Maandag 13 februari: Dr Tervoort.

Vanmiddag moest ik me om half 3 melden bij algemeen internist Dr Tervoort. Ik was ruim op tijd en moest dan ook even wachten. Laat haar spreekkamer nu bij de rontgen zijn en er is dus altijd wel wat te zien. Vervelen doe je dus niet snel.

Eenmaal binnen was er veel begrip voor mijn verhaal en zijn er ook wat andere oorzaken voor mijn klachten besproken. Er is uitgekomen dat het B12 tekort kan zijn, maar het kan ook zijn omdat er iets mis is met mijn slaappatroon. Maar over een ding zijn we het eens. Er is iets bij de huisarts misgegaan en had ik eerder doorgestuurd moeten worden.

Ook bleek dat ze ons nog kon van de tijd dat Roy chemo kreeg. Ze vond me toen zo sterk en had veel bewondering voor ons. Maar toen was het zo en ik heb het met liefde gedaan voor ons.

Nu had ik gelukkig een dokter te pakken die van aanpakken wist en voor ik het wist had ik een aardige lijst met onderzoeken te pakken. De eerste 3 zijn al gebeurt. In een uurtje had ik een thoraxfoto laten maken, een ecg gekregen en als klap op de vuurpijl nog bloed laten prikken. En dat was aardig kruisje bolletje. Mineralen en vitamines en allergenen, maar ook werd er de rest getest. Ik heb dan ook 5 buisjes achtergelaten.

Aanstaande woensdag krijg ik nog een lungfunctie test want ze verdenkt me op astmatische klachten en verder moet ik naar de slaappoli en dat kan eind februari en dan in april moet ik terug naar haar. En dan hoop ik eindelijk nieuws te hebben.

Published with Blogger-droid v2.0.4

Dinsdag 1 maart: Update

Hallo allemaal, ja ik leef nog, al moet je niet vragen hoe. Ik heb even een tijdje geen zin gehad om het hier bij te werken. Dus ja wat er dan gebeurt is duidelijk.

Even alles op een rijtje.

De vit B12 slaan aan en hoe. Ik krijg meer energie en kan alles geestelijk steeds beter aan. Ook andere klachten (erg privé) zijn vele malen verbeterd en ik val tot zelfs een beetje af. Ook mijn spieren (en daar ben ik het blijdst mee) gaan steeds meer meewerken en heb ik steeds minder pijn. Alleen wordt ik nu overmoedig en dus regelmatig terug gefloten. Ook gaat het herstellen erna steeds snellen. Kortom ik ben er nog niet maar wel op de goede weg. Alleen nu mijn ogen nog. Moet nu toch echt snel mijn ogen laten controleren. Heb alweer 6 jaar mijn bril en merk dat ik hem steeds vaker nodig heb. Soms kan ik geen eens de letters op het scherm zien. Dat is lastig als je er veel mee doet.

Roy is in januari weer APK gekeurd en die gaat als een trein. We wrijven ons nog steeds gelukkig dat alles goed gaat. Zeker als je diezelfde week hoort dat een jongen van nog geen 21 uitbehandeld voor de ziekte van Hodgkin. Kan je zeggen dat ik even flink gebruld heb. Zo oneerlijk, maar hij vecht verder de kanjer. En we duimen allemaal heel hard voor hem.

Ook heb ik steeds meer zin om creatief bezig te zijn en ik heb tot zelfs wat nieuws waar ik nu mee bezig ben. Ik ben begonnen met een art journal. Lekker even afreageren op papier met verf en stift en eigenlijk alles wat ik in mijn handen krijg.

Ik ben nu ook bezig met alles voor vasteloaves in orde te krijgen. We gaan donderdag lekker voor een kleine week naar het Zuiden en zijn even lekker ondergedoken tussen de carnavalsvierders. Schone zus en nichtje belde vanmiddag om iets te vragen en ik kan je zeggen die klonken al helemaal ik de stemming.

Kortom hier ben ik weer.

Donderdag 2 december: Weer bij de dokter geweest.

En ik heb het eindelijk zover. Ik ga me bloed weer laten onderzoeken op b12 tekort en ik ga daarna beginnen met een b complex te slikken. De dokter wilde gelijk wat meer dingen testen en dus gaan we maandag maar bloed laten prikken en daarna beginnen met de nieuwe medicijnen. Ik hoop echt dat ik met 2 maanden een verschil ga merken.

Oke ik moet alleen eerst kijken of ik er tegen kan. Ik en vitamines zijn geen goede combi, maar dat zien we dan wel weer.We gaan gewoon uitproberen.

Vrijdag bel ik met mijn moeder en wat hoor ik tot mijn verbazing. Remy moest van de week ook weer bloed prikken en wat blijkt. Ook zijn b12 was te laag en moet aan de tabletten. Zo dokteren we nog even door met zijn tweeën.

Vrijdag 29 oktober: even spuien deel 2

De dokter heeft net gebeld en vind me maar een vreemd geval. Aan de telefoon kwamen we er niet uit en mijn klachten zijn te complex. Kortom ik moet dinsdag dus om drie uur weer bij de huisarts zelf zijn. Wat er uit gaat komen is de vraag. Waarschijnlijk zal het wel een doorverwijzing worden. Dus voorlopig zijn we nog niet klaar.

Ook wilde de arts mijn oren nog een keertje controleren. Gewoon voor de zekerheid dat het de goede kant op blijft gaan.

Vrijdag 29 oktober: even spuien.

Even laten weten hoe het hier gaat en dat gaat niet goed. Ik heb via facebook de mensen een beetje op de hoogte gehouden, maar via de blog en hyves niet. Dus bij deze.

Ik heb al een tijdje klachten. Dat varieert van hoofdpijn tot heel veel last van mijn spieren en duizelig en misselijk. Maar vooral heel erg moe. Ik ben nog steeds aan het bijkomen van het weekend naar Limburg en dat terwijl we maandag terug zijn gekomen. Ik slaap heel veel en mijn hoofd hoeft maar een kussen te voelen en ik slaap.

