Vrijdag 16 december: Bennie overleden.

Het begon vorige week al. Bennie kuchte wat en het leek net alsof er wat in zijn keel zat. Maar dat was het toch net niet. Naarmate deze week vorderde werd het erger en gisteren was hij echt benauwd en lusteloos. Nog even een nacht aankijken en dan met de dierenarts bellen. 's Nachts ben ik nog opgestaan voor hem om te kijken hoe het met hem ging en ik had leesvoer nodig wat nog beneden lag. Hij lag op de bank en keek me nog vrolijk aan.

's Morgens kwam die naar ons toe en moest die zijn krabbeltje hebben en is gewoon mee naar buiten gegaan met Roy en Tibor en wilde zijn schijfje vlees. Roy naar zijn werk en ik nog even terug naar bed. Ik sliep onrustig en had een droom dat Ben bij mij wegrende. Toen had ik het al moeten weten. Beneden gekomen en Ben lag rustig in zijn mand. Dierenarts gebeld en een uur later konden we terecht. Roy gebeld en die was niet blij, maar hij ging hoe dan ook mee.

We hadden om half 2 afgesproken bij de tram. Ik wilde het risico niet lopen om te laat te komen omdat Ben niet zo hard liep en ben om 10 over 1 weggegaan. Ben kon niet verder meer als het eind van de straat en dus heb ik hem gedragen naar de tram. Hij lag heerlijk warm tegen me aan en zo hebben we op Roy gewacht. De tram kwam vrij snel en nam Roy Ben over. Zo zijn we naar de dierenarts gelopen.

Bij de dierenarts aangekomen konden we gelijk doorlopen en toen die begon over zijn hartruisje viel alles op zijn plaats. Dat we daar niet aan gedacht hadden. Het was met medicijnen goed te behandelen en hij kon er zeker nog een paar jaar mee door. Hij kreeg een spuit met het middel om alvast een boost te geven zodat het beter ging en na uitleg konden we naar huis met een Ben die toch wel een beetje was opgeknapt. Afgerekend en naar huis.

De taxi kon pas een half uur later komen en dus zijn we dezelfde weg terug gegaan. Net onderweg zakte Ben door zijn achterpootjes en dus weer dragen. Na nog een paar stappen zag ik dat zijn tong blauw was. Allebei getwijfeld om terug te lopen zonder dat we het wisten van elkaar maar toch niet gedaan. In de tram had ik nog zoiets van nu een foto maken. Hij lag zo lekker bij Roy, maar met een tramrit van 5 minuten veranderde alles.

Vlak voor we uit moesten stappen kreeg Ben een toeval. Hij kwam maar niet bij en ik gelijk bellen. Jack voor de autosleutel en de dierenarts dat we er weer aankwamen. In de tussentijd Ben maar blijven stimuleren en beademen, maar we wisten eigenlijk allebei dat het zinloos was. In de tien minuten tijd die we weg en terug waren bij de dierenarts was die overleden. Gelukkig wel in onze armen. Afscheid genomen en mam opgebeld. De laatste link met opa en oma was naar hun toegegaan.

Naar Jack om de sleutels terug te brengen en natuurlijk het nieuws te vertellen. De buurtjes verzorgde hem altijd en hij heeft er tot zelfs een paar keer gelogeerd als wij er niet waren. De klap kwam dan ook hard aan en de nodige traantjes vloeiden. Ook bij Isa natuurlijk want ja hij was een beetje hun baby en zo werd hij ook door hun behandeld.

Even een kleine boodschap gedaan en toen naar huis. Tibor had het vrij snel in de gaten en was alles even kwijt in huis. Vooral toen we de mand en de bakken van Ben weghaalden. Maar daar waren we het wel over eens. Die wilde we niet meer zien.

De avond verliep raar. Je bent zo gewend aan dat witte scheve kopje wat je vragend aankijkt. Speciaal voor hem gisteren nog allemaal dingen gehaald en dat stond nu nog als stille getuige overal. Bij het uitlaten liep Tibor hem te zoeken. We waren allebei gewend dat we altijd achterom moesten kijken om te zien of die er nog was. Nu konden we rustig doorlopen.

Lieve gekke clown van ons doe je de groeten aan de rest en tot ziens. We missen je nu al.......

Dinsdag 6 september: Thomas tussen knutselspullen.

Vandaag was het slecht weer. De heer Thomas wilde dan ook niet naar buiten. Hij had weer eens een plekje gevonden waar hij schijnbaar lekker lag. Baasje vind het minder want vrouwtje neemt compleet beneden alles over met knutsel spullen.... OEPS... Maar goed kat lag daar en vrouwtje moest natuurlijk een foto nemen.

