Vrijdag 21 oktober: Nazoomeravond Blijdorp

Na een paar heftige dagen wilde ik er even tussen uit. Laat het nu net herfstvakantie zijn en in Blijdorp van alles georganiseerd was. Dus daar maar heen. Ons eigen vlucht plekje. Yordi en Isa kwamen later en dus hebben we eerst genoten van de wasbeertjes en de poolvossen. Die kregen net te eten toen wij aankwamen. Dat is echt een leuk gezicht.

Daarna hebben we eerst even wat gegeten en de dame en heer opgewacht. Die kwamen met de quad en dus iets later. Daarna hebben we met zijn vieren flink lol getrapt en aardig wat dieren gezien. We zijn totzelfs weer op plekken geweest waar we al een tijdje niet geweest zijn.

Donderdag 17 juni: Isa geslaagd.

Ja ons oudste oogappel is geslaagd voor het eerste deel van haar HAVO diploma. Ze mag het in twee jaar doen en heeft met 0 tekorten dit gedeelte gehaald. We zijn dan ook trots op haar.

's Avonds even een glas champagne gaan drinken en even een cadeautje brengen natuurlijk. Alleen het Franse elftal speelde en dus zat Jack met haar rug naar de tv. En dat was maar goed ook.

Dinsdag 1 juni: Een levensteken.

Ja ja ik leef nog. Alleen had ik even geen zin om mijn blog bij te houden. Niet dat ik geen leuke dingen heb gedaan, juist in tegendeel. Alleen mijn hoofd stond er even niet naar. Er zijn weer dingen gebeurt in de nog kleine familie die ik nog heb en dat is me even niet in de koude kleren gaan zitten. Op dit moment dunt die familie dan ook alleen maar uit.

Ik zal nog wel even in vogelvlucht een aantal collages plaatsen van wat we allemaal hebben gedaan de afgelopen maand en dat is een hoop.

Zaterdag 17 april: Forumdag.

Vandaag was er weer een forumdag van het SA forum en dit keer kon ik gelukkig wel. En ik heb genoten. Angelique het was gezellig in de trein en het stukje wandelen ;-)

Donderdag 22 April: Roy jarig.

Ja ja voor iemand waarvan we niet dachten dat die ouder zou worden als 33 is die inmiddels 41 en gezond en kunnen we nog jaren vooruit.

Dinsdag 27 april: Fietsen

Ja ja we hebben de eerste fietstocht van het jaar er weer op zitten. We zouden maar een kilometertje of 15 a 20 fietsen alleen is het uiteindelijk 33 kilometer geworden. Dat voelden we dan ook wel even.

Woensdag 5 mei: Bevrijdingsdag.

Vandaag zijn we lekker met zijn tweetjes naar Den Haag geweest voor het bevrijdingsfestival en we hebben genoten.

Donderdag 6 mei: Blijdorp met de Kraytjes.

En we hebben weer genoten. Nu moeten we ook weer snel gaan want er zijn jonge tijgers geboren.

Zondag 9 mei: Moederdag in het Zuiden.

We waren veel te lang niet geweest en dus zijn we even op en neer gegaan en we hebben genoten. Zeker van de verraste blik van mijn schoonmoeder.

 Zondag 23 mei: de Kraytjes bij ons barbecueën

Het pinsterweekend hadden we weinig te doen en dus hebben we de buurtjes maar gevraagd of ze zin hadden om te komen eten en aangezien het lekker weer beloofde te worden hebben we besloten om de barbecue aan te zetten en we hebben dan ook tot tien uur buiten gezeten en genoten. Ook is Viper voor het eerst echt bij ons in de tuin geweest en dat belooft wat voor de rest van de zomer.

Dinsdag 2 maart: Eerste echte voorjaarswandeling

Toen ik vanmiddag Roy op belde om te vragen hoe laat die thuis was en wat de rest van de dag  zijn plannen waren vroeg die of ik nog boodschappen moest doen. Ja dus en hij had zijn om wat te eten in te pakken en even te gaan wandelen. Daar had ik ook wel oren naar. Het was lekker weer en de honden konden wel wat extra beweging gebruiken. Dus broodjes en fruit ingepakt, wat blikjes chocomelk erbij en gaan.