Ik ben al bij de huisarts geweest en heb bloed laten prikken. Daar kwam uit dat mijn bezinksel te hoog was. Die moet ruim onder de 20 zitten en die was bij mij 38. Toen ik gisteren ging kijken naar wat voor klachten dat kon geven op internet, bleken mijn klachten naar voren te komen. Kortom ik ben hier voorlopig nog niet klaar mee. Ik wacht nu op een telefoontje van de huisarts om te kijken hoe we verder gaan.

Verder loop ik ook al 6 weken met een oorontsteking. Eerst alleen rechts daarna aan allebei de kanten. Uit een kweek is gebleken dat de bacterie resistent is geworden door de verschillende oordruppels en de antibiotica. Wat alleen nog helpt zijn druppels waar ik niet tegen kan en dan maar zonder. Nu doet het geen pijn meer en de pijn wil ik ook niet meer.

Verder gaat het niet goed met Remy. Bij hem komt alles van pap er nu uit en ook bij mij rommelt dat. Ik wordt net huilend wakker met het beeld voor ogen van ons vieren op bed terwijl we troost zoeken bij elkaar. En ik kan je melden, dat is helaas nooit gebeurt. Voordat ik wakker werd klonken de woorden dat we allemaal verder moesten. Pap probeert me gewoon iets duidelijk te maken maar ik kom er maar niet achter wat.

Zo weer genoeg geklaagd. Hopen dat de huisarts snel belt dan kunnen we verder........

Vrijdag 25 februari: Ziek.

Om een lang verhaal kort te maken. Vorige week woensdag begon ik met hoesten en dat is eigenlijk nog niet over. Ik heb vorige week vrijdag met de HAP gebeld en kreeg ik codeïne om de hoestprikkel en de pijn die erbij kwam kijken te onderdrukken. Zaterdag nogmaals gebeld omdat het hoesten te erg bleef en toen moest ik langskomen. Daar bleek toch wel dat ik een beginnende luchtweginfectie had. De dokter die me onderzocht vond het dan ook beter om toch met een Antibiotica te starten voordat het erger werd en naar mijn longen zakte. En dus heb ik heerlijk hoestend en rochelend de week door gebracht.

Maar dat was nog niet alles. Roy liep ook alweer een tijdje tegen ziek, zwak en misselijk aan en alsof de duvel ermee speelt. We waren weer eens samen ziek en goed dit keer. Dus de honden zijn nu eens geen aandacht te kort gekomen, maar wel beweging. Dat maken we dan ook wel weer goed met ze. Het lekkere weer komt er weer aan en dan is het flink veel wandelen met of zonder picknick.

Maandag 23 november: Update gebit.

Ja ja ik ben er nog steeds blij mee, ook al doet die af en toe heel veel pijn en moet ik vaak naar de gebittenboer. Maar ik heb hem nu twee maanden en eet weer dingen die ik daarvoor niet meer durfde en kon eten. Tuurlijk heb ik in het begin gevloekt erop, tuurlijk was het wennen, maar nu ben ik toch blij dat ik het gedaan heb. En volgens de gebittenboer doe ik het heel erg goed. Er waren mensen die er na twee maanden er nog een stuk minder mee konden.

Maar wat me vooral op begint te vallen. Heb een stuk minder hoofdpijn en de pijn in het algemeen is gelukkig weg. En van pijn ga je soms rare dingen doen en vooral me humeur is een stuk beter. En dat vind me hubbie alleen maar een opluchting.

Wo 23 en do 24 september: Ziekenhuis opname

Na een heerlijk korte nacht moest ik me om 7 uur melden in het Sint Franciscus-ziekenhuis in Rotterdam. Daar zou ik geopereerd worden en omdat ze het diabetisch protocol aanhielden moest ik een nachtje blijven. Roy heeft me weggebracht en is bij mij gebleven totdat ik in bed lag.

Het intake gesprek verliep vlot en ik had er een goed gevoel bij. Ze vroeg netjes welke medicijnen ik gebruikte en welke dosering. Dat was niet veranderd en alleen heb ik er bij verteld dat ik Melatomatine gebruik al heel lang. Ook het bloeddruk meten was een ramp en ik was benieuwd hoe vaak dat zo bleef.

Toen ik naar de kamer werp gebracht bleek dat bij de zusterspost te zijn en er lag een verpleegkundige naast die ook net geopereerd was en die daar ook werkte. Helaas kwamen er veel collega's even langs om te kijken hoe het met haar was en elke keer weer het verhaal over de operatie. Ik kan je wel vertellen dat als je nog moet dat niet prettig is. Vooral net als je net als ik overal onwijs bang voor bent. Ik heb dan ook boekje gepakt en maar goed hard de mp3 speler aangezet.

Om even na 8 uur kwamen ze om het infuus te steken. Ik had in eerste instantie een leerlinge die het toch wel eng vond en niks vond. Ook de volgende vond maar weinig en ook al had zij het wel geprobeerd in de rechterhand, ook haar lukte het niet om hem goed te krijgen. Dus toen moest ik naar de uitslaapkamer. Kijken of ze het daar wel wilde lukken. De eerste daar heeft het ook geprobeerd aan mijn linkerhand en die wilde niet doorlopen en die ging me toch pijn doen omdat ze probeerde een blokkage weg te spuiten. Waardoor er een vochtophoping onder de huid kwam te zitten. Dus volgende en die zette hem in 1 keer in mijn linkerarm en die heb ik niet gevoeld. Dus toen kon ik weer naar boven.

Terwijl we onderweg waren was er al gebeld dat ik terug kon komen voor de operatie. Dus dat was snel het te kleine operatieschort aan en aangesloten worden op het infuus en weer terug naar beneden.

Daar kon ik gelijk door gereden worden naar operatiekamer. Ik heb me er toen maar bij neergelegd en heb het over me heen laten komen. De warme moltons lagen al onder de dekens. De Otrivin werd ingespoten en dat was smerig en toen kon ik de operatietafel op. Ik heb alles gehoord en heb me maar zo ontspannen mogelijk gehouden en dat moest wel anders was ik gillend van de operatiekamer gelopen. Ik ben wel blij dat ik dat inmiddels redelijk onder controle heb.

