Vandaag is mijn schoonmoeder weer opgenomen. Dit maal om eindelijk een hoop vocht uit haar buik te halen. Het kan geen kant meer op en de buik staat veel te gespannen en met de medicijnen hebben ze het niet kunnen verminderen.
Toen ze opgenomen werd had ze een temp van 35.8 graden. Woog ze 58.8 kilo en was haar bloeddruk veel te laag. Uiteindelijk hebben ze 5.5 liter vocht uit haar buik gehaald en hebben ze het idee dat er nog 3 liter zit nu. Na de ingreep was de bloeddruk nog lager en heeft ze extra natruim gekregen. Dat was veel te laag en dat moest toch even wat omhoog gebracht worden. Ook hebben ze al twee keer bloed geprikt en de tweede keer ging dat niet helemaal goed. Er kwam geen bloed meer.
Nu willen ze morgen nog een keertje bloed prikken en haar urine controleren. Ook gaan ze weer een CT scan maken van de lever met radioactieve vloeistof en misschien nog een zak natrium erbij. Dus wachten we maar even af of we morgen een telefoontje kregen van haar dat ze thuis is.
woensdag 5 augustus 2009
dinsdag 4 augustus 2009
maandag 3 augustus: heel stuk gefietst
Roy komt vanmiddag thuis en had het even helemaal gehad. Het is al tijden druk op het werk en hij komt handen tekort op de administratie. Hij moest vorige weer dan ook zijn directe collega nog missen die een weekje vrij had en het weekend was het weer ineens heel druk geworden met meldingen. Maandag is dan ook altijd de drukste dag voor hem en hij wilde uitbreken. Eigenlijk letterlijk en figuurlijk. Hij stelde dan ook voor om boterhammen te smeren en dan de fiets te pakken en dan maar zien waar we uitkomen.
De wolken en de weersverwachting waren ons ook gunstig gezind en dus was het gewoon gaan en dan zien we wel.
Na een aantal kilometer komen we er achter dat we de prinsen-route volgen. Na weer een aantal keer het bordje te hebben gezien gaan we gerichter hem volgen. Alleen toen zagen we dat die 110 kilometer was en dat die van Den Haag naar Breda ging. Dat was mij toch echt iets te gortig en dus toen hebben we maar besloten om hem niet helemaal te volgen.
Toen zagen we eindelijk een bord en dat bord stond bij een trekschuit om de Gaag over te steken. Ik heb even snel de camera gepakt en even snel wat foto's gemaakt.
(Toevoeging dinsdagavond: Net hebben we even uitgetekend en uitgerekend hoeveel kilometer we hebben gefietst. Dat was toch bijna 40 kilometer)
Roy op de trekschuit. Er stond nog een meneer op en die draaide al om over te komen. Ergens vond Roy het wel jammer dat die meneer het deed. Hij had het ook wel leuk gevonden. Maar wie weet. Er lopen daar aardig wat fiets-routes doorheen dus we zullen daar wel vaker komen.
Een oud gemaal die daar stond bij de trekschuit en ik kon het niet laten. Er schijnt ook aardig wat power in de zitten. Maar ik denk nog wel dat het een stoomgemaal is.
Het trekschuitje
En de regels voor het trekschuitje
Toch nog even er bij blijven kijken voordat we door fietste. Het was toch echt wel een leuk gezicht.
Een zeilboot op het plekje waar we wat gegeten hebben.
Ja ja ik heb Roy de camera in zijn handen gegeven. Ik wilde ook op de foto. En vanaf nu ga ik dat ook vaker doen. Nadat pap er niet meer is heb ik de behoefte om nog meer herinneringen vast te leggen en daar horen voor mij foto's bij.
Eindelijk een terrasje gevonden om even wat te drinken. Daar kwam een vrouw op het terras zitten met een jongen met autisme en een pup van vier weken oud. Die was in een vuilniszak bij het vuil gezet. Kan je toch niet geloven. Wat een scheetje was dat. Ondanks alles de jongen toch ook. Maar ik wens haar wel sterkte met 2 van die handen binders. Ze vroeg zichzelf ook al af waar ze aan begonnen was.
erkje in het het pittoreske dorpskern van Maasland
Een oude watermolen.
En in dit soort gebeiden hebben we het meeste gefietst. Op het eind kon ik dan ook niet meer. Ineens een goeie 35 kilometer fietsen zonder dat je het gewend bent is best veel
Een mooi oud uithangbord terug in Schipluiden.