Nou ben ik tegenwoordig veel bezig met art journalen. Daar heb ik hem ook al twee keer in verwerkt.

Dit zijn al oude pagina's van het begin uit. Ben nu bezig een kookboek te altereren naar een art journal. Ik zal er gauw foto's van plaatsen.

Vrijdag 3 december: De kat en de sneeuw.

Terwijl we ons klaar aan het maken waren om het weekend naar het zuiden te gaan en dus de logeerkamer in orde moest voor degene die bij ons komt voor de beestjes. Was Thomas op het logeerbed gaan liggen. Meneer lag prinsheerlijk te slapen in de warme kamer en vond het dan ook niet leuk dat vrouwtje hem kwam storen. Maar ondertussen was het flink gaan sneeuwen bij ons en dat had die nog niet in de gaten. Hij zat gefascineerd naar buiten te kijken en ik baalde dat ik de camera niet bij mij had. Jullie raadde het al. Ik naar beneden als een speer om de camera te pakken. Hij bleef gelukkig zitten en ik heb de foto kunnen maken.

Nou zie je op deze foto niet goed dat het heel hard sneeuwt dus heb ik nog even een foto gemaakt hoe het buiten eraan toe ging.

Ik moet erbij zeggen dat poes al meer als een week bijna niet buiten is geweest door de sneeuw en er nu ook veel meeuwen rond vlogen want de baas had net brood gestrooid, Alleen die waren alweer toen ik de foto maakte.

Woensdag 2 juni: Oranjekoorts

Ja ja ook hier wordt het langzaam Oranje in huis. Het is nog wel niet veel maar de Beessies en de pletterpet staan er al. Ook de voetbal gogo's komen langzaam in huis en wordt Tibor al gek van de baas, maar ach het is wel leuk.

Dinsdag 1 juni: Een levensteken.

Ja ja ik leef nog. Alleen had ik even geen zin om mijn blog bij te houden. Niet dat ik geen leuke dingen heb gedaan, juist in tegendeel. Alleen mijn hoofd stond er even niet naar. Er zijn weer dingen gebeurt in de nog kleine familie die ik nog heb en dat is me even niet in de koude kleren gaan zitten. Op dit moment dunt die familie dan ook alleen maar uit.

Ik zal nog wel even in vogelvlucht een aantal collages plaatsen van wat we allemaal hebben gedaan de afgelopen maand en dat is een hoop.

Zaterdag 17 april: Forumdag.

Vandaag was er weer een forumdag van het SA forum en dit keer kon ik gelukkig wel. En ik heb genoten. Angelique het was gezellig in de trein en het stukje wandelen ;-)

Donderdag 22 April: Roy jarig.

Ja ja voor iemand waarvan we niet dachten dat die ouder zou worden als 33 is die inmiddels 41 en gezond en kunnen we nog jaren vooruit.

Dinsdag 27 april: Fietsen

Ja ja we hebben de eerste fietstocht van het jaar er weer op zitten. We zouden maar een kilometertje of 15 a 20 fietsen alleen is het uiteindelijk 33 kilometer geworden. Dat voelden we dan ook wel even.

Woensdag 5 mei: Bevrijdingsdag.

Vandaag zijn we lekker met zijn tweetjes naar Den Haag geweest voor het bevrijdingsfestival en we hebben genoten.

Donderdag 6 mei: Blijdorp met de Kraytjes.

En we hebben weer genoten. Nu moeten we ook weer snel gaan want er zijn jonge tijgers geboren.

Zondag 9 mei: Moederdag in het Zuiden.

We waren veel te lang niet geweest en dus zijn we even op en neer gegaan en we hebben genoten. Zeker van de verraste blik van mijn schoonmoeder.

 Zondag 23 mei: de Kraytjes bij ons barbecueën

Het pinsterweekend hadden we weinig te doen en dus hebben we de buurtjes maar gevraagd of ze zin hadden om te komen eten en aangezien het lekker weer beloofde te worden hebben we besloten om de barbecue aan te zetten en we hebben dan ook tot tien uur buiten gezeten en genoten. Ook is Viper voor het eerst echt bij ons in de tuin geweest en dat belooft wat voor de rest van de zomer.

Diverse data: veel gewandeld.

