.
Zondag 21 juni:
De dag waar ik toch wel tegenop zag. Pap alweer 17 dagen niet meer bij ons en dan gelijk vaderdag erbij en dan hoor je ook overal verwen je vader en vergeet je vader niet op deze speciale dag. Kon ik hem nog maar verwennen en vergeten doe ik hem nooit. Daar heb ik geen speciale dag voor nodig. En het mooie, de hemel huilde met me mee. Jeetje wat een wolkbreuk.
's Middags naar de stad geweest en gelukkig was het opgeklaard en hebben we weer een terras opgezocht. En dat was bij de kerk waar ik al altijd een kaarsje opstak voor iedereen en nu kwam daar nog eentje bij. Laat het AJB voorlopig ook de laatste zijn?
Terug naar huis, even lekker gelezen en toen een frietje gehaald. Even gekeken of het stuk tussen Gilze en Tilburg alweer vrij was en dat was ijdele hoop, het werd zelfs nog even erger. Bij Eindhoven was er een botsing tussen een trein en een persoon en dus nog meer vertraging. Kortom om 22 uur weggegaan en pas om half 2 weer thuis. En dan niet kunnen slapen. Heerlijk dag > NOT.
Maandag 22 juni:
De wekker ging gewoon om 7 uur en Roy ging eruit om naar zijn werk te gaan. Ik lag nog te doezelen en toen kwam de eerste droom van Pap en echt opgeknapt ben ik daar niet van. Toen ook Remy nog belde wanneer we de hond kwamen halen was de maat vol. Tegen Remy gezegd kom Tibor maar brengen en ondertussen Ben ook opgehaald en dus had ik om 11 uur alles weer thuis aan beesten en was ik kapot. 's Middags stond mam voor de deur. Gelukkig bleef ze niet lang en zijn we nog even terug geschoten.
Ik moest en zou naar de begraafplaats. Ik wilde zien hoe het erbij lag en of de bloemstukken al weg waren gehaald. We zouden 's middags gaan en dan daarna even bij ma langs want ze had weer wat papieren gehad waar ze niks van snapte.
Roy kwam ten eerste al een uur later thuis, mam stond 10 minuten later voor de deur en naar het graf gaan werd 's avonds. Zo snel veranderen plannen hier.
Om 19 uur bij mam afgesproken en daarna met zijn drieën op weg gegaan naar de begraafplaats, naar QB 61 III. Toevallig had mam die middag de brief gekregen met de plaats waar die lag. We wisten het natuurlijk maar wisten niet het nummer.
Onderweg naar het tuincentrum voor de kaarsen, kwamen we mijn vriendin tegen met haar zoon. Ze waren straal de uitvaart vergeten en kwamen er om 17 uur achter dat ze die dag nog wat hadden. Ze baalde flink en dat is ze vergeven. Ze hebben net een nieuw huisje en vorig jaar zelf haar moeder begraven.
We waren nog net op tijd bij het tuincentrum en Roy had gezegd kaarsen pakken en wegwezen. Doe ik dat en snijd ik een flink stuk af is het weer niet goed. Ik ging te snel, jammer dan, dit is wat je zei. En dat moest die toegeven. Kaarsen gepakt en Roy naar de wc geweest want die moest ineens nodig en toen richting de kassa. Daar viel Roy's oog op een standaard. We wilden het tegeltje van de voorkant van de kaart in de steen verwerken. Alleen moesten we dat tegeltje nog wel ergens vandaan halen. Daar hingen ze dus en zodoende hebben we dat alvast. Nu de steen nog maar daar gaan we snel achteraan.
Bij de begraafplaats aangekomen hebben we eerst het graf van een bekende gezocht. Nadat we die hadden gevonden was het op naar pap. Was de tijdelijk graf-markering weg. We kregen alle drie een onheimlich gevoel. Net alsof die daar niet lag en zo de hoek om kon komen. Ze hadden die middag in het graf ernaast iemand bijgeplaatst en het bordje stond even in de weg. Alleen terug plaatsen doen ze later en in dit geval na het weekend, maar ze snappen niet dat ze iemand daar pijn mee doen. Nou weet Roy hoe ze werken en waar ze ze even gauw wegzetten. Dus het bordje kwam weer boven water, maar het eerste bezoek aan het graf was verziekt.