En ik kan je verzekeren. Het was wel koud maar wel lekker en we hebben dan alle vier genoten. De vogels weer te horen en te zien en de Nijlganzen die druk bezig waren met elkaar het hof te maken. De frisse lucht op te snuiven en de zon weer voorzichtig te voelen waren weer geweldig.

Bij terug komst was de oudste oogappel bezig haar Quad schoon te maken. Mams stond nog buiten en vroeg ons gelijk naar binnen. We moesten even wat komen drinken. Roy de honden naar binnen gebracht en de poes gelijk bevrijd want ja die moet naar binnen anders wandelt die op zijn gemak mee en dat is niet altijd gewenst uiteraard. Maar ik had de camera nog om mijn nek. Nou is Viper gek op het draadje van de camera en heb ik maar gelijk gebruik gemaakt van de mogelijkheid en haar weer even op de foto gezet. Nou is ze al flink gegroeid en doet ze niet veel meer onder van Toulouse. Alleen door haar kleine koppie zie je nog dat ze een kitten is.

 Ook hebben we naar beelden gekeken van de waterramp in Frankrijk. Jack is natuurlijk Française en haar familie komt uit de buurt van Parijs. Daar is dus ook mee gebeurt. Alleen haar neef woont en werkt wel in het getroffen gebied. Zijn oude woning stond een meter onder water en alles was weg. Gelukkig is die niet al te lang geleden verhuist en daar was niks geweest. Zijn werk was wel getroffen maar niet te erg, alleen een dependance was erg beschadigd  Ook het plaatsje waar ze altijd op vakantie ging met haar ouders is helemaal weg en toen ze dat hoorde moest ze toch wel slikken. Maar gelukkig is iedereen van haar familie en vrienden ongedeerd en daar ging het toch wel om.

Dinsdag 24 november: Isa jarig.

Vandaag alweer de volgende verjaardag. Isa is alweer 17 geworden vandaag. Ze wilde het alleen vieren voor haar vrienden en dus was het cadeautjes halen en er heen. Het kon ook alleen tussen 17 en 19 uur want ze gingen uit eten en anders was ze nog niet terug van school. Oke meis wat jij wilt.

Het uitpakken van het cadeau vond Viper toch wel zo leuk. Zo kroop dan ook overal onder en liep er daarna nat zo hard overheen.

Totdat de grote handen kwamen van Roy. Toen kon Isa even haar cadeautje uitpakken zonder dat ze bang hoefde te zijn voor haar kat.

Isa met de fotolijst en de kaart van ons (die ze wel erg lachen vond net als ik dus) en natuurlijk met Viper. De gelijkenis is ook wel aanwezig.

Spelen met de nieuwe speeltjes en het inpakpapier is wel zo leuk.

Maar ook vermoeiend.

Daarna heeft Isa haar maar opgepakt want het was vrij druk in huis. Maar mama moest even haar vriendin wegbrengen en toen zocht ze een andere schoot om op verder te slapen. Alleen werd het geen schoot maar een borst. Na een incident met haar pak ik haar zelf niet meer op. Ik wil niet het risico lopen dat ze weer ongelukkig valt. Ja dat is mij dus gebeurt toen ze nog heel klein was. Maar nu kwam ze heel doelgericht op me afwandelen en heeft ze een half uur bij me gelegen en hebben we lekker gekroelt en gedaan en dat was heerlijk. En dat belooft wat voor volgende maand. Dan mag ik weer op de beestjes passen aan de overkant en daar kijk ik nu al naar uit kan ik je melden.

(Isa de foto's komen jou kant op als ik weer kom)

Dinsdag 10 november: Update Viper.

Ja ja vandaag moest de kleine dame zich weer tonen aan de dierenarts en dat begon al leuk in de wachtkamer. Er was niemand in de wachtkamer en toen mocht ze even wat spelen van "mama" en "oma". Dat deed ze dan ook graag en ging rondjes lopen om de mand heen. En elke keer naar binnen en weer naar buiten. Maar toen kwam de assistente eraan en de kleine dame herkende de assistente en weg was Viper. Ze wilde er niet meer uitkomen.