De wolken en de weersverwachting waren ons ook gunstig gezind en dus was het gewoon gaan en dan zien we wel.
Na een aantal kilometer komen we er achter dat we de prinsen-route volgen. Na weer een aantal keer het bordje te hebben gezien gaan we gerichter hem volgen. Alleen toen zagen we dat die 110 kilometer was en dat die van Den Haag naar Breda ging. Dat was mij toch echt iets te gortig en dus toen hebben we maar besloten om hem niet helemaal te volgen.
Toen zagen we eindelijk een bord en dat bord stond bij een trekschuit om de Gaag over te steken. Ik heb even snel de camera gepakt en even snel wat foto's gemaakt.
(Toevoeging dinsdagavond: Net hebben we even uitgetekend en uitgerekend hoeveel kilometer we hebben gefietst. Dat was toch bijna 40 kilometer)
Roy op de trekschuit. Er stond nog een meneer op en die draaide al om over te komen. Ergens vond Roy het wel jammer dat die meneer het deed. Hij had het ook wel leuk gevonden. Maar wie weet. Er lopen daar aardig wat fiets-routes doorheen dus we zullen daar wel vaker komen.
Een oud gemaal die daar stond bij de trekschuit en ik kon het niet laten. Er schijnt ook aardig wat power in de zitten. Maar ik denk nog wel dat het een stoomgemaal is.
Het trekschuitje
En de regels voor het trekschuitje
Toch nog even er bij blijven kijken voordat we door fietste. Het was toch echt wel een leuk gezicht.
Een zeilboot op het plekje waar we wat gegeten hebben.
Ja ja ik heb Roy de camera in zijn handen gegeven. Ik wilde ook op de foto. En vanaf nu ga ik dat ook vaker doen. Nadat pap er niet meer is heb ik de behoefte om nog meer herinneringen vast te leggen en daar horen voor mij foto's bij.
Eindelijk een terrasje gevonden om even wat te drinken. Daar kwam een vrouw op het terras zitten met een jongen met autisme en een pup van vier weken oud. Die was in een vuilniszak bij het vuil gezet. Kan je toch niet geloven. Wat een scheetje was dat. Ondanks alles de jongen toch ook. Maar ik wens haar wel sterkte met 2 van die handen binders. Ze vroeg zichzelf ook al af waar ze aan begonnen was.
erkje in het het pittoreske dorpskern van Maasland
Een oude watermolen.
En in dit soort gebeiden hebben we het meeste gefietst. Op het eind kon ik dan ook niet meer. Ineens een goeie 35 kilometer fietsen zonder dat je het gewend bent is best veel
Een mooi oud uithangbord terug in Schipluiden.
En toen waren we eindelijk terug in Delft en wilde hubbie lief een ijsje. Alleen op maandag is dat een probleem. Want de meeste snackbarren zijn dan dicht en die wel open was vond ik net iets te ver weg. Ik was dan ook blij dat we thuis waren. Maar Roy had toch een beetje vitamine V opgedaan en ik had lekker mijn vitamine D binnengehaald. Wat was ik rood in mijn gezicht toen we terug kwamen.
En dat komt de buuf 's avonds vragen of je bij de anderen buren even wil helpen. Dus hup pannen van het vuur en gaan. Zijn ze een aller schattigst prieeltje aan het op zetten om toch buiten te kunnen zitten als het regent. Alleen dat nam gelijk bijna de hele avond in beslag. Dus hebben we heel laat gegeten voor onze doen maar ach wat maakt het uit.
En dat komt de buuf 's avonds vragen of je bij de anderen buren even wil helpen. Dus hup pannen van het vuur en gaan. Zijn ze een aller schattigst prieeltje aan het op zetten om toch buiten te kunnen zitten als het regent. Alleen dat nam gelijk bijna de hele avond in beslag. Dus hebben we heel laat gegeten voor onze doen maar ach wat maakt het uit.
zondag 2 augustus 2009
Zondag 2 augustus: ouderwets in de tuin
We zouden vanmiddag naar het varend corso gaan en dan zouden we wel zien waar we zouden eindigen. Oftewel lekker met de fiets een stuk fietsen langs de route en waar het gezellig was zouden we misschien wel blijven plakken en geloof me dat konden een hoop plekken in Delft zijn.
Alleen was het te koud en de dreiging van regen was te groot. En aangezien Roy daar niet goed meer tegen kan hebben we dat plan maar laten varen letterlijk en figuurlijk en hebben we er thuis een luie zondag van gemaakt.