Toen ik bij kwam van de operatie werd er gezegd dat ik Morfine had gehad tegen de pijn. Te suffig als ik was kon ik niet zeggen dat dat niet werkte. Het eerste wat gebeurde was dat ik lag te huilen in bed. Alles kwam met een sneltreinvaart omhoog en heb stilletjes het maar over me heen laten komen. Toen werd ik opgehaald om weer naar boven te gaan. Ik had nog extra zuurstof en ik heb maar heel lief gevraagd of dat eruit mocht. Dat mocht en het bleek dat dat goed gebloed had. Het witte kopje was helemaal rood. Ook lag ik heerlijk te zweten en voelde ik me smerig.

Terug op zaal eerst de controles en het bloeddruk meten was weer een ramp. Totdat er eentje zo slim was om het aan het been te doen en dat was de oplossing. Toen ging het wel. De bloeddruk was voor mijn doen hoog en de temperatuur van 37 naar 35 in een drietal uur tijd (en daarna gelukkig weer naar de 36). Toen kreeg ik het wel heel koud ineens en heb ik het laken weer ingewisseld voor de deken. Daarna bleef het goed.

Na een uur een beetje suffig naar de mp3 te hebben geluisterd en elke keer weer wakker gemaakt te worden voor de controles moest ik plassen. Ik mocht alleen nog niet opstaan omdat ik veel te bleek zag volgens hun. Dus Tammie moest op de po. Al moest ik nog zo nodig, dat lukte echt niet. Toen moest ik eerst maar overeind gaan zitten. Toen werd ik me toch misselijk en wat er uit kwam was vooral bloed. Dus maar iets voor de misselijkheid gehad en daarna als nog naar de wc geweest.

Toen kwam de eerste keer medicijnen vragen. De eerste paracetamol ging met zetpil naar binnen en daar achteraan wilde ze Diclofenac geven. Ik had ergens gelezen dat dat niet samen ging met de Fluoxetine en heb het dan ook geweigerd. Bij elke ronde dat ik weer pijnstilling mocht kwam ook de Diclofenac weer naar boven en steeds heb ik het maar geweigerd. Dat ging echt de hele 30 uur door dat ik daar lag. Niemand kwam erop om het na te vragen bij de apotheek en mijn zaalgenootje lag zich ook te verbijten want bij elke ronde kwam ook dat riedeltje weer. En dan heb je van te voren een lijst met medicatie moeten overleggen omdat dat nodig was voor de opname.

Later omdat ik nieuwsgierig was en omdat ik voor de volgende keer zeker wilde weten dat ik het bij het rechte eind had heb ik de bijsluiter van de Fluoxetine opgezocht. En wat denk je. Het was maar goed dat ik de Diclofenac heb geweigerd. Zeker omdat ik al misselijk was en last van me maag had. Ook de Morfine heeft een wisselwerking met de Fluoxetine en dat wist ik al uit eerdere ervaringen dat dat geen ene moer deed. Ik vind het dan ook des te slordiger dat ze het niet zelf hebben opgezocht en alleen in het dossier hebben gezet dat ik ze weigerde in te nemen. Ik had het wel kunnen doen, maar dan???? De maag-beschermers had niemand aan gedacht.

Naarmate de tijd vorderde ging ik me gelukkig beter voelen. Ik heb in totaal twee keer overgeven en drie keer wat gekregen voor de misselijkheid. Dus dat viel gelukkig mee. Ik was alleen heel suffig en heb dan ook Roy vroeger naar huis laten gaan. Ik viel elke keer in slaap. Zo ben ik de avond en nacht doorgekomen. Elke keer drie kwartier slapen en dan weer naar de wc en even lezen. Alleen 's nachts viel ineens de elektriciteit uit. Er was een oefening werd er door de nacht verpleging gezegd. Alleen mijn bed stond niet goed en kreeg ik last van me rug. mijn zaalgenootje was geopereerd aan haar knie en lag in een apparaat om haar knie soepel te houden. Ze werd gewoon wakker van de pijn door de morfine heen. Ze vond het alleen niet zo erg want dan kon ze even een paar uur slapen zoals ze wilde. Verder vond ik het minder want ik kon niks meer doen. Ik heb dan ook maar liggen internetten. Hoezo verslaafd.

Bij het bezoek had ik al gevraagd of het infuus eruit mocht. Dat mocht niet want?????? Wij vonden het vreemd maar hebben het maar zo gelaten. Ik dronk inmiddels al weer water en had wat vla op, maar nee hij moest blijven zitten. Om half tien mocht die alsnog afgekoppeld worden. Alleen zou de volgende ochtend me wat duidelijk worden. Ik had al via het infuus Anti- Biotica moeten krijgen. Had ja want dat heb ik nooit gehad al had ik ze er meerdere keren over horen overleggen. Gelukkig mocht ik de tabletten meenemen naar huis.

Ook zou er een diettiste langs komen om te bespreken wat ik mocht eten en of ik het drankje van pap (Nutricia Multi Fibre) nodig had. Nooit gezien, 's avonds weinig gegeten en wat denk je. 's Morgens ineens dat flesje bij het ontbijt.

Ik moest ook nog even naar de kaakchirurg voor controle. Dat werd een snel bezoek en wat vragen beantwoorden. Heb je al gespoeld? Nee. Heb je ergens last van? Nee. Moet ik nog terug komen? Nee en toen was het tot ziens. Ik vergat te vragen wanneer de prothese er voor het eerst uit moest. Hoeveel keer ik op een dag moest spoelen en ga zo maar verder. Ik was verdooft nog en was alleen maar gefocust op naar huis gaan. Want dat mocht ik gelukkig wel. Ik weet dus ook geeneens hoelang de operatie bij elkaar heeft geduurd.

Ik heb Roy uit de vergadering gebeld. Heb nog wat lol gemaakt met mijn zaalgenootje en ondertussen ook haar op de hoogte gebracht wat ze nog allemaal met haar van plan waren want hoe dan ook, zij ging ook vandaag naar huis zei ze. Ze had de nacht ervoor niet goed geslapen en ze moest dus een nacht extra blijven. Gelukkig was de planning dat ze om 17 uur werd opgehaald door haar vader en dan was alles ook gedaan bij haar.