Ja ja de honden zijn helemaal blij. We hebben flinke wandelingen erop zitten en ze zijn helemaal happy, al moeten we eerlijk zijn. Ben vind het ook weleens te veel worden. De korte pootjes kunnen het af en toe niet aan, maar hij zal toch door moeten zetten met de rest van ons.

6 april

12 april

19 april

22, 23 en 24 maart: Veel gewandeld.

Deze dagen was het heerlijk weer en hebben we weer wat aan de kilometers gedaan. We hebben sinds kort de walk with me van de Nintendo DSi en nu is het een sport om ieder geval elke dag de stappen te halen. Ik heb hem op 4000 staan en op zich gaat dat goed alleen niet als we een lui weekend hebben.

Nu met het mooie weer is het natuurlijk een sport om hem zo hoog mogelijk te krijgen. We hebben dan ook twee dagen hem boven de 10.000 stappen gehad. Dat belooft wat voor de zomer. Want of we wandelen of fietsen hij telt het dus dat we maar veel mogen bewegen. En natuurlijk ondertussen mooie foto's maken.

Dinsdag 16 en woensdag 17 maart: Schoolproject Isa.

Isa belde dinsdagmiddag op of ze Tibor mocht lenen voor een project voor school. Tuurlijk mag ze dat. Als ik er aan eentje mijn hond met een gerust hart toevertrouw is zij het wel. 's Middags ga ik de honden uitlaten en staat Jack buiten. Isa had nog bijles en Jack stond Danique op te wachten. Toen zijn we gaan kijken voor een boom waar Danique in kon klimmen. Erin klimmen was makkelijk, alleen durfde ze er niet meer uit en zei Jack dat ik dan ook maar mee moest.

De camera ging ook mee en zo zijn we na 5 uur gaan lopen. Roy kwam ook net thuis en die heeft ook maar gelijk een bijrolletje gekregen en zo zijn we begonnen. Eerst de foto's van Danique in de boom gemaakt en daarna dat ze eruit was gevallen. Toen dat Roy haar naar het ziekenhuis bracht en tja toen was de tijd voorbij.

Woensdags zijn we toen naar kerkpolder gegaan en was het de beurt aan Tibor en die heeft zich flink vermaakt. De aandacht vond die wel wat. Drie meiden die hem riepen en knuffelde. Alleen Jack vond het daar minder. Er waren natuurlijk andere grote honden en daar is ze bang voor. Maar dat is allemaal goed gegaan.

Toen terug naar huis en daar nog wat foto's gemaakt. Alleen Tibor moest dingen doen die hij normaal niet mag bij Danique zoals een pootje geven. Hij vertikte het dan ook en dat terwijl hij bij Isa en mij het zo doet. Maar de oplossing was goed. En het resultaat is schitterend. Weet alleen nog niet wat voor cijfer ze heeft gehad.

De foto's van Isabelle

Mijn foto's

Dinsdag 16 maart: TnT

Oke ze hebben geen brandbaar spul bij zich maar ze zijn we net zo explosief. En over wie heb ik het dan??? Ja Toulouse en Thomas de twee katers uit de straat. De lente is weer begonnen en de katten zijn weer veel buiten. Die van ons ook alweer 's nachts want die is binnen niet meer te houden.

Tot voor kort ging het ook wel tussen die twee. Alleen alles warmt op en ook die twee bereiken het kookpunt alweer sneller. Dat wordt nog wat voor de komende maanden. Zeker als volgende maand ook Viper maar buiten mag. Die dame doet Toulouse in alles na en we hebben dan nu ook al medelijden met Thomas.

Dinsdag 2 maart: Eerste echte voorjaarswandeling

Toen ik vanmiddag Roy op belde om te vragen hoe laat die thuis was en wat de rest van de dag  zijn plannen waren vroeg die of ik nog boodschappen moest doen. Ja dus en hij had zijn om wat te eten in te pakken en even te gaan wandelen. Daar had ik ook wel oren naar. Het was lekker weer en de honden konden wel wat extra beweging gebruiken. Dus broodjes en fruit ingepakt, wat blikjes chocomelk erbij en gaan.

En ik kan je verzekeren. Het was wel koud maar wel lekker en we hebben dan alle vier genoten. De vogels weer te horen en te zien en de Nijlganzen die druk bezig waren met elkaar het hof te maken. De frisse lucht op te snuiven en de zon weer voorzichtig te voelen waren weer geweldig.