Tegen acht uur kwamen de buurtjes en hebben we heerlijk in de tuin gezeten. Er waren nog wel wat wolkjes maar dat mocht de pret niet drukken.
De lucht fascineerde me weer en dus ben ik eens op gaan letten. Toen zag ik dit hartje gevormd worden. Die moest natuurlijk even op de foto. Daarna heb ik ze wel weggekeken hoor. Was veel te gezellig buiten.
Thomas lag hoog en droog boven op de schuur en kon alles in de gaten houden en dat was nodig ook. Doordat de buren bij ons zaten kwam ook meneer Toulouse mee. En normaal gaat dat niet goed. Maar nu kon Thomas geen kant op want wij zaten buiten en dan laat die het wel uit zijn hoofd om wat te doen.
Dus Toulouse heeft het er weer eens heerlijk van genomen. De tuin is helemaal besnuffelt en uitgeplozen. Echt elk hoekje was even aan de beurt.
Op een gegeven moment zagen we geen van beide meer. We zaten te wachten tot dat we gegrom en geblaas hoorde. En ineens zie ik vanuit me ooghoek Toulouse naar buiten komen. Ik ga kijken of die wat gegeten heeft en ik zie Thomas onder de tafel zitten. Er lag geen bloed op de grond en we hebben niks gehoord. Oftewel wonder van de eeuw. Ging het nu buiten ook nog maar eens zo.
Met een glaasje wijn en een lekker stukje kaas bij de hand voor de rest vond ik dat wij ook wel wat lekkers mochten. Ook werd het wat frisser en dus de vuurkorf lekker aangezet.
Met een vuurtje, een paar marsmallows en goed gezelschap is deze dag toch nog geslaagd. Kortom ze zijn terug.
Alleen was het te koud en de dreiging van regen was te groot. En aangezien Roy daar niet goed meer tegen kan hebben we dat plan maar laten varen letterlijk en figuurlijk en hebben we er thuis een luie zondag van gemaakt.
Tegen acht uur kwamen de buurtjes en hebben we heerlijk in de tuin gezeten. Er waren nog wel wat wolkjes maar dat mocht de pret niet drukken.
De lucht fascineerde me weer en dus ben ik eens op gaan letten. Toen zag ik dit hartje gevormd worden. Die moest natuurlijk even op de foto. Daarna heb ik ze wel weggekeken hoor. Was veel te gezellig buiten.
Thomas lag hoog en droog boven op de schuur en kon alles in de gaten houden en dat was nodig ook. Doordat de buren bij ons zaten kwam ook meneer Toulouse mee. En normaal gaat dat niet goed. Maar nu kon Thomas geen kant op want wij zaten buiten en dan laat die het wel uit zijn hoofd om wat te doen.
Dus Toulouse heeft het er weer eens heerlijk van genomen. De tuin is helemaal besnuffelt en uitgeplozen. Echt elk hoekje was even aan de beurt.
Op een gegeven moment zagen we geen van beide meer. We zaten te wachten tot dat we gegrom en geblaas hoorde. En ineens zie ik vanuit me ooghoek Toulouse naar buiten komen. Ik ga kijken of die wat gegeten heeft en ik zie Thomas onder de tafel zitten. Er lag geen bloed op de grond en we hebben niks gehoord. Oftewel wonder van de eeuw. Ging het nu buiten ook nog maar eens zo.
Met een glaasje wijn en een lekker stukje kaas bij de hand voor de rest vond ik dat wij ook wel wat lekkers mochten. Ook werd het wat frisser en dus de vuurkorf lekker aangezet.
Met een vuurtje, een paar marsmallows en goed gezelschap is deze dag toch nog geslaagd. Kortom ze zijn terug.
zaterdag 1 augustus: oppasbeurt weer voorbij
Zo de drie weken zijn voorbij gevlogen. Drie weken zonder onze buren en eigenlijk beste vrienden is niks. Het is stil in de straat en er is niks te beleven. Wij zijn toch eigenlijk wel de gangmakers.
Maar gelukkig had ik de beestjes nog die me deze drie weken bezig hebben gehouden.
Dit is Clement. Een schat van een vosje alleen niet zo heel sterk. Ze zijn er heel voorzichtig mee en ook wij hebben er weer mee bij de dierenarts gezeten. Verandering van voer was hem niet goed gevallen. Hij kreeg niet genoeg blaadjes binnen waardoor die weer een beetje aan de dunne ging.