Daarna als een speer wegwezen en eerst even nog wat gedronken. En daarna naar huis. Even wat boodschapjes gedaan en even bij de buurtjes gedag gezegd en toen gaan slapen en badderen. Roy moest naar het slaan van de eerste paal van het crematorium (zie andere blog (volgt nog) dus was ik even lekker alleen en heb ik heerlijk gekroeld met de beesten en wat aangerommeld totdat Roy kwam.

Hij kwam alleen wat laat dus heb ik zelf ook maar gelijk de honden uitgelaten. Maar ondertussen kwam die er al aan en heb ik de camera even van hem overgenomen want hij ging gelijk soep halen. Meer kon ik toch nog even niet eten. Meneer poes was met ons meegelopen en die kroop zo mooi de boom in dat ik het niet kon laten.

Toen ik daar mee bezig was kwamen Isa en Jack voorbij. Ze waren onderweg naar de dierenarts. De andere helft van TNT (Toulouse dus) had een flink abces in zijn nek met twee tandjes erin. Het kon dus niet anders dat onze schat eindelijk zijn belager een keer terug heeft kunnen pakken. Al kunnen we dat nooit met 100% zekerheid zeggen natuurlijk. Alleen Toulouse heeft een heel mooi koppie nu en huisarrest.

Na wat gegeten te hebben kwam er natuurlijk even bezoek. Jack, Jaap, Isa en ma zijn even geweest maar om half tien ben ik naar boven gegaan. De narcose hakte er toch wel in. Ook had ik alweer een afspraak voor morgen bij de gebittenboer. Moet er toch een keertje uit

Zaterdag 29 augustus: De eerste vakantiedag > compleet

We hadden de deur van de slaapkamer open gelaten voor Kleintje de poes. Alleen om 5.oo uur vond ze het leuk om over mijn rug te komen wandelen omdat ze aandacht wilde. Dacht het niet en dus heb ik me maar slapende gehouden. Toen om 8.30 uur toch maar opgestaan omdat ik naar de wc moest en van slapen is niks meer gekomen. Roy was alweer met van alles bezig en om 9.00 uur stonden we maar om de douche.

Ondertussen hebben we het eerste berichtje van Esther gehad. We kunnen om 11.00 uur bellen om te vragen of de arts al is geweest en wat er verder moet gebeuren. Ze hadden ook 8 liter vocht weggehaald en daar schrokken we toch wel van. Dus nu is het even afwachten.

17.00 uur

Om 11.40 uur hebben we nog een keertje moeten bellen want de dokter was nog niet geweest. Toen kregen we te horen dat de dokter bezig was aan zijn ronde en toen zijn we 12.00 uur er gewoon heen gegaan. Ze stond al bij de balie om zich uit te schrijven. Dat had ze de hele tijd gezegd. Ik blijf niet langer als morgen. Mijn zoon komt en dan wil ik thuis zijn. Alleen wij waren er al. Ze had dan ook nog niet gelijk door dat we er waren. Ze was dan ook blij dat we er waren. Ze had een infuus-naaldje ingekregen op de Spoed gisteren omdat het wel eens nodig kunnen zijn, die ging dus onverrichter zaken weer eruit. Dat was het enige vervelende, want het bleef even goed bloeden.

Alles was goed. Ze waren even bang voor de longen want ze was erg kortademigheid. De longfoto was gelukkig goed en er was niks op te zien. Ook het bloed en het vocht was goed en dus konden we haar ook veilig meenemen. Ze hebben ook de afspraak voor woensdag voor de MDL arts laten vervallen. Nu moet ze alleen naar een andere arts die gespecialiseerd is met de lever en de osteoporose. Daar zou Roy woensdag met mee gaan.

Vanmiddag zijn we dus ook gewoon naar de stad gegaan en al was het wel gevoeliger, ze was wel blij dat ze gewoon even weg kon en dat ze alles om haar heen had. We zijn dan ook begonnen bij het theaterhotel Oranjerie. Konden we gelijk de kaarten ophalen voor Joseph. Ja ja we gaan nog een keertje en ik verheug me er nu al op. Daarna zijn we even door gelopen naar het Biebcafe waar Jessie werkt en toen terug naar huis. En we hebben echt weer even ouderwets genoten.

00.30 uur

Vanavond hebben we maar friet gehaald. Alleen we hebben allemaal even op bed gelegen en dat liep een beetje uit. Ik heb ook 2 en een half uur geslapen en dat ben ik helemaal niet gewend tussendoor. Het is altijd een drie kwartier en dan is het klaar. Hoe bedoel je we waren aan vakantie toe.

Mam is wel wat stijf en beurs en het gaat allemaal wat stroef nog, maar ze rommelt lekker aan en plassen gaat nu ook goed. Waarschijnlijk heeft haar blaas te veel in de verdrukking gezeten waardoor ze ook niet meer kon plassen. We hebben lekker tv gekeken en nu weer redelijk vroeg naar bed. En wedden dat ik weer slaap als een blok.

Vrijdag 28 augustus: De vakantie is goed begonnen > NOT

Het begon vanmorgen nog normaal. Roy moest nog werken en zou proberen lekker vroeg naar huis te komen. Alleen dat werd om half 11 uur al duidelijk dat dat niet ging lukken. Hij moest wachten op een telefoontje van een bank. Alleen die kwam maar niet waardoor die om 12.45 uur pas thuis kwam. Dus nog even de laatste dingen op de pc gedaan en daarna maar in gaan pakken. Daar waren we redelijk snel mee klaar en toen was het even afscheid nemen van de buurtjes. Isa wilde de honden nog even zien voor we weg gingen. Ook wij wilden ons meissie nog even zien want wij hadden haar al vijf weken moeten missen natuurlijk.