Bij de dokter binnen was alles goed en had ze haar gewicht in twee weken verdubbelt. Ze eet dan ook als een gek en alles smaakt goed nou dat haar keeltje genezen was. Ook kreeg ze de prik en daar was ze het niet mee eens. Ze zette het op een lopen bij oma in de armen en toen draaide ze zich om en ging de dierenarts uitblazen. Ja een meisje met pit net als haar mama.

En thuis speelt ze heel graag met Toulouse en Mulan laat zich nog bijna niet zien. En als Mulan al beneden is dan ligt ze verstopt. Gelukkig weet ze nog niet overal op en overheen te komen dus is Mulan op een hoop plaatsen nog veilig.

(Foto's volgen nog. Wacht op een paar foto's van Isa, heb zelf nog niks gemaakt omdat ze zo ziek was en ik niet wilde dat ze er meer stress bij zou krijgen.)

Maandag 2 november: Update Viper.

En daar gaat het helaas niet zo goed mee. De mensen waar ze vandaan kwam hebben ze weg gegeven als zijnde 8 weken oud. Alleen toen we haar de eerste keer zagen hadden we al het idee dat dat niet zo was. Ze was veel te klein en licht voor 8 weken oud.

Ze kreeg dan ook diarree omdat ze een wormenkuur heeft gehad waar ze nog te jong voor was. Haar oogjes zijn ontstoken en ze heeft vocht in haar longentjes. Ook heeft ze de niesziekte te pakken.

Roy is met ze naar de dierenarts gegaan omdat ze niet meer at. Nee vind je het gek. Alles deed zeer en ze vermagerde te snel. De dierenarts had zoiets van je hebt de Jan Snot van het nest waarop Jack zei dat dit nog de beste eruit was, maar de dierenarts gaf ze weinig hoop dat ze er door heen zou komen maar als ze er door heen kwam dan was het een vechter en een schitterende kat voor Isa. Ze moesten haar alleen al gaan straffen. Dametje nam het vechten ook figuurlijk namelijk. En dat voor een kitten van 4 tot 5 weken waarschijnlijk.

Maar goed, ze heeft nu druppels voor haar ogen, anti biotica voor haar longentjes en de niesziekte, de diarree was op dat moment al een stuk minder en ze heeft speciaal voer voor te jonge katjes omdat haar darmpjes van streek zijn omdat ze te snel bij de moeder is weggehaald. Ook moeten ze haar buikje gaan masseren want ze kan zelf haar ontlasting nog niet kwijt.

Maar zeg nou zelf. Wie kan dit weerstaan??????

Zaterdag 17 oktober: Meet Viper.

Komen we thuis na een treinreis van 2 uur. Begroet door de honden. De post doorgenomen. De reclame ertussenuit gehaald. En de koffers naar boven gebracht en dan ga je aan de overkant even gedag zeggen. Dat doen we altijd als we een paar dagen weg zijn geweest en dus nu ook. Komen we binnen en niks in de gaten hebbend, beantwoorden we wat vragen. En dan wordt ik bij de arm gepakt door Jack en naar de konijnenkooi gelijd. En wat zat daarin????? Dit kleine monstertje met de naam Viper. Oftewel ik heb er een oppaskat bij. Een lekkere levendige dame die Ben de afgelopen dagen achterna is gegaan. Alleen Ben en nieuwe beesten is niet veel en die maakte zich dan uit de voeten. 

Maar ik wist dat Jack en Danique ermee bezig waren voor Isa haar verjaardag volgende maand. Alleen dat het zo snel zou gaan dat hadden we niet verwacht. Maar ze wilde niet wachten, op dit katje was Isa verliefd geworden en ze wilde niet het risico lopen dat die dadelijk weg was en dus kwam Viper vroeger dan verwacht in huize Kraayenbosch.

Zondag 13 september: Kermis Malieveld Den Haag.