Daarna nog even wat ideeën opgedaan voor de steen en toen even door naar opa en oma. Even daar de kaarsjes neergezet en aangestoken. Ook daar weer de nodige traantjes gelaten en toen door naar Moodz. Daar zouden we Remy en Chelsea ontmoeten want Remy wilde niet mee naar het graf en voor hem was dat maar beter ook.
Uiteindelijk waren we om 23 uur thuis.
Zaterdag 20 juni:
Eindelijk weer eens samen naar het Zuiden. Mams was maandag 15 juni thuis gekomen en met de rolstoel komen we overal waar we willen. Oftewel ze is goed opgeknapt en het is nu een kwestie van aansterken en zorgen dat ze zich kan gaan redden met haar rug en dan zonder Morfine. Want die is weg.
Eerst de kleinste naar zijn oppas adres gebracht en daar even wat gedronken en toen de grootste meegenomen naar het station en daar heeft Remy hem overgenomen en hem meegenomen naar huis. Even wat te drinken genomen en toen merkte we dat we de trein van half 12 nog konden pakken. Alleen daar begon de ellende al. Dat bleek een andere trein te zijn omdat de internationale nog midden op het spoor stond. De ene kon niet weg en daardoor kwam onze trein op een ander spoor binnen. De omroepberichten waren ook niet vrolijk, tussen Gilze en Tilburg reden geen treinen en dus moesten we via Utrecht.
Eindelijk in Roermond na aardig wat gebel en gezeul, zaten Esther en ma al op het terras en dus was het condoleren en neerzakken om eindelijk wat kouds te drinken. Even de stad doorgekruist en toen eindelijk naar huis.
's Avonds zijn we wat gaan eten met zijn zessen. Danielle had een vriendinnen avond en Joey was op oefening in Duitsland. Het was dus echt weer eens ouderwets met alle tijd voor elkaar en dan hoor je ook weer eens hoe het met de kinders gaat. Begrijp me niet verkeerd, ik mag de wederhelften van de kinders heel graag en dat we maar veel lol mogen hebben van de zomer.
Eerst terras, was wat koud en dus binnen hoofdgerecht en daarna op het terras weer het ijsje en ik heb sinds het overlijden van pap wat met de wolken en ik kwam ruim aan mijn trekken. Wat was er weer een mooie wolkenlucht zeg.
Eenmaal thuis was het vrij snel het licht uit en slapen.
Zondag 21 juni:
De dag waar ik toch wel tegenop zag. Pap alweer 17 dagen niet meer bij ons en dan gelijk vaderdag erbij en dan hoor je ook overal verwen je vader en vergeet je vader niet op deze speciale dag. Kon ik hem nog maar verwennen en vergeten doe ik hem nooit. Daar heb ik geen speciale dag voor nodig. En het mooie, de hemel huilde met me mee. Jeetje wat een wolkbreuk.
's Middags naar de stad geweest en gelukkig was het opgeklaard en hebben we weer een terras opgezocht. En dat was bij de kerk waar ik al altijd een kaarsje opstak voor iedereen en nu kwam daar nog eentje bij. Laat het AJB voorlopig ook de laatste zijn?
Terug naar huis, even lekker gelezen en toen een frietje gehaald. Even gekeken of het stuk tussen Gilze en Tilburg alweer vrij was en dat was ijdele hoop, het werd zelfs nog even erger. Bij Eindhoven was er een botsing tussen een trein en een persoon en dus nog meer vertraging. Kortom om 22 uur weggegaan en pas om half 2 weer thuis. En dan niet kunnen slapen. Heerlijk dag > NOT.