Hij is eigenlijk van de oudste en heel rustig en als je hem kan pakken heel knuffelig. Alleen zijn tandjes zijn niet goed waardoor die elke drie maanden bij de dierenarts zit om zijn tandjes te laten verzorgen.
Meet Bella, de schrik van de buurt. Een dwergreus uit gezocht door de jongste oogappel. Dat is te merken ook. Alles wat niet mag haalt ze uit. Ze is de spring in het veld onder de beesten. Ze is niet vast te pakken en al helemaal niet te knuffelen. Ze is heel beschermend naar Clement en de katten durven niet naar buiten als ze los is. Tot zelfs een ekster is niet veilig voor dame. Die heeft ze al een keer gevangen. Ook is de sluiting van het hek niet veilig voor haar. Als er geen knijper op zit dan tilt ze het deurtje op en is er vandoor.
Dus ik was heel blij met deze oplossing. Konden ze in ieder geval de energie een beetje kwijt. Alleen de eerste week vonden ze het leuk. De tweede week ging nog wel en de derde week waren ze vast van plan om uit te breken. Dat lukte bijna, maar ik had ze gelukkig goed in de gaten en heb het hek iets verplaatst waardoor ze er niet meer onderdoor konden. Normaal staat het hek aan de andere kant om de planten heen. Daar wist ze door heen te komen en dan had ze alsnog een heerlijk konijnenmaal
Dit is moeder Mulan. Normaal voor vreemde niet te aaien maar als je de beestjes verzorgt en dan vooral een langere periode mag je af en toe een paar aaitjes over haar bol geven, maar niet te veel hoor.
Dit is onze grote schat Toulouse. Heerlijk knuffelen en altijd komen als je hem roept. We hadden alleen even gedacht dat we met hem naar de dierenarts konden. Hij had een abces aan zijn wang maar dat heeft hij zelf verzorgt waardoor we hem niet hoefde te vangen. Normaal komt die op Roy af gerend maar toen was die dus weg.
Kortom ik heb dus weer drie weken heerlijk daar in de tuin gezeten en heb me heerlijk vermaakt. Ook de visjes hielden me goed bezig want daar bleek het licht kapot maar gelukkig stonden ze zo dat het geen kwaad kon. Er kwam genoeg zonlicht in de bak.
Maar gelukkig had ik de beestjes nog die me deze drie weken bezig hebben gehouden.
Dit is Clement. Een schat van een vosje alleen niet zo heel sterk. Ze zijn er heel voorzichtig mee en ook wij hebben er weer mee bij de dierenarts gezeten. Verandering van voer was hem niet goed gevallen. Hij kreeg niet genoeg blaadjes binnen waardoor die weer een beetje aan de dunne ging.
Hij is eigenlijk van de oudste en heel rustig en als je hem kan pakken heel knuffelig. Alleen zijn tandjes zijn niet goed waardoor die elke drie maanden bij de dierenarts zit om zijn tandjes te laten verzorgen.
Meet Bella, de schrik van de buurt. Een dwergreus uit gezocht door de jongste oogappel. Dat is te merken ook. Alles wat niet mag haalt ze uit. Ze is de spring in het veld onder de beesten. Ze is niet vast te pakken en al helemaal niet te knuffelen. Ze is heel beschermend naar Clement en de katten durven niet naar buiten als ze los is. Tot zelfs een ekster is niet veilig voor dame. Die heeft ze al een keer gevangen. Ook is de sluiting van het hek niet veilig voor haar. Als er geen knijper op zit dan tilt ze het deurtje op en is er vandoor.
Dus ik was heel blij met deze oplossing. Konden ze in ieder geval de energie een beetje kwijt. Alleen de eerste week vonden ze het leuk. De tweede week ging nog wel en de derde week waren ze vast van plan om uit te breken. Dat lukte bijna, maar ik had ze gelukkig goed in de gaten en heb het hek iets verplaatst waardoor ze er niet meer onderdoor konden. Normaal staat het hek aan de andere kant om de planten heen. Daar wist ze door heen te komen en dan had ze alsnog een heerlijk konijnenmaal
Dit is moeder Mulan. Normaal voor vreemde niet te aaien maar als je de beestjes verzorgt en dan vooral een langere periode mag je af en toe een paar aaitjes over haar bol geven, maar niet te veel hoor.