Bij terug komst was de oudste oogappel bezig haar Quad schoon te maken. Mams stond nog buiten en vroeg ons gelijk naar binnen. We moesten even wat komen drinken. Roy de honden naar binnen gebracht en de poes gelijk bevrijd want ja die moet naar binnen anders wandelt die op zijn gemak mee en dat is niet altijd gewenst uiteraard. Maar ik had de camera nog om mijn nek. Nou is Viper gek op het draadje van de camera en heb ik maar gelijk gebruik gemaakt van de mogelijkheid en haar weer even op de foto gezet. Nou is ze al flink gegroeid en doet ze niet veel meer onder van Toulouse. Alleen door haar kleine koppie zie je nog dat ze een kitten is.

 Ook hebben we naar beelden gekeken van de waterramp in Frankrijk. Jack is natuurlijk Française en haar familie komt uit de buurt van Parijs. Daar is dus ook mee gebeurt. Alleen haar neef woont en werkt wel in het getroffen gebied. Zijn oude woning stond een meter onder water en alles was weg. Gelukkig is die niet al te lang geleden verhuist en daar was niks geweest. Zijn werk was wel getroffen maar niet te erg, alleen een dependance was erg beschadigd  Ook het plaatsje waar ze altijd op vakantie ging met haar ouders is helemaal weg en toen ze dat hoorde moest ze toch wel slikken. Maar gelukkig is iedereen van haar familie en vrienden ongedeerd en daar ging het toch wel om.

Vrijdag 15 januari: Wandelen met de honden.

Vandaag was Roy later thuis en was het goed mistig met hier en daar nog een restje sneeuw. Ik kon het niet laten en heb de honden opgepakt en wilde een stuk gaan lopen. Alleen helaas gooide de vriendschap met de wc pot roet in het eten oftewel ik was weer eens aan de diarree. Ik heb wel 1 mooie foto kunnen maken al zeg ik het zelf.

Zondag 10 januari: Weer sneeuw.

En toen lag er weer sneeuw. Helaas niet zoveel als ik zou willen maar het was weer wit en glad en toch hou ik ervan.

Dinsdag 24 november: Isa jarig.

Vandaag alweer de volgende verjaardag. Isa is alweer 17 geworden vandaag. Ze wilde het alleen vieren voor haar vrienden en dus was het cadeautjes halen en er heen. Het kon ook alleen tussen 17 en 19 uur want ze gingen uit eten en anders was ze nog niet terug van school. Oke meis wat jij wilt.

Het uitpakken van het cadeau vond Viper toch wel zo leuk. Zo kroop dan ook overal onder en liep er daarna nat zo hard overheen.

Totdat de grote handen kwamen van Roy. Toen kon Isa even haar cadeautje uitpakken zonder dat ze bang hoefde te zijn voor haar kat.

Isa met de fotolijst en de kaart van ons (die ze wel erg lachen vond net als ik dus) en natuurlijk met Viper. De gelijkenis is ook wel aanwezig.

Spelen met de nieuwe speeltjes en het inpakpapier is wel zo leuk.

Maar ook vermoeiend.

Daarna heeft Isa haar maar opgepakt want het was vrij druk in huis. Maar mama moest even haar vriendin wegbrengen en toen zocht ze een andere schoot om op verder te slapen. Alleen werd het geen schoot maar een borst. Na een incident met haar pak ik haar zelf niet meer op. Ik wil niet het risico lopen dat ze weer ongelukkig valt. Ja dat is mij dus gebeurt toen ze nog heel klein was. Maar nu kwam ze heel doelgericht op me afwandelen en heeft ze een half uur bij me gelegen en hebben we lekker gekroelt en gedaan en dat was heerlijk. En dat belooft wat voor volgende maand. Dan mag ik weer op de beestjes passen aan de overkant en daar kijk ik nu al naar uit kan ik je melden.

(Isa de foto's komen jou kant op als ik weer kom)

Dinsdag 10 november: Update Viper.

Ja ja vandaag moest de kleine dame zich weer tonen aan de dierenarts en dat begon al leuk in de wachtkamer. Er was niemand in de wachtkamer en toen mocht ze even wat spelen van "mama" en "oma". Dat deed ze dan ook graag en ging rondjes lopen om de mand heen. En elke keer naar binnen en weer naar buiten. Maar toen kwam de assistente eraan en de kleine dame herkende de assistente en weg was Viper. Ze wilde er niet meer uitkomen.

Bij de dokter binnen was alles goed en had ze haar gewicht in twee weken verdubbelt. Ze eet dan ook als een gek en alles smaakt goed nou dat haar keeltje genezen was. Ook kreeg ze de prik en daar was ze het niet mee eens. Ze zette het op een lopen bij oma in de armen en toen draaide ze zich om en ging de dierenarts uitblazen. Ja een meisje met pit net als haar mama.