Om 15.30 uur Remy opgebeld of die Ben op wilde komen halen op het station om 16.00 uur. En die stond er al toen we aankwamen waardoor we de bus konden pakken om even na vieren. We waren precies om 17.00 uur bij de kennel. Nootdorp wordt aan twee kanten geteisterd door wegwerkzaamheden en dan ook nog een flink ongeluk op de overgebleven weg was een uitnodiging voor een complete verkeerschaos. Ook begon het flink donker te worden en te hagelen en te waaien. Toen we bijna bij de kennel waren kregen we ook nog een telefoontje dat me schoonmoeder weer opgenomen was omdat het vocht zich weer opstapelde in de buik. Toen was het vakantie gevoel alweer weg. Tibor afgeleverd en dan zo snel mogelijk terug.

Terug op het station van Delft stonden onze twee vaste taxichauffeurs klaar en dat was lekker. Daar kunnen we nog weleens een potje bij breken en ook nu weer. Raymond wachtte wel even op ons. Alles stond gelukkig klaar en alleen de vloer heb ik niet meer kunnen doen, sorry Jack. Ook had ik de riem van Tibor nog om mijn nek en die ligt nu dus hier.

En hier is Limburg. We zouden op het gemak om 20.00 de trein pakken. Na de drukte want de OWEE week was bij ons afgelopen en na op het gemak eten en drinken en een boekje gepakt te hebben. Alleen dat werd 18.30 uur en dan na snel alles gepakt te hebben. We zaten in een te lange trein die goed druk was. We hebben dan ook maar weer even 1e klas gereisd. Alleen Roy had de gewone kaartjes gepakt ipv de zomertour. En toen we er bijna waren kregen we voor de 2e keer controle (record) en die man was lief voor ons. Nu mogen we woensdag of donderdag ook 1e klas terugreizen maar dan voor de prijs van een 2e klas kaartje. Hebben we het verschil weer terug.

Ondertussen de belangrijkste mensen op de hoogte gebracht en werd ook Roy door Esther op de hoogte gebracht. Alleen was er nog weinig nieuws. Roy Esther op het hart gedrukt dat ze ons NIET op kwam halen, alleen eigenwijsheid is een eigenschap die alle vosjes (ja ook ik inmiddels) hebben. Ze stond er toch en dus werd eerst de koffers weg en wat drinken bij Dinner inn. En even de vriendje weer opgezocht.

Toen zijn we bijgepraat door Esther. Inmiddels was er alweer anderhalve liter vocht weggenomen en werd dat onderzocht. Ook was er alweer een foto gemaakt en was er bloed geprikt. Nu wordt het de uitslagen afwachten, maar dat horen we morgenochtend wel van Esther. Ook nog wat andere dingen besproken en toen naar huis.

Daar aangekomen had Roy nog even kromme zin. De tv was hier kapot gegaan en de kleine van de slaapkamer moest dus naar de huiskamer. Dat wilde niet. Ook de koffer werkte niet mee en dus was het even bal. Ook had ik gelijk de pc aangezet en dat was het ergste van allemaal. Poes verzorgt en toen konden we even gaan zitten. Alleen dat zitten werd voor mijn 1.30 uur. Roy lag om 00.00 uur en die was gauw weg.

Za 8 en Zo 9 augustus: Weekendje Roermond > compleet

Ja ja gelukkig konden we nu in de zomer wel een keertje naar het Zuiden. Doordat de honden nu een nieuw onderkomen hebben als we twee dagen weg zijn is het een stuk makkelijker om er even tussenuit te knijpen. En dat was nu even nodig. We wilden uiteraard mamske even zien.

Donderdag avond belde ze dat ze weer uit het ziekenhuis was en dat alle onderzoeken waren gedaan. Het was haar toch wel meegevallen maar langer wilde ze niet blijven. Ze had gelukkig weinig pijn gehad en dat was voor ons een opluchting want ze hadden van te voren gezegd dat het behoorlijk pijn kon doen.

Zaterdag:

Gisteren waren we gewoon eens lekker vroeg en hadden de trein van negen uur. Een unicum voor ons want normaal zijn we niet zo snel. Benji zou opgehaald worden en Tibor was door Remy al op vrijdagavond gehaald. Alles stond klaar en dus zaten we eigenlijk te wachten op niks en was het de taxi bellen en wegwezen. Ook hadden we eens geen omleidingen met bussen of via andere routes en waren we al om elf uur in Roermond.

De jeugd was op dat moment al feestvieren op het Solar festival en die zouden we het weekend niet zien. Maar Jordy wel blij gemaakt met een stel fotografie tijdschriften. Later hoorde we ook van Esther dat die waarschijnlijk naar Den Haag gaat om daar de fotografie opleiding te gaan doen.

Met Esther en mamske naar de stad gegaan en daar lekker op het terras gezeten. Alhoewel lekker? Ik vond het maar koud en het dreigde heel erg te gaan regenen. Alleen de regen is weer niet gevallen.

's Avonds met Esther voor het eerst bloemetjes gehaakt. Ik heb er drie gemaakt, maar ben niet echt verder gekomen met nieuwe steken leren. Dus wordt internet weer geduldig want zo kom ik er ook wel.

En Roy, die heeft het van een afstandje zitten bekijken en Kleintje van zich af gehouden. En dat was nog een hele klus. Zo afstandelijk als ze eerst was. Zo aanhalig is ze nu.

Zondag:

We waren laat op allemaal en het nieuwe bed sliep heerlijk. Alleen we hebben bijna geen loopruimte meer maar dat maakt niet uit. We kunnen allebei weer goed slapen hier en we hoeven mam niet meer uit bed te jagen.

Ook heb ik al met mamske de krant gehaald en nu ga ik omkleden en dan gaan we brunchen in de stad. Het is alleen even wachten op Esther.
___________________________________________________

Esther kwam al vrij snel en toen weer richting de stad. Even bij Café en zo op het terras gezeten en bij Doedels de broodjes gehaald. Heerlijk zitten smullen en mensen gekeken die van de camping van het Solar terrein even de stad in waren gedoken om wat te eten of om een kleine boodschap te doen. En ik kan je verzekeren. De meest vreemde creaties liepen er rond. Het leek bijna carnaval.

Daarna door gegaan naar het Munsterplein en daar bij Munsterhof een ijsje gegeten en toen terug naar huis. Nog wat gehaakt en gecomputerd en Roy heeft nog even geslapen. Die had weer eens een bijslaap weekend en hij baalde wel, maar de slaap was sterker.