Maandag 22 juni:
De wekker ging gewoon om 7 uur en Roy ging eruit om naar zijn werk te gaan. Ik lag nog te doezelen en toen kwam de eerste droom van Pap en echt opgeknapt ben ik daar niet van. Toen ook Remy nog belde wanneer we de hond kwamen halen was de maat vol. Tegen Remy gezegd kom Tibor maar brengen en ondertussen Ben ook opgehaald en dus had ik om 11 uur alles weer thuis aan beesten en was ik kapot. 's Middags stond mam voor de deur. Gelukkig bleef ze niet lang en zijn we nog even terug geschoten.
vrijdag 19 juni 2009
Grote schat
Wat is de grootste schat wat een scrapper kan krijgen? Juist oude familie-foto's! En wat maakt ze nog waardevoller? Als het onderwerp je vader is en je ze uit de handen krijgt van je tante. Ik was dan ook heel blij er mee en wilde ze niet meer loslaten.
Lia had al voor de begrafenis gezegd dat ze de foto's bij zich had en dat ik na de begrafenis maar even met haar mee moest lopen. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen.
Toen ik ze in mijn handen kreeg, verscheen er gelijk weer een glimlach op mijn gezicht. Het zijn echt hele oude foto's van vooral pap en ik. Zo is er een oude klassenfoto van pap van de basisschool. Ik moet alleen nog even uitvogelen wie nou pap was. Ik twijfel tussen twee jongens en dat kan ook nog zo zijn dat zijn broer bij hem in de klas zat.
Ik liet mijn andere tante, Jacqueline de foto van mijn en Sander zijn. Dat was ook een giller want Sander is maar 9 jaar ouder als ik. Dus op die foto was die ook nog een jong broekie. Ook nog een foto van de vader en moeder van mijn moeder zat er bij en die was schitterend.
Dus de scrappers onder ons begrijpen wel wat ik de komende tijd doe. Juist scannen en scrappen die handel want voordat ik dingen vergeet of helemaal niet meer na kan vragen wil ik het klaar hebben, want dat roept het wel op. Woede dat ik het pa niet meer kan vragen.
Lia had al voor de begrafenis gezegd dat ze de foto's bij zich had en dat ik na de begrafenis maar even met haar mee moest lopen. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen.
Toen ik ze in mijn handen kreeg, verscheen er gelijk weer een glimlach op mijn gezicht. Het zijn echt hele oude foto's van vooral pap en ik. Zo is er een oude klassenfoto van pap van de basisschool. Ik moet alleen nog even uitvogelen wie nou pap was. Ik twijfel tussen twee jongens en dat kan ook nog zo zijn dat zijn broer bij hem in de klas zat.
Ik liet mijn andere tante, Jacqueline de foto van mijn en Sander zijn. Dat was ook een giller want Sander is maar 9 jaar ouder als ik. Dus op die foto was die ook nog een jong broekie. Ook nog een foto van de vader en moeder van mijn moeder zat er bij en die was schitterend.
Dus de scrappers onder ons begrijpen wel wat ik de komende tijd doe. Juist scannen en scrappen die handel want voordat ik dingen vergeet of helemaal niet meer na kan vragen wil ik het klaar hebben, want dat roept het wel op. Woede dat ik het pa niet meer kan vragen.
woensdag 17 juni 2009
Dinsdag 9 juni: Na de uitvaart.
Remy was zijn sleutel vergeten en hoorde zijn telefoon niet. We werden eerst gek van hem van het bellen naar ons en daarna werden we gek van hem dat hij de telefoon niet opnam. Uiteindelijk is die via een ladder van de buren door een bovenlichtje gekropen en is zo binnen gekomen. Maar wij wilden laten weten dat we bij ona aten en we kregen hem dus niet niet te pakken. Maar goed we kregen hem net op tijd te pakken en was hij nog op tijd voor het eten.
Want ik heb maar gewoon gekookt, dat konden we wel gewoon gebruiken. En de meatloaf met aardappelpuree en boontjes gingen er dan ook heerlijk in.
Ondertussen waren we al flink aan het sms'en met de Kraytjes. Helaas waren ze natuurlijk in Frankrijk en heb ik ze ook wel gemist maar was ook blij dat ze genoten hebben. Alleen toen ik Isa zag, zag ik dat het toch niet helemaal gelukt was toen ze er eindelijk waren. Want ze hadden flink wat file met terug komen.