En thuis speelt ze heel graag met Toulouse en Mulan laat zich nog bijna niet zien. En als Mulan al beneden is dan ligt ze verstopt. Gelukkig weet ze nog niet overal op en overheen te komen dus is Mulan op een hoop plaatsen nog veilig.

(Foto's volgen nog. Wacht op een paar foto's van Isa, heb zelf nog niks gemaakt omdat ze zo ziek was en ik niet wilde dat ze er meer stress bij zou krijgen.)

Maandag 2 november: Update Viper.

En daar gaat het helaas niet zo goed mee. De mensen waar ze vandaan kwam hebben ze weg gegeven als zijnde 8 weken oud. Alleen toen we haar de eerste keer zagen hadden we al het idee dat dat niet zo was. Ze was veel te klein en licht voor 8 weken oud.

Ze kreeg dan ook diarree omdat ze een wormenkuur heeft gehad waar ze nog te jong voor was. Haar oogjes zijn ontstoken en ze heeft vocht in haar longentjes. Ook heeft ze de niesziekte te pakken.

Roy is met ze naar de dierenarts gegaan omdat ze niet meer at. Nee vind je het gek. Alles deed zeer en ze vermagerde te snel. De dierenarts had zoiets van je hebt de Jan Snot van het nest waarop Jack zei dat dit nog de beste eruit was, maar de dierenarts gaf ze weinig hoop dat ze er door heen zou komen maar als ze er door heen kwam dan was het een vechter en een schitterende kat voor Isa. Ze moesten haar alleen al gaan straffen. Dametje nam het vechten ook figuurlijk namelijk. En dat voor een kitten van 4 tot 5 weken waarschijnlijk.

Maar goed, ze heeft nu druppels voor haar ogen, anti biotica voor haar longentjes en de niesziekte, de diarree was op dat moment al een stuk minder en ze heeft speciaal voer voor te jonge katjes omdat haar darmpjes van streek zijn omdat ze te snel bij de moeder is weggehaald. Ook moeten ze haar buikje gaan masseren want ze kan zelf haar ontlasting nog niet kwijt.

Maar zeg nou zelf. Wie kan dit weerstaan??????

Zaterdag 31 oktober: Roy en Tibor stoeien.

Zoals zo vaak als we 's avonds weg moeten, zitten we 's middags vaak bij de honden en nu met het vele dvd kijken helemaal. De beesten zijn er dan ook alleen maar blij mee dat we ruzie hebben met Ziggo en dat we dus geen tv hebben. Vooral Tibor vindt het geweldig en ligt wanneer hij kan bij Roy.

Maar soms gaat dat rustig liggen zo heel stiekumpjes over in uitdagen en dat vinden de heren wel wat.

Het begint dan ook met wat blaffen en wat stomme dingentjes van Roy, zoals het nieuwste deuntje. Het Chineesje.

Dan komen de handjes erbij en gaat het uitdagen aan allebei de kanten nog een stukje verder.

Tja en dan heeft Tibor de baas ineens te pakken en dat gaat niet zacht zinnig. Als bewijs het volgende filmpje. Alleen de beeldkwaliteit is donker maar wel te bekijken.



De poes heeft zich dan ook maar uit de voeten gemaakt. Die ligt achter in het raamkozijn. Als baas en hond stoeien dan heeft hond nog weleens lompe neigingen. En dat heeft Thomas al een paar keer meegemaakt. Zo is Tibor ooit een keer boven op Thomas gesprongen terwijl Thomas lekker op bed lag te slapen. En een 40 kilo hond op een 5 kilo kat gaat niet geweldig kan ik je zeggen.

Zaterdag 17 oktober: Meet Viper.

Komen we thuis na een treinreis van 2 uur. Begroet door de honden. De post doorgenomen. De reclame ertussenuit gehaald. En de koffers naar boven gebracht en dan ga je aan de overkant even gedag zeggen. Dat doen we altijd als we een paar dagen weg zijn geweest en dus nu ook. Komen we binnen en niks in de gaten hebbend, beantwoorden we wat vragen. En dan wordt ik bij de arm gepakt door Jack en naar de konijnenkooi gelijd. En wat zat daarin????? Dit kleine monstertje met de naam Viper. Oftewel ik heb er een oppaskat bij. Een lekkere levendige dame die Ben de afgelopen dagen achterna is gegaan. Alleen Ben en nieuwe beesten is niet veel en die maakte zich dan uit de voeten. 