Altijd rond Prinsjesdag is er in Den Haag kermis op het Malieveld. De laatste 5 jaar is het traditie geworden dat we met de meiden en de buuf er heen gaan. Zo ook dit jaar. Het was een winderige dag en dan ook nog wat aan de koude kant, maar volgens de voorspellingen zou het droog blijven. NOT dus, maar dat buitje kon ons niet deren.

De vlag wapperde dan ook vrolijk in top en hadden we de hoop dat de buien snel over zouden drijven.

Op de kermis zelf was het toch nog behoorlijk druk en draaide alles dus gewoon lekker door.

Isa had een vriendin te slapen en die was dus ook mee. Michelle het was gezellig.

Roy had eigenlijk hoofdpijn en is dus alleen hier in geweest. Hij was bang om het erger te maken. Later zou blijken dat Danique er een fikse hersenschudding aan over had gehouden. Ze is twee weken uit de running geweest. Ze gaat eigenlijk net weer naar school.

Even bijpraten en wachten totdat mams klaar is met het tellen van haar punten en het uitzoeken van haar prijs.
Verder kan je ons doodgooien met de spelletjes van de kermis. Normaal komen we armen te kort om de knuffels mee te nemen. Alleen dat viel dit jaar gelukkig mee. Jaap kon dan ook opgelucht ademhalen.

Dit jaar stond er voor het eerst boogschieten en dat wilde Roy wel weer eens doen. En hij kon het redelijk ondanks zijn arm.


Ook wilde de dames perse dat Roy zou schieten. Alleen de pijpjes hadden ze van staal gemaakt en wilde niet door, ondanks dat Roy ze elke keer vol raakte.

Nog wat nieuws. Een of andere brickgame. Het was een uitdaging die bijna niet te doen was.

Nog even geyahtzeed en daar had de jongste dame heel veel mazzel mee. Alleen met de prijzen uitzoeken had ze meer moeite.

Ook moesten we even schuiven. Daar kunnen we echt nooit omheen. Ook al hadden ze geen leuke prijzen. We stonden in ieder geval even droog.

And last but not least even naar de Kamelenrace. Alleen de vrouw die er bij stond mogen we niet meer. Want een kreng was dat.

Trots op de gasten om ons heen.

We zeggen het niet vaak tegen ze maar we zijn super trots op de jongere generatie om ons heen. Ik mag graag zeggen dat het tijd wordt voor een nieuwe aanwas kleintjes maar de grotere zou ik voor geen goud willen missen. Ik vind het dan ook heerlijk om wat met ze te doen. Alleen hebben ze inmiddels hun eigen bezigheden en tijd verdrijf en hebben ze niet altijd meer tijd voor ons. Zeker die twee uit Roermond niet meer *snik*

Remy helpt ma waar hij kan sinds pap er niet meer is en heeft hij vrienden gemaakt door heel Nederland. Zo zit hij in Dronten en het volgende weekend in Maasstricht. Of ze komen vanuit heel het land naar hem toe. Heeft mam ook gelijk weer even afleiding.
Jordy werkt hard en wil toch weer een opleiding gaan doen en dan zullen wij hem ook wat vaker zien. Als alles goed gaat en hij wil nog steeds komt hij een stukje dichterbij in de buurt wonen. Hij wil dan in Den Haag gaan studeren en wonen (dan hoeven we nog een kwartier te reizen in plaats van twee uur). Hij heeft een goede baan en werkt zich langzaam op en is ook op zoek naar een eigen kamer. Al heeft die daar niet zo heel veel haast mee.

Jessy woont inmiddels samen en is ook bezig om zich op te werken maar dan in de horeca.

Jordy en Daantje zijn inmiddels alweer aardig wat jaren samen en dat gaat nog steeds fantastisch en elke keer dat we Daantje niet zien is eigenlijk te lang.

Jessy woont samen met Joey en dat is nu even moeilijk maar ze doen het goed samen.

And last but not least de oogappels van de overkant.

Isa zit inmiddels in 5 HAVO en is aan het knokken om haar diploma te halen. Maar dat gaat tot nu toe redelijk. Met haar nieuwe vervoermiddel is ze meer weg als thuis en crosst ze op het gemakje heel Delft rond.