We zijn flink in de knuffels gezet en we hebben al aardig wat verhalen gehoord van de dames vooral. Ook de heer liet zich niet onbetuigd en uiteindlijk zijn ze toch nog een uurtje geweest.
Ik was dan ook blij dat alles om half 12 naar huis was en de rust weer een beetje keerde. En we nog even een tijdje met de hondjes en de kat konden doorbrengen en even op internet konden kijken wat er was gebeurt.
Maar mijn hoofdje op het kussen was het lekkerst. Ik heb heerlijk geslapen.
Want ik heb maar gewoon gekookt, dat konden we wel gewoon gebruiken. En de meatloaf met aardappelpuree en boontjes gingen er dan ook heerlijk in.
Ondertussen waren we al flink aan het sms'en met de Kraytjes. Helaas waren ze natuurlijk in Frankrijk en heb ik ze ook wel gemist maar was ook blij dat ze genoten hebben. Alleen toen ik Isa zag, zag ik dat het toch niet helemaal gelukt was toen ze er eindelijk waren. Want ze hadden flink wat file met terug komen.
We zijn flink in de knuffels gezet en we hebben al aardig wat verhalen gehoord van de dames vooral. Ook de heer liet zich niet onbetuigd en uiteindlijk zijn ze toch nog een uurtje geweest.
Ik was dan ook blij dat alles om half 12 naar huis was en de rust weer een beetje keerde. En we nog even een tijdje met de hondjes en de kat konden doorbrengen en even op internet konden kijken wat er was gebeurt.
Maar mijn hoofdje op het kussen was het lekkerst. Ik heb heerlijk geslapen.
Dinsdag 9 juni: Uitvaart zelf
apDe dienst stapsgewijs:
Muziek (Fields - Slow Susan)
De jongens brachten onder de klanken van de muziek de kist binnen. Dan weet je dat je begonnen bent aan het laatste stukje samen.
De moed zonk me hier dan ook in de schoenen, maar we wisten dat het een mooie en vooral toepasselijke dienst zou worden met een lach en een traan.
Welkomstwoord
Aansteken van de kaarsen bij de baar
Dit hebben we met zijn vieren gedaan. Zoals we de laatste dagen alles met zijn vieren hebben gedaan.
In memoriam (geschreven door Roy)
Komt op paps hyves te staan. Die gaat niet weg maar wordt een plekje met herinneringen aan hem.
Muziek (Nazareth - Love Hurts)
Dit nummer wilde die vooral omdat het zijn jeugd markeerde en daar veel herinneringen aan kleefde omdat dat natuurlijk ook de begin tijd was van de verkering van pap en mam.
Lezing over de dood
Spreker Henk Horstman
Een naaste collega van pap waar die flink mee kon discussiëren, maar ook net zo makkelijk daarna een biertje mee kon gaan drinken.
Lezing van de viool
Muziek ( Procol Harum - Qonquistador)
Dit nummer wilde die vooral voor zijn beste vriend. Alleen die kon het niet aan om bij de dienst te zijn want die had iets meer als een jaar geleden zijn vrouw verloren. (Later was die wel op de begraafplaats.) Ook was het of het zo moest zijn. Dit nummer sloot heel mooi aan bij de lezing over de viool. Roy heeft hem aangepast zodat die er mooi tussen paste en ik heb de lezingen om laten draaien. Eigenlijk stonden ze namelijk andersom.
Lezing: waarom die ene ?
Voorbeden
Onze Vader
Wees Gegroet
Dit om mijn overleden grootouders en hun opvoeding er een beetje bij te betrekken. We zijn allemaal Katholiek alleen we doen er niks aan. Maar om het toch een beetje er in voor te laten komen, hebben we het er toch ingedaan. Voor nu voelde het voor ons alsof alles ons in de steek liet maar ja dat zal hopelijk niet eeuwig zo blijven.