Even eten gehaald, tv gekeken, koffer weer ingepakt en toen was het weer naar huis. Lekker decadent gedaan en eerste klas gepakt want Solar liep natuurlijk ook leeg, maar de trein was niet zo vol. Toch hebben we heerlijk gezeten en zowaar ook eens in 1 stuk terug. Natuurlijk wel wat later terug en de poes had zijn aandacht nodig en even achter de pc gezeten en toen was het toch al half drie toen we naar bed gingen.

Maandag:

Om negen uur ging de telefoon. Of Tibor terug naar huis mocht komen. Ze was moe van het weekend en Tibor was niet helemaal lekker. Nou daar hebben we de verdere dag niks van gemerkt.

Benji wilde niet meer naar huis. Jack had logees uit Frankrijk en Ben was helemaal gek op ze. Ik kon fluiten en doen hij kwam niet. Alleen toen ik toch zei van ga je mee naar huis wist die niet hoe gauw die mee moest komen. Gelukkig.

Dinsdag 4 augustus: Schoonmoeder weer opgenomen

Vandaag is mijn schoonmoeder weer opgenomen. Dit maal om eindelijk een hoop vocht uit haar buik te halen. Het kan geen kant meer op en de buik staat veel te gespannen en met de medicijnen hebben ze het niet kunnen verminderen.

Toen ze opgenomen werd had ze een temp van 35.8 graden. Woog ze 58.8 kilo en was haar bloeddruk veel te laag. Uiteindelijk hebben ze 5.5 liter vocht uit haar buik gehaald en hebben ze het idee dat er nog 3 liter zit nu. Na de ingreep was de bloeddruk nog lager en heeft ze extra natruim gekregen. Dat was veel te laag en dat moest toch even wat omhoog gebracht worden. Ook hebben ze al twee keer bloed geprikt en de tweede keer ging dat niet helemaal goed. Er kwam geen bloed meer.

Nu willen ze morgen nog een keertje bloed prikken en haar urine controleren. Ook gaan ze weer een CT scan maken van de lever met radioactieve vloeistof en misschien nog een zak natrium erbij. Dus wachten we maar even af of we morgen een telefoontje kregen van haar dat ze thuis is.

Donderdag 16 juli: update ziekenboeg

Roy:

Maandag 13 juli moest Roy zich melden in het lab om bloed te laten prikken. Op het formulier stond dat hij het eigenlijk de achtste al had moeten doen, maar hij doet het eigenlijk altijd een dag van te voren dus dat was een foutje.

Dinsdag 14 juli moest hij vroeg in het ziekenhuis zijn voor zijn zoveelste CT-scan. Hij was er ruim op tijd want je krijgt altijd nog een flinke hoeveelheid te drinken van het Telebrix, dat is het middel om de darmen goed op de scan te krijgen. Toen die pas 1 beker op had kwamen ze hem al halen. Dat was een beetje erger vroeg en de assistent kwam later terug. Bij het aanprikken van het infuus voor het andere contrastvloeistof ging het fout. De eerste keer kwam er geen bloed en de tweede keer ging de naald dwars door de ader heen. Hij had dan ook een co-assistent en die wilde het eigenlijk gewoon door de dokter laten doen. Alleen is Roy niet zo kleinzerig. Hij was dan ook om 5 voor 9 weer thuis. Alleen dan begint het rennen naar de wc.

Donderdag 16 juli moesten we voor de uitslag naar dokter Maartense en ook al is het toch elke keer weer spannend het is ook weer een feestje. Ook dit keer zijn we maar 5 minuten binnen geweest.

Hij begon op tijd, dat betekende dat we net in de wachtkamer zaten en toen al naar binnen werden geroepen om kwart voor 2. Dan is het even over en weer hoe het gaat en of er klachten zijn. Toen kregen we de uitslag van de scan en dat was een dikke tien met een griffel en daar waren we heel blij om. Even de bloeduitslagen door genomen en ook daar ging het goed. Alleen de suiker nuchter was 14 maar hij had nog geen medicijnen ingenomen. Toen was het het nieuwe bloedformulier mee en we zien elkaar weer in januari. Dat waren weer de handen en even de afspraak maken en dan naar huis.

Schoonmams:

Die belde woensdag op om te vragen naar de scan. Zij was die dag ook weer in het ziekenhuis geweest en had eindelijk de uitslag van haar scan. Er zijn geen 2 maar 3 wervels ineen gezakt maar niet gebroken. Ook bij de internist was het positief alleen moet ze veel sneller het vocht gaan kwijtraken. Ze willen het liever niet aftappen met een naald en dus is de medicatie verhoogt. Ze zit pas op de helft van wat ze mag aan medicatie dus daar kan nog wat in geschroven worden gelukkig.

Qua beweging gaat het gelukkig een stuk beter. Inmiddels loopt ze weer een blokje om het huis. Dat is gelukkig alweer een hele verbetering.

Ook gaat ze weer graag de hort op. De rolstoel is niet haar grootste vriend maar ze neemt het voor lief als ze maar weg kan. Elke zondag is het dan ook vaste prik dat ze een ijsje gaan eten op het terras. Ze moet toch nog steeds 10 kilo aankomen maar dan geen vocht maar vet.

Ik:

Van me voet heb ik geen last meer. Daar kan ik weer alles mee doen. Me knie is toch een ander verhaal geworden. Te lang lopen en fietsen is toch pijnlijk en hij is nog steeds rood en blauw. Dus dat is maar even afwachten.

Ik heb dinsdag me moed bij elkaar geraapt en heb de ergste kies eruit laten halen. Ik had weer een nacht op de bank gelegen en de pijn was niet te houden. Ook heb ik de brief binnen met de datum. Dat wordt 19 augustus en dan zal ik een nachtje moeten blijven.

Verder heb ik vaak heerlijke hoofdpijn en waarom??? Dat kan er maar 1 beantwoorden!!!

Zaterdag 11 juli: voetje update.

Nou dat gaat heel goed. Ik kan steeds meer en zolang ik het rustig aan doe kom ik een heel eind. Ik ga alleen elke keer nog wel net te ver en vooral dat vooral van vannacht heeft er even in gehakt. Toen ik dus ook eindelijk op bed lag was het even heel hard auwwww.