Maar ik wist dat Jack en Danique ermee bezig waren voor Isa haar verjaardag volgende maand. Alleen dat het zo snel zou gaan dat hadden we niet verwacht. Maar ze wilde niet wachten, op dit katje was Isa verliefd geworden en ze wilde niet het risico lopen dat die dadelijk weg was en dus kwam Viper vroeger dan verwacht in huize Kraayenbosch.

Zaterdag 17 oktober: Nog even de stad in.

Oke voordat we weer de trein instapte opweg naar huis wilde de dames nog even de stad in. Het vaste ritueel op zaterdag. En daar zeiden wij geen nee tegen. Ondertussen hadden we van Jack al gehoord dat Mulan Ben niet meer accepteerde en meer boven zat als wat anders en dus hadden we gezegd dat ze hem dan maar thuis moest zetten want wij zouden toch uiterlijk om 19 uur thuis zijn. Alleen dat vond ze dus weer zielig voor Ben want dan was die alleen.

Niet lang daarna kon ik bellen dat Tibor ook in aantocht was en dat Ben niet lang alleen hoefde te zitten. Uiteindelijk zijn alletwee de honden nog even bij haar gebleven en toen heeft ze ze toch thuis gezet en dat had ze netjes gemeld.

Esther wilde toch wel graag een keer ervaren wat het was om in die rolstoel te zitten. Zeker omdat de nieuwe eraan komt en mamske toch wel even zei dat deze rolstoel wat bewegingen doorliet en de rug niet helemaal ondersteunde. Dus zei Roy ga maar zitten en ik kan je zeggen dat dat niet zo zachtjes eraan toe ging.

Even bij de Kroon op het terras gaan zitten en even wat gedronken en nog een lekker stukje taart en vlaai gegeten. Ja ja bovenstaande is de beroemde Christoffeltaartje. En ik kan je zeggen dat we nog even gesmuld hebben.

Daarna rond 16:30 uur de trein gepakt en na een paar heerlijke dagen Roermond weer terug naar huis gegaan. We wisten dus al dat we alle beestjes thuis hadden en dat was toch wel zo heerlijk. We werden dan ook geweldig begroet door de bende viervoeters.

Zaterdag 10 oktober: Tomatensoep etende kat

Oke wij hebben maffe dieren dat weten we maar dat we een nog maffere kat hadden dat hadden we niet verwacht. Thomas loopt regelmatig bij Bennies bak te schooieren want ja voor het zelfde geld heeft hij hem weer niet leeg. En dat gebeurt nog weleens. Maar dat hij ook zou pikken als er tomatensoep over de brokken heen zat, hadden we niet verwacht.

Maar bovenstaande foto bewijst het. Meneer zit heerlijk de tomatensoep eraf te likken alsof er niks aan de hand is.

(Een paar weken later deed meneer hetzelfde bij de brokken met erwtensoep. Daar heb ik nog geen foto van, maar die komt wel want wie gelooft me nu nog.)

Wo 23 en do 24 september: Ziekenhuis opname

Na een heerlijk korte nacht moest ik me om 7 uur melden in het Sint Franciscus-ziekenhuis in Rotterdam. Daar zou ik geopereerd worden en omdat ze het diabetisch protocol aanhielden moest ik een nachtje blijven. Roy heeft me weggebracht en is bij mij gebleven totdat ik in bed lag.

Het intake gesprek verliep vlot en ik had er een goed gevoel bij. Ze vroeg netjes welke medicijnen ik gebruikte en welke dosering. Dat was niet veranderd en alleen heb ik er bij verteld dat ik Melatomatine gebruik al heel lang. Ook het bloeddruk meten was een ramp en ik was benieuwd hoe vaak dat zo bleef.

Toen ik naar de kamer werp gebracht bleek dat bij de zusterspost te zijn en er lag een verpleegkundige naast die ook net geopereerd was en die daar ook werkte. Helaas kwamen er veel collega's even langs om te kijken hoe het met haar was en elke keer weer het verhaal over de operatie. Ik kan je wel vertellen dat als je nog moet dat niet prettig is. Vooral net als je net als ik overal onwijs bang voor bent. Ik heb dan ook boekje gepakt en maar goed hard de mp3 speler aangezet.