Gedicht door Tamara en Remy
Dit stukje staat al op de blog. Iedereen vond het knap dat we het konden maar voor ons was het een manier van de laatste groet aan pap. Het liep niet helemaal gesmeerd en ik was veel op Remy aan het letten. Die had het er in begin toch wel moeilijk mee. Daardoor sloeg mijn stem even over, maar uiteindelijk hebben we het toch maar gedaan met zijn tweetjes.
Muziek (Dreetje en Andre Hazes - Bedankt mijn vriend)
Hier begonnen de tranen te stromen. Van Roy ging er eindelijk een kraan open en die heeft flink gehuilt. Het enige wat die zei was die krijg je terug lange. Mij laten huilen op Andre Hazes. En ik liep maar. Die staan nu om een hoekje te gieren van het lachen. Zijn pa en mijn pa met de armen om elkaar heen.
En dat terwijl pa hem vooral wilde voor ma en Remy. Pap wist dat dit een van de favorieten van mam is.
Slot (allen gaan staan)
Remy hielp met de kist naar buiten dragen en in de auto zetten. Dit wilde die zo graag.
Muziek (Fields - Slow Susan)
Autorit naar de begraafplaats:
Toen de dienst was afgelopen zijn we ingestapt om pap naar zijn laatste rustplaats te gaan. Er kwamen toen al mensen langs dat ze de dienst zo mooi vonden en dat was het ook. Alleen het ging allemaal even heel snel dus de rest kon niet nog even een sigaretje roken en dat miste ze wel.
We wilden langs huis en dus nadat alles was ingestapt en aangesloten zijn we gaan rijden.
Bij het huis van hun aangekomen stonden er een paar buren te wachten en een oude vriendin van mij. Dat vond ik zo mooi vooral ook omdat haar moeder een paar weken ervoor is overleden.
Begraafplaats:
Bij de begraafplaats merkte we pas dat er een heel deel van de stoet gelijk door was gereden. Die waren ons kwijtgeraakt en die waren gelijk door gereden naar de begraafplaats. Daaraangekomen reden we dus binnen in een soort van erehaag. Bij de collega's van pap zag ik er een flink aantal huilen. Hoe bedoel je hij was geliefd bij hun en zij ook bij hem.
De heren en dame hadden eindelijk even gelegenheid om een paar trekjes te nemen en Remy werd gehaald om de kist op de baar te zetten.
Muziek (Fields - Slow Susan)
De jongens brachten onder de klanken van de muziek de kist binnen. Dan weet je dat je begonnen bent aan het laatste stukje samen.
De moed zonk me hier dan ook in de schoenen, maar we wisten dat het een mooie en vooral toepasselijke dienst zou worden met een lach en een traan.
Welkomstwoord
Aansteken van de kaarsen bij de baar
Dit hebben we met zijn vieren gedaan. Zoals we de laatste dagen alles met zijn vieren hebben gedaan.
In memoriam (geschreven door Roy)
Komt op paps hyves te staan. Die gaat niet weg maar wordt een plekje met herinneringen aan hem.
Muziek (Nazareth - Love Hurts)
Dit nummer wilde die vooral omdat het zijn jeugd markeerde en daar veel herinneringen aan kleefde omdat dat natuurlijk ook de begin tijd was van de verkering van pap en mam.
Lezing over de dood
Spreker Henk Horstman
Een naaste collega van pap waar die flink mee kon discussiëren, maar ook net zo makkelijk daarna een biertje mee kon gaan drinken.
Lezing van de viool
Muziek ( Procol Harum - Qonquistador)
Dit nummer wilde die vooral voor zijn beste vriend. Alleen die kon het niet aan om bij de dienst te zijn want die had iets meer als een jaar geleden zijn vrouw verloren. (Later was die wel op de begraafplaats.) Ook was het of het zo moest zijn. Dit nummer sloot heel mooi aan bij de lezing over de viool. Roy heeft hem aangepast zodat die er mooi tussen paste en ik heb de lezingen om laten draaien. Eigenlijk stonden ze namelijk andersom.
Lezing: waarom die ene ?