Danique is overgegaan naar 2 Atheneum en heeft er Cambridge track bij. Dat betekent dat ze een groot aantal lessen in het Engels volgt. Bij de musical heeft ze het ook nog steeds naar haar zin en ook al kan ze nu even niet (flinke hersenschudding) ze maakt nog steeds leuke vorderingen. Ze was als 1 van de 12 die door mochten gaan met de selectie klas. Er hadden 350 leerlingen zich er voor aan gemeld. Ik ben benieuwd naar de volgende uitvoering. Ik baal er nog steeds van dat ik niet naar Musicals in Delft kon.

(Met dank aan Jordy en Jessy voor de foto's van Solar.)

Maandag 17 augustus: Wreck that Journal

Jack was weg met haar verjaardag en we wisten maar niet wat we moesten geven. Vlak voor ze terug kwamen wist ik het ineens. Op het SA forum hadden ze het maar over een Wreck this journal. Echt iets voor mensen die heel zuinig zijn op hun boeken. Ala Jack dus.





Ze vond het geweldig toen ze eenmaal doorhad wat het was en je zag haar gezicht gaan stralen.


Samen met de logee van Isa ging ze gelijk aan de slag. En het eerste wat ze deed was koffie erin morsen en het tweede was in de brand steken.


Roy nog even met lontje op de arm. Oftewel dit keer was Toulouse het haasje bij Roy en moest die even een knuffel komen geven. Alleen vond Touse dat minder.

Vrijdag 14 augustus: oudste oogappel ook weer veilig thuis

Ja ja gelukkig is Isabelle ook weer thuis en moest ze gisterenavond eerst met de quad erop uit en daarna moest ze even Tibor, Ben en ons zien. En aangezien wij niet wisten wat we met de avond aan moesten en er niks wilde en niks op te tv was. En Chelsea al was opgehaald (Chelsea heeft vanaf woensdag bij ons gelogeerd). Was dat een leuke aanvulling. Roy is tot zelfs mee geweest om de honden uit te laten. Nou dan is het wel heel erg. Maar daardoor wist ik dat ze met de quad weg was en toen ik die aan hoorde komen ben ik naar buiten geracet, ik wilde perse me meissie even zien.

Ze was terug gebracht door haar oom en tante en die hadden hun hond meegenomen. Ik heb er altijd heel veel verhalen van gehoord en nu kon ik me er ook een beeld bij vormen. Ze was heel beduusd en dat was eigenlijk niks voor haar. Met Tibor en Ben heeft ze al kennis gemaakt door het hek heen en verder zien we wel. Alleen Toulouse heeft een nieuw doelwit. En dat vinden we allemaal minder. Ze kan niet langs hem heen lopen of ze heeft een haal te pakken en dat terwijl ze heel lief is met katten. Toulouse heeft dan ook al aardig wat klappen hangen en ze is er net. Dat wordt lachen het weekend.

Isa is ook Roy nog even gedag gaan zeggen en toen heeft Roy laten zien dat we nieuwe voorraad water-ballonnen hadden. Het weer klaart ook op en het wordt weer warm dus het wordt opletten geblazen. En het leukste.... het blijft waarschijnlijk de hele week zo en volgende week komen de neven en een vriend van hun uit Frankrijk en ze zaten zich daar al helemaal op te verheugen want dan konden ze het ook doen, maar we moesten wel mee doen.

Zaterdag 11 juli: voetje update.

Nou dat gaat heel goed. Ik kan steeds meer en zolang ik het rustig aan doe kom ik een heel eind. Ik ga alleen elke keer nog wel net te ver en vooral dat vooral van vannacht heeft er even in gehakt. Toen ik dus ook eindelijk op bed lag was het even heel hard auwwww.

Ik heb ook het verband niet meer om en dat loopt ook al een stukje prettiger.

Ik heb alleen vanmorgen slim moeten zijn. Ik ben niet naar het optreden van dametje geweest. Ik durfde het niet aan. Ik ga zo de verhalen aan horen en de foto's bekijken en dan hoop ik dat ze ook een klein stukje hebben gefilmd.