Om even na 8 uur kwamen ze om het infuus te steken. Ik had in eerste instantie een leerlinge die het toch wel eng vond en niks vond. Ook de volgende vond maar weinig en ook al had zij het wel geprobeerd in de rechterhand, ook haar lukte het niet om hem goed te krijgen. Dus toen moest ik naar de uitslaapkamer. Kijken of ze het daar wel wilde lukken. De eerste daar heeft het ook geprobeerd aan mijn linkerhand en die wilde niet doorlopen en die ging me toch pijn doen omdat ze probeerde een blokkage weg te spuiten. Waardoor er een vochtophoping onder de huid kwam te zitten. Dus volgende en die zette hem in 1 keer in mijn linkerarm en die heb ik niet gevoeld. Dus toen kon ik weer naar boven.

Terwijl we onderweg waren was er al gebeld dat ik terug kon komen voor de operatie. Dus dat was snel het te kleine operatieschort aan en aangesloten worden op het infuus en weer terug naar beneden.

Daar kon ik gelijk door gereden worden naar operatiekamer. Ik heb me er toen maar bij neergelegd en heb het over me heen laten komen. De warme moltons lagen al onder de dekens. De Otrivin werd ingespoten en dat was smerig en toen kon ik de operatietafel op. Ik heb alles gehoord en heb me maar zo ontspannen mogelijk gehouden en dat moest wel anders was ik gillend van de operatiekamer gelopen. Ik ben wel blij dat ik dat inmiddels redelijk onder controle heb.

Toen ik bij kwam van de operatie werd er gezegd dat ik Morfine had gehad tegen de pijn. Te suffig als ik was kon ik niet zeggen dat dat niet werkte. Het eerste wat gebeurde was dat ik lag te huilen in bed. Alles kwam met een sneltreinvaart omhoog en heb stilletjes het maar over me heen laten komen. Toen werd ik opgehaald om weer naar boven te gaan. Ik had nog extra zuurstof en ik heb maar heel lief gevraagd of dat eruit mocht. Dat mocht en het bleek dat dat goed gebloed had. Het witte kopje was helemaal rood. Ook lag ik heerlijk te zweten en voelde ik me smerig.

Terug op zaal eerst de controles en het bloeddruk meten was weer een ramp. Totdat er eentje zo slim was om het aan het been te doen en dat was de oplossing. Toen ging het wel. De bloeddruk was voor mijn doen hoog en de temperatuur van 37 naar 35 in een drietal uur tijd (en daarna gelukkig weer naar de 36). Toen kreeg ik het wel heel koud ineens en heb ik het laken weer ingewisseld voor de deken. Daarna bleef het goed.

Na een uur een beetje suffig naar de mp3 te hebben geluisterd en elke keer weer wakker gemaakt te worden voor de controles moest ik plassen. Ik mocht alleen nog niet opstaan omdat ik veel te bleek zag volgens hun. Dus Tammie moest op de po. Al moest ik nog zo nodig, dat lukte echt niet. Toen moest ik eerst maar overeind gaan zitten. Toen werd ik me toch misselijk en wat er uit kwam was vooral bloed. Dus maar iets voor de misselijkheid gehad en daarna als nog naar de wc geweest.

Toen kwam de eerste keer medicijnen vragen. De eerste paracetamol ging met zetpil naar binnen en daar achteraan wilde ze Diclofenac geven. Ik had ergens gelezen dat dat niet samen ging met de Fluoxetine en heb het dan ook geweigerd. Bij elke ronde dat ik weer pijnstilling mocht kwam ook de Diclofenac weer naar boven en steeds heb ik het maar geweigerd. Dat ging echt de hele 30 uur door dat ik daar lag. Niemand kwam erop om het na te vragen bij de apotheek en mijn zaalgenootje lag zich ook te verbijten want bij elke ronde kwam ook dat riedeltje weer. En dan heb je van te voren een lijst met medicatie moeten overleggen omdat dat nodig was voor de opname.

Later omdat ik nieuwsgierig was en omdat ik voor de volgende keer zeker wilde weten dat ik het bij het rechte eind had heb ik de bijsluiter van de Fluoxetine opgezocht. En wat denk je. Het was maar goed dat ik de Diclofenac heb geweigerd. Zeker omdat ik al misselijk was en last van me maag had. Ook de Morfine heeft een wisselwerking met de Fluoxetine en dat wist ik al uit eerdere ervaringen dat dat geen ene moer deed. Ik vind het dan ook des te slordiger dat ze het niet zelf hebben opgezocht en alleen in het dossier hebben gezet dat ik ze weigerde in te nemen. Ik had het wel kunnen doen, maar dan???? De maag-beschermers had niemand aan gedacht.