Ik heb ook het verband niet meer om en dat loopt ook al een stukje prettiger.

Ik heb alleen vanmorgen slim moeten zijn. Ik ben niet naar het optreden van dametje geweest. Ik durfde het niet aan. Ik ga zo de verhalen aan horen en de foto's bekijken en dan hoop ik dat ze ook een klein stukje hebben gefilmd.

Donderdag 9 juli: Ziekenboeg

Vannacht gelukkig redelijk goed thuis gekomen en ook nog boven gekomen in bed. En ik heb ook nog geslapen.

Vanmorgen ging het alleen niet goed met Roy. Hij had al een paar dagen last van zijn keel en dat kwam vanmorgen eruit. Een goede keelontsteking en dat heeft hij een hele tijd niet meer gehad. Normaal had die het een paar keer per jaar. Die is dus vandaag maar thuis gebleven.

Met mijn knie gaat het redelijk. Hij voelt zwaar beurs en is nog wel wat dikker, maar ik heb gelukkig geen last van stijfheid aan die kant. Ik heb ook een kleine blauwe plek erop zitten. Dus ik heb hem toch wel goed geraakt want ik heb bijna nooit geen blauwe plekken.


Mijn linkervoet is nog wel pijnlijk, ik kan er niet te lang mee lopen. Ook is die goed stijf. Het lijkt wel gelukkig allemaal mee te vallen. De zwelling zijn gelukkig wel weg en zal het alleen een paar dagen flink gevoelig zijn.

Ik heb ook onwijs veel spierpijn in mijn linkerarm. Waarschijnlijk toch nog van de val maar dat zal met twee dagen wel weg zijn.

Alleen nu konden we niet meer doen wat we wilde en dat wordt volgende week balen. Ook wordt het afwachten of we zaterdag naar de markt kunnen voor Musicals in Delft. Danique heeft er zo hard voor gewerkt en getraind en eigenlijk wil ik het niet missen. Dus duimen jullie voor me dat ik dan weer uit de voeten kan, letterlijk en figuurlijk?

Donderdag 2 juli: Groen licht.

Ja ja ik mag onder volledige narcose me gebit laten trekken in het ziekenhuis.

Vanmiddag moest ik om 3 uur in het ziekenhuis zijn. We zijn met het ov gegaan en waren netjes om half 3 daar, kwart voor 3 naar boven gegaan en 10 over drie had ik het eerste gesprek. Dat was met de apothekersassistente en die prees dat ik een uitgebreide medicijn lijst bij me had. Ja teveel ervaring ermee helaas.

5 Minuten later naar binnen geroepen bij de Anesthesioloog en daar de eerste onderzoeken gehad en ondanks dat ik te zwaar was wilde hij het toch gewoon doen. De risico's blijven altijd ook al val ik nu een tien kilo af dus dat maakte weinig uit volgens hem. Ik moet wel een nacht blijven want ik wordt opgenomen volgens het diabetisch protocol. Ik slik nu eenmaal Metformine.

Toen was het even bloedprikken. Dat gaat razendsnel. Ze vragen je naam en nemen het formulier aan. Dan halen ze het formulier door een scanner en dan komen de stickers voor op de buisje al te voorschijn. Dat scheelt een hoop tijd. Het prikken op zich ging ook goed en ik ga er zowaar nog aan wennen geloof ik.

Toen was het een ECG maken en dat ging ook al zo razendsnel. Ik zat net op de gang toen werd ik al naar binnen geroepen en voor ik goed en wel ontspannen lag was het al voorbij.

Even de ECG afgeven bij de balie van de POS en toen de rest van de papieren bij de kaakchirurg en afgesproken dat ik niet voor begin augustus wordt geholpen en toen konden we gaan.

Gewoon in een uur tijd alles gehad. Als je dat hier in het ziekenhuis moet doen, ben je een halve dag kwijt. Ben ik blij dat er een wachtlijst was hier en dat ik heb gebeld met het Sint Fransiscus in Rotterdam. Tot nu toe zou ik niet meer naar een ander ziekenhuis willen. Nu de opname natuurlijk nog afwachten maar dat zien we dan wel. Voorlopig heb ik er veel vertrouwen in en dat is al heel wat waard.

Daarna zijn we nog even de binnenstad van Rotterdam in geweest en hebben we even een uitsmijter gegeten. We hadden allebei nog weinig gegeten en dat ging niet helemaal goed.

Dinsdag 23 juni: Ik kaakchirug en de zomer begonnen.

Ja ja ik heb het lang uit weten te stellen maar ik moest er wat aan gaan laten doen. Tijdens de laatste periode van pap had ik onwijs veel pijn van mijn tanden, maar net als mijn ouders ook onwijs veel angst voor de tandarts en dus kwam het zover dat ik naar de kaakchirurg moest. En die afspraak stond voor 4 juni. Gelukkig had ik hem al eerder verzet want ja daar stond me hoofd niet naar die dag.

Na de zoveelste antibioticakuur was het dan zover. Ik moest er om 15 uur zijn en werd pas om 16 uur geholpen. Met de minuut langer werd ik angstiger en dus was het huilen toen ik eenmaal in de stoel zat. Er moet een hoop gebeuren en dat mag gelukkig wel onder narcose. Maar ik moet even kijken wanneer. Volgende week een afspraak maken met de anesthesist om te kijken of die het aan durft met mij omdat ik iets te fors ben.

Thuisgekomen de sleutels terug gebracht naar Jack en toen was het wat eten we vanavond. Ik voorgesteld om bij ons te BBQ en. Ik wilde me zinnen verzetten en zo geschiedde. Heerlijk gegeten en vooral veel gelachen. De vuurkorf aan en de meiden de marsmallows roosteren en de kat bij de BBQ weghouden natuurlijk, normaal ligt die er boven op.