Donderdag 9 juli: Ziekenboeg

Vannacht gelukkig redelijk goed thuis gekomen en ook nog boven gekomen in bed. En ik heb ook nog geslapen.

Vanmorgen ging het alleen niet goed met Roy. Hij had al een paar dagen last van zijn keel en dat kwam vanmorgen eruit. Een goede keelontsteking en dat heeft hij een hele tijd niet meer gehad. Normaal had die het een paar keer per jaar. Die is dus vandaag maar thuis gebleven.

Met mijn knie gaat het redelijk. Hij voelt zwaar beurs en is nog wel wat dikker, maar ik heb gelukkig geen last van stijfheid aan die kant. Ik heb ook een kleine blauwe plek erop zitten. Dus ik heb hem toch wel goed geraakt want ik heb bijna nooit geen blauwe plekken.


Mijn linkervoet is nog wel pijnlijk, ik kan er niet te lang mee lopen. Ook is die goed stijf. Het lijkt wel gelukkig allemaal mee te vallen. De zwelling zijn gelukkig wel weg en zal het alleen een paar dagen flink gevoelig zijn.

Ik heb ook onwijs veel spierpijn in mijn linkerarm. Waarschijnlijk toch nog van de val maar dat zal met twee dagen wel weg zijn.

Alleen nu konden we niet meer doen wat we wilde en dat wordt volgende week balen. Ook wordt het afwachten of we zaterdag naar de markt kunnen voor Musicals in Delft. Danique heeft er zo hard voor gewerkt en getraind en eigenlijk wil ik het niet missen. Dus duimen jullie voor me dat ik dan weer uit de voeten kan, letterlijk en figuurlijk?

Woensdag 1 juli: Watergevecht

Zo zit je heerlijk op de bank te haken en een beetje tv te kijken en zo ben je bezig je man zover te krijgen om een water gevecht te houden. Oftewel de jongste oogappel kwam langs en mocht Roy wakker maken om een vraag te spelen. Nou ging dat niet helemaal zoals het moest en Roy lag bijna tegen het plafond, maar dat mocht de pret niet drukken.

Even gauw eten en alle beestjes verzorgt. De paar boodschappen gedaan en toen de meiden het goede nieuws brengen. Zijn ze me gevlogen, stelletje lekkerdjes. En dan aan mij vragen of ik Roy zover wilde krijgen. Dus maar even opgebeld naar de dames met de vraag waar ze waren en ja hoor 5 min later stonden ze er met zijn drieën (Danique had een vriendin daar.)


Toen was het zorgen dat de munitie klaarstond en de was veilig binnen was. Aangezien ik vandaag veel heb gewassen stond de wasmand nog buiten en daar kon ik nu mooi de ballonnen in kwijt. Alleen dit was lang niet genoeg en de flessen en emmers waren ook niet aan te slepen.


Het duurde te lang naar onze zin en dan gaan we klieren. De eerste druppels gingen dus al door de lucht toen ze nog aan de koffie zaten.


Ik moest natuurlijk ook nat en dat vond Jack wel wat. Ik had inmiddels de goede camera ingeruild voor de oude en dat heeft wel leuke plaatjes opgeleverd maar dan valt ineens het verschil tussen de camera's meer op.


Ja ja Roy moest er ook aan geloven en wat kan die nog hoog springen. Deze kon die nog ontwijken.


Deze bende niet meer. Hoe gaat dat gezegde ook al weer. "Wie de bal kaatst, kan hem terugverwachten" (Staan twee mensen op waarvan ik geen toestemming heb dus heb het gezicht onherkenbaar gemaakt.)


"Het koelt wel lekker af schat. Ja schat dat weet ik." Ik was dan ook kleddernat, maar mijn onderbroek is gespaard gebleven, he Jack, van je dochter moet je het maar hebben.


En de beesten die hebben maar binnen gezeten, aangezien onze tuin weer eens het zenuwcentrum was. Thomas was dus blij dat die weer naar buiten kon. Alleen het lopen was even moeilijk want alles was echt drijfnat bij ons.