Naarmate de tijd vorderde ging ik me gelukkig beter voelen. Ik heb in totaal twee keer overgeven en drie keer wat gekregen voor de misselijkheid. Dus dat viel gelukkig mee. Ik was alleen heel suffig en heb dan ook Roy vroeger naar huis laten gaan. Ik viel elke keer in slaap. Zo ben ik de avond en nacht doorgekomen. Elke keer drie kwartier slapen en dan weer naar de wc en even lezen. Alleen 's nachts viel ineens de elektriciteit uit. Er was een oefening werd er door de nacht verpleging gezegd. Alleen mijn bed stond niet goed en kreeg ik last van me rug. mijn zaalgenootje was geopereerd aan haar knie en lag in een apparaat om haar knie soepel te houden. Ze werd gewoon wakker van de pijn door de morfine heen. Ze vond het alleen niet zo erg want dan kon ze even een paar uur slapen zoals ze wilde. Verder vond ik het minder want ik kon niks meer doen. Ik heb dan ook maar liggen internetten. Hoezo verslaafd.

Bij het bezoek had ik al gevraagd of het infuus eruit mocht. Dat mocht niet want?????? Wij vonden het vreemd maar hebben het maar zo gelaten. Ik dronk inmiddels al weer water en had wat vla op, maar nee hij moest blijven zitten. Om half tien mocht die alsnog afgekoppeld worden. Alleen zou de volgende ochtend me wat duidelijk worden. Ik had al via het infuus Anti- Biotica moeten krijgen. Had ja want dat heb ik nooit gehad al had ik ze er meerdere keren over horen overleggen. Gelukkig mocht ik de tabletten meenemen naar huis.

Ook zou er een diettiste langs komen om te bespreken wat ik mocht eten en of ik het drankje van pap (Nutricia Multi Fibre) nodig had. Nooit gezien, 's avonds weinig gegeten en wat denk je. 's Morgens ineens dat flesje bij het ontbijt.

Ik moest ook nog even naar de kaakchirurg voor controle. Dat werd een snel bezoek en wat vragen beantwoorden. Heb je al gespoeld? Nee. Heb je ergens last van? Nee. Moet ik nog terug komen? Nee en toen was het tot ziens. Ik vergat te vragen wanneer de prothese er voor het eerst uit moest. Hoeveel keer ik op een dag moest spoelen en ga zo maar verder. Ik was verdooft nog en was alleen maar gefocust op naar huis gaan. Want dat mocht ik gelukkig wel. Ik weet dus ook geeneens hoelang de operatie bij elkaar heeft geduurd.

Ik heb Roy uit de vergadering gebeld. Heb nog wat lol gemaakt met mijn zaalgenootje en ondertussen ook haar op de hoogte gebracht wat ze nog allemaal met haar van plan waren want hoe dan ook, zij ging ook vandaag naar huis zei ze. Ze had de nacht ervoor niet goed geslapen en ze moest dus een nacht extra blijven. Gelukkig was de planning dat ze om 17 uur werd opgehaald door haar vader en dan was alles ook gedaan bij haar.

Daarna als een speer wegwezen en eerst even nog wat gedronken. En daarna naar huis. Even wat boodschapjes gedaan en even bij de buurtjes gedag gezegd en toen gaan slapen en badderen. Roy moest naar het slaan van de eerste paal van het crematorium (zie andere blog (volgt nog) dus was ik even lekker alleen en heb ik heerlijk gekroeld met de beesten en wat aangerommeld totdat Roy kwam.

Hij kwam alleen wat laat dus heb ik zelf ook maar gelijk de honden uitgelaten. Maar ondertussen kwam die er al aan en heb ik de camera even van hem overgenomen want hij ging gelijk soep halen. Meer kon ik toch nog even niet eten. Meneer poes was met ons meegelopen en die kroop zo mooi de boom in dat ik het niet kon laten.

Toen ik daar mee bezig was kwamen Isa en Jack voorbij. Ze waren onderweg naar de dierenarts. De andere helft van TNT (Toulouse dus) had een flink abces in zijn nek met twee tandjes erin. Het kon dus niet anders dat onze schat eindelijk zijn belager een keer terug heeft kunnen pakken. Al kunnen we dat nooit met 100% zekerheid zeggen natuurlijk. Alleen Toulouse heeft een heel mooi koppie nu en huisarrest.

Na wat gegeten te hebben kwam er natuurlijk even bezoek. Jack, Jaap, Isa en ma zijn even geweest maar om half tien ben ik naar boven gegaan. De narcose hakte er toch wel in. Ook had ik alweer een afspraak voor morgen bij de gebittenboer. Moet er toch een keertje uit