Voorbeden
Onze Vader
Wees Gegroet
Dit om mijn overleden grootouders en hun opvoeding er een beetje bij te betrekken. We zijn allemaal Katholiek alleen we doen er niks aan. Maar om het toch een beetje er in voor te laten komen, hebben we het er toch ingedaan. Voor nu voelde het voor ons alsof alles ons in de steek liet maar ja dat zal hopelijk niet eeuwig zo blijven.
Gedicht door Tamara en Remy
Dit stukje staat al op de blog. Iedereen vond het knap dat we het konden maar voor ons was het een manier van de laatste groet aan pap. Het liep niet helemaal gesmeerd en ik was veel op Remy aan het letten. Die had het er in begin toch wel moeilijk mee. Daardoor sloeg mijn stem even over, maar uiteindelijk hebben we het toch maar gedaan met zijn tweetjes.
Muziek (Dreetje en Andre Hazes - Bedankt mijn vriend)
Hier begonnen de tranen te stromen. Van Roy ging er eindelijk een kraan open en die heeft flink gehuilt. Het enige wat die zei was die krijg je terug lange. Mij laten huilen op Andre Hazes. En ik liep maar. Die staan nu om een hoekje te gieren van het lachen. Zijn pa en mijn pa met de armen om elkaar heen.
En dat terwijl pa hem vooral wilde voor ma en Remy. Pap wist dat dit een van de favorieten van mam is.
Slot (allen gaan staan)
Remy hielp met de kist naar buiten dragen en in de auto zetten. Dit wilde die zo graag.
Muziek (Fields - Slow Susan)
Autorit naar de begraafplaats:
Toen de dienst was afgelopen zijn we ingestapt om pap naar zijn laatste rustplaats te gaan. Er kwamen toen al mensen langs dat ze de dienst zo mooi vonden en dat was het ook. Alleen het ging allemaal even heel snel dus de rest kon niet nog even een sigaretje roken en dat miste ze wel.
We wilden langs huis en dus nadat alles was ingestapt en aangesloten zijn we gaan rijden.
Bij het huis van hun aangekomen stonden er een paar buren te wachten en een oude vriendin van mij. Dat vond ik zo mooi vooral ook omdat haar moeder een paar weken ervoor is overleden.
Begraafplaats:
Bij de begraafplaats merkte we pas dat er een heel deel van de stoet gelijk door was gereden. Die waren ons kwijtgeraakt en die waren gelijk door gereden naar de begraafplaats. Daaraangekomen reden we dus binnen in een soort van erehaag. Bij de collega's van pap zag ik er een flink aantal huilen. Hoe bedoel je hij was geliefd bij hun en zij ook bij hem.
De heren en dame hadden eindelijk even gelegenheid om een paar trekjes te nemen en Remy werd gehaald om de kist op de baar te zetten.
De begravenis zelf:
We hebben pap met zijn vieren begeleid naar het zijn laatste rustplaats. Ondertussen werden we vergezeld door de mensen om ons heen, maar ook door een paar flink kwetterende merels. Ze waren het er niet mee eens geloof ik. En Remy en Roy hebben geholpen de kist op het graf te zetten en te zorgen dat die goed stond. Mam fluisterde ondertussen van dadelijk zien is die echt weg, maar nee hij is nooit helemaal weg voor mijn gevoel.
Op de plek van het graf aangekomen heeft de voorganger nog een paar woorden gesproken en hebben we de twee duiven los gelaten en deze keer maakte ze nog een rondje om ons heen en dat was heel mooi om te zien en mee te maken.
Informeel samenzijn:
Na afloop liep iedereen langs het graf om afscheid te nemen en wij bleven even achter. We wilden nog even alleen zijn met hem en we hadden de rozen nog die we hem mee wilden geven. En toen was het moment toch echt daar dat ze de kist klaar moesten maken om hem te laten zakken.
Ik ging als laatste weg met Roy die het er heel moeilijk mee had. Hij gaf voor het eerst toe dat die dit erger vond als de crematie van zijn vader. Het was zijn makker en niet zijn schoonvader en dus heeft die flink wat tranen gelaten op dat stukje terug naar de koffiekamer. Ook hadden we zoiets van dat pap dacht de poppenkast is over en kom op met die kaarten en hij heeft nog gelijk ook.