Ook hoorde we van alle kanten dat de kinderen mee wilde doen, maar we begonnen natuurlijk pas om half negen en dan moeten de meeste naar bed want morgen nog gewoon school hier. We hebben al beloofd dat we het de volgende keer 's middags doen. En nee hoor, we zijn niet gestoord, gewoon gek op onze meiden en op kattenkwaad uithalen.

Dinsdag 23 juni: Ik kaakchirug en de zomer begonnen.

Ja ja ik heb het lang uit weten te stellen maar ik moest er wat aan gaan laten doen. Tijdens de laatste periode van pap had ik onwijs veel pijn van mijn tanden, maar net als mijn ouders ook onwijs veel angst voor de tandarts en dus kwam het zover dat ik naar de kaakchirurg moest. En die afspraak stond voor 4 juni. Gelukkig had ik hem al eerder verzet want ja daar stond me hoofd niet naar die dag.

Na de zoveelste antibioticakuur was het dan zover. Ik moest er om 15 uur zijn en werd pas om 16 uur geholpen. Met de minuut langer werd ik angstiger en dus was het huilen toen ik eenmaal in de stoel zat. Er moet een hoop gebeuren en dat mag gelukkig wel onder narcose. Maar ik moet even kijken wanneer. Volgende week een afspraak maken met de anesthesist om te kijken of die het aan durft met mij omdat ik iets te fors ben.

Thuisgekomen de sleutels terug gebracht naar Jack en toen was het wat eten we vanavond. Ik voorgesteld om bij ons te BBQ en. Ik wilde me zinnen verzetten en zo geschiedde. Heerlijk gegeten en vooral veel gelachen. De vuurkorf aan en de meiden de marsmallows roosteren en de kat bij de BBQ weghouden natuurlijk, normaal ligt die er boven op.


Mam kwam ook nog even kijken hoe het 's middags was gegaan en om nog wat ontbrekende papieren te brengen. Nadat de buufjes wegwaren raakte Roy en mam in een zwaar gesprek. Voor hun goed maar ik wilde dat nog niet en ben dus maar de keuken gaan doen. Scheelde de dag erna weer.

Musical Danique

Zondag 14 juni was het weer zover (en Roy was gelukkig op tijd terug vanuit het Zuiden.) Onze "kleine" oogappel had de jaarlijkse opvoering van de musical klas. En het was weer geweldig. Ook al had onze kleine meid dit jaar meer tekst en dansen en ze minder te zingen, ze had wel een rol die op haar lijf was geschreven. Ze had de rol van de verwende burgemeesters dochter Stephanie.

Het verhaal:

Gruwelijke groeten uit Stompdam:

Gruwelijke groeten is een muzikaal verhaal over een zeer gemene tweeling. Samen met mop wonen ze naast een spullenkerkhof.

Als de burgemeester besluit om die rommel voorgoed op te ruimen en er een viersterrenhotel te bouwen, beraamt de tweeling een duivels plan.

De V.I.P. gasten die de burgemeester heeft uitgenodigd om zijn plan te doen slagen komen terecht in een nachtmerrie. Want plannen vervliegen, projecten vergaan maar het spullenkerkhof van de tweeling blijft bestaan.

Als de wind je van de sokken blaast.
En er in je hoofd een storm raast.
Kijk dan om en wees dan niet verbaasd.
Ik dweil je tranen wel op.

Als verwende burgemeesters dochter Stephanie, een rol die op haar lijf geschreven was.

Met haar "toneel - ouders"

We wisten wel dat ze gekke bekken kon trekken. Alleen dat ze het gemaskerd moest doen.

Tja kleine meisjes worden groot. Alleen op dit moment vind ik het te hard gaan.

Dit moest even. Ze stonden er zo leuk voor.

Even voor de duidelijk. Dit is onze oogappel Danique en samen met haar zus Isa kunnen ze een hoop bij ons gedaan krijgen. Alleen zijn het helaas niet onze dochters, maar onze buurmeiden en nog veel belangrijker de dochters van hele lieve en dierbare vrienden van ons.