Mam kwam ook nog even kijken hoe het 's middags was gegaan en om nog wat ontbrekende papieren te brengen. Nadat de buufjes wegwaren raakte Roy en mam in een zwaar gesprek. Voor hun goed maar ik wilde dat nog niet en ben dus maar de keuken gaan doen. Scheelde de dag erna weer.

ziekenboeg week 21

Pap:

Deze week is het weer op en af. Hij eet wel een beetje, maar neemt te weinig flesjes. Hij slaapt soms hele dagen of hij is hele dagen op. Een tussenweg is moeilijk te vinden voor hem en als dit werkt dan zij het zo.

Dinsdag 26 mei moet hij om tien voor 9 bij Daniel den Hoed zijn voor de second opinion. Mijn jongste oom gaat mee want die rijd waar we heel blij mee zijn. We moeten alleen al vroeg weg, maar voor het goede doel zijn we dat bereid. Nu maar duimen dat daar wat uit gaat komen. Al is het maar om de pijn te verlichten en de kwaliteit van leven te verbeteren.

Mams:

Na een niet zo goed weekend gaat het nu gelukkig een stuk beter en draagt ze in ieder geval de band weer. Ze is totzelfs even bij Esther geweest en heeft ze getekend voor extra thuishulp. Dat ontlast Esther gelukkig wat meer.

Roy:

Roy heeft inmiddels nog 2 eenheden insuline extra want door alles wat er speelt en andere medicatie die Roy gebruikt krijgen ze de suiker nog niet laag genoeg en we denken dat hij dinsdag nog wel een paar eenheden erbij krijgt.

Ikzelf:

Ik modder een beetje door. Moet goed op mijn spieren letten en dan gaat het wel. Ook heb ik voor 4 juni een afspraak staan bij de kaakchirurg en hoop ik de pijn tot die tijd onder controle te houden. Leve de angst voor de tandarts.

Ziekenboeg week 20

Pap:

Met pap gaat het op en af. Hij heeft soms heel veel pijn omdat zijn stoelgang is ontregeld en hij heeft heel veel gas dat die kwijt moet. Ook eten gaat steeds minder en hij leeft voornamelijk op de multi fibre drankjes en op soep. Vrijdag moet hij terug naar de arts en dan gaan we toch kijken voor een second opion. We willen ons er nog niet helemaal bij neerleggen.

Vandaag had pap ook bezoek van zijn collega's en dat was vanavond wel te merken ook. Hij werkt al meer als 25 jaar in Den Haag. Eerst bij het ministerie van Defensie en daarna bij het HPA. Hij sprak ineens weer met de Haagse tongval en dat was geweldig om te horen.

Heren ze hebben genoten van jullie bezoek en de lach heeft ze goed gedaan. We hebben uitgebreid verslag gehad vanavond.

Mamske:

Dat is een ander verhaal. Ze heeft met 80% zekerheid botontkalking. Daardoor zijn er 2 wervels inelkaar geschoven en daardoor heeft ze onwijs veel pijn. Nu heeft ze een corset aangemeten gekregen maar doordat ze geen grammetje vet maar op haal lichaam heeft kan ze het corset niet goed verdragen en als die fractuur niet geneest kan ze het rontgen-onderzoek niet ondergaan om met 100% zekerheid te bepalen of het echt botontkalking is.

Ze begint nu schoorvoetend in te zien dat ze zelf dingen zal moeten gaan doen om beter te worden. Zo begint ze gelukkig weer een beetje te lopen en daardoor in de buitenlucht te komen.

Het eten is nog steeds niet goed. Ze slaat rustig maaltijden over of eet veel te weinig. De dietiste heeft al 2 keer gebeld maar om half 9 vond ze te vroeg. Eerst was er de smoes dat ze dan niet kon komen omdat er niemand meekon. Nu staat de afspraak geloof ik voor de 27e

Ook slaapt ze nog steeds in de stoel want op bed durft ze niet te liggen. Het weekend gaan we weer. Ik ben benieuwd hoe het dan gaat. Hopen dat we idd verbetering zien.

Roy:

Roy moet morgen weer bij de diabetisch verpleegkundige komen en dan gaan ze de metingen bestuderen en dan gaan ze beslissen wanneer Roy het beste kan spuiten en dan krijgt die de eerste recepten voor de prikpennen mee.

Ikzelf:

Ik heb nog steeds de exzeem op mijn handen, maar de zalf die ik daarvoor heb kan ik niet de hele dag op mijn handen velen en ook de hele dag mijn handen niet wassen na het toiletbezoek gaat niet. Wel is het een stuk minder omdat ik er achter ben gekomen dat het erger wordt door de handzeep die ik gebruik van het Lidl dus die is vervangen.

De metaalsmaak in mijn mond ben ik kwijt. En mijn spieren gaan aangeven dat ik moet ontspannen. Alleen dat gaat op dit moment niet door de rollercoaster van emoties waar we op dit moment in zitten.

Donderdag 23 april: Wij naar de huisarts

Ja ja wij moesten er ook maar even aan gaan geloven. Er waren een hoop dingen die nagekeken moesten worden en we konden het niet langer uitstellen.

Roy krijgt zijn suiker niet goed en moet dus voor de nacht erbij gaan spuiten.

Ik heb nog steeds een redelijk laag vitamine D gehalte. 36 Is aan de lage kant maar niet verontrustend, maar ik neem wel gewoon elke drie maanden de dosis in. Dan weet ik zeker dat dat goed gaat.

Ook had ik een vreemde smaak in mijn mond. Een metaalachtige smaak en dat was niet prettig. Maar dat was een neveneffect van een medicijn wat ik nu echt niet kan missen. Gelukkig is dat nu al een stuk minder.

Ook had ik een vervelende uitslag op mijn handen. Ja hoor exzeem te pakken, maar de zalf werkt fantastisch

Dus met een half uur stonden we weer buiten. Allebei weer met de medicijnen voor drie maanden en weer wat weetjes rijker. De huisarts kon niet geloven wat we vertelde en gaf me alleen maar gelijk dat ik af en toe even een spierverslapper in nam en knikte goedkeurend toen ik vertelde dat ik er nog 11 van de 14 had. Ik had er ook nog een paar, maar dat was te verwaarlozen.

Roy moet nu eerdaags naar de andere praktijkverpleegkundige om te leren prikken en voor de rest zien we het wel.