Eenmaal bij de koffiekamer aangekomen moesten we toch de handjes gaan geven en ook al hadden we dorst en trek in wat lekkers, we ontkwamen er niet aan. Ik had totzelfs net een hap cake in mijn mond toen Roy's directeur kwam condoleren en zich ook tevens kwam voorstellen. Dan voel je je knap vervelend moet ik zeggen.
Toen kwamen ze Remy en mij halen om de kist te laten zakken. Ik had gezegd dat ik het zelf wilde doen en uiteindelijk heeft Remy het gedaan. Hij keek mij zo vragend aan.
Teruglopend naar de koffiekamer hebben we Shirley onze uitvaartleidster een flink compliment gegeven. Ze was goed zenuwachtig, maar wat wil je ook. De eerste uitvaart alleen en dan gelijk de oude en de nieuwe directeur die toekeken.
Toen ik aankwam lopen kwam Roy op me af. Hij wilde even naar het graf van opa en oma. Hij wilde even ontsnappen uit de drukte en hij wilde opa wat influisteren.
Toen was het eindelijk tijd om afscheid te nemen en terug te gaan naar de Laatste Eer en dat was geen minuut te laat. Daar kregen we nog even wat te drinken en daarna de spullen overhandigd en toen was het tijd om naar huis te gaan.
We hebben pap met zijn vieren begeleid naar het zijn laatste rustplaats. Ondertussen werden we vergezeld door de mensen om ons heen, maar ook door een paar flink kwetterende merels. Ze waren het er niet mee eens geloof ik. En Remy en Roy hebben geholpen de kist op het graf te zetten en te zorgen dat die goed stond. Mam fluisterde ondertussen van dadelijk zien is die echt weg, maar nee hij is nooit helemaal weg voor mijn gevoel.
Op de plek van het graf aangekomen heeft de voorganger nog een paar woorden gesproken en hebben we de twee duiven los gelaten en deze keer maakte ze nog een rondje om ons heen en dat was heel mooi om te zien en mee te maken.
Informeel samenzijn:
Na afloop liep iedereen langs het graf om afscheid te nemen en wij bleven even achter. We wilden nog even alleen zijn met hem en we hadden de rozen nog die we hem mee wilden geven. En toen was het moment toch echt daar dat ze de kist klaar moesten maken om hem te laten zakken.
Ik ging als laatste weg met Roy die het er heel moeilijk mee had. Hij gaf voor het eerst toe dat die dit erger vond als de crematie van zijn vader. Het was zijn makker en niet zijn schoonvader en dus heeft die flink wat tranen gelaten op dat stukje terug naar de koffiekamer. Ook hadden we zoiets van dat pap dacht de poppenkast is over en kom op met die kaarten en hij heeft nog gelijk ook.
Eenmaal bij de koffiekamer aangekomen moesten we toch de handjes gaan geven en ook al hadden we dorst en trek in wat lekkers, we ontkwamen er niet aan. Ik had totzelfs net een hap cake in mijn mond toen Roy's directeur kwam condoleren en zich ook tevens kwam voorstellen. Dan voel je je knap vervelend moet ik zeggen.
Toen kwamen ze Remy en mij halen om de kist te laten zakken. Ik had gezegd dat ik het zelf wilde doen en uiteindelijk heeft Remy het gedaan. Hij keek mij zo vragend aan.
Teruglopend naar de koffiekamer hebben we Shirley onze uitvaartleidster een flink compliment gegeven. Ze was goed zenuwachtig, maar wat wil je ook. De eerste uitvaart alleen en dan gelijk de oude en de nieuwe directeur die toekeken.
Toen ik aankwam lopen kwam Roy op me af. Hij wilde even naar het graf van opa en oma. Hij wilde even ontsnappen uit de drukte en hij wilde opa wat influisteren.
Toen was het eindelijk tijd om afscheid te nemen en terug te gaan naar de Laatste Eer en dat was geen minuut te laat. Daar kregen we nog even wat te drinken en daarna de spullen overhandigd en toen was het tijd om naar huis te gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)