Dit is onze grote schat Toulouse. Heerlijk knuffelen en altijd komen als je hem roept. We hadden alleen even gedacht dat we met hem naar de dierenarts konden. Hij had een abces aan zijn wang maar dat heeft hij zelf verzorgt waardoor we hem niet hoefde te vangen. Normaal komt die op Roy af gerend maar toen was die dus weg.
Kortom ik heb dus weer drie weken heerlijk daar in de tuin gezeten en heb me heerlijk vermaakt. Ook de visjes hielden me goed bezig want daar bleek het licht kapot maar gelukkig stonden ze zo dat het geen kwaad kon. Er kwam genoeg zonlicht in de bak.
vrijdag 31 juli 2009
Woensdag 29 juli: Dagje weg met soulmaatje en haar gezin
Vandaag was het zover. De volgende afspraak maar nu wel in een dierentuin die we natuurlijk van binnen en van buiten kennen. Ik had alleen een aantal nachten slecht geslapen en zag de bui al hangen de nacht ervoor. Gelukkig had ik heerlijk geslapen en dat doet een mens heel goed en vooral mij.
Na alle beestjes goed verzorgd te hebben en tot zelfs de konijntjes nog even de mogelijkheid had gegeven om de pootjes te strekken was het even snel douchen en maken dat we bij de bus kwamen. Nog even de stationshal in gelopen en daar een ontbijtje gehaald en toen was het wachten op de bus. En schuilen voor de regen en dat was niet de afspraak.
Om kwart voor elf waren we bij Blijdorp en stonden hun al te wachten. Na de gebruikelijke begroetingen eerst zorgen voor de kaartjes en toen naar binnen. Daar moest eerst aan de nicotine gehalte en de cafeïne gehalte gewerkt worden en toen was het de dierentuin in.
En waar begin je als het een beetje regent, juist het Oceanium. Zo dachten er alleen helaas veel meer over.
Corné kon er alleen geen genoeg van krijgen en was gek op de vissen en ja die zitten daar echt genoeg van de noord zee tot aan de riffen.
De swiftvos was erg onrustig en zo kennen wij hem eigenlijk. Dus waarschijnlijk is dit een nieuwe want hij was ook behoorlijk zijn geur aan het achterlaten.
Er was maar een ijsbeer buiten. De andere vond het zeker te warm want het begon behoorlijk warm te worden. Alleen de zon kwam er maar weinig doorheen (en toch was ik een beetje verbrand en stond de volgende dag met een flinke hoofdpijn op)
Bij de prairehondje was het stik druk en waren de beestjes weer op de omheining aan het wandelen en waarom? Omdat ze gras gevoerd kregen. En daar kunnen wij niet echt tegen. Helaas zijn de beestjes behoorlijk tam geworden en bijten ze niet echt meer. Deden ze dat maar eens een aantal keer.
Dit is het oudje van de groep. Die zat lekker op zijn gemak te genieten van het groen om zich heen.
De rode ibissen en de ara's waren lekker achtief en goed te fotograferen en dat hebben we dan ook maar naar hartelust gedaan.
De favorieten dieren van Malou bleek later. Ze spaart al haar hele leven olifanten en dan is er hier een jong van nog geen half jaar oud. Irma liet gelukkig ook zien dat alles goed met haar gaat en dat ze gewoon verder gaat.
Bertus lag lekker met zijn moeder te rusten en eerdaags zie je het verschil tussen hem en namaste niet meer. Wat groeit die hard zeg.
Toen was het tijd om wat te eten. Roy doet dat het liefste bij de terraszaal. Ik was dit keer aan de beurt om het eten voor ons te halen en dan moet er altijd een extra broodje mee. Alleen dit keer was het niet voor de vogels maar voor de vissen. Alleen vonden deze jongens dat niet eerlijk.
Eerst nog even de Chinese tuin in om de vissen daar te voeren en toen door naar de riviera hal. Daar moesten er een paar naar de wc (vooral ik dus) en vlak voor we bij de wc aankwamen zag ik mijn nichtje. Oh nee he. Van de week de foto's opgehaald van de begrafenis en toen ging het al mis en nu zag ik het mondje van me achterneefje ook weer gaan en ik kon me dit keer niet verstoppen. Maar gelukkig ging het goed. Nadat we terug kwamen stonden ze bij Roy en de rest en Roy heeft tot zelfs een handje van hem gekregen. Maar niet gehuild vond ik al heel wat.
Toen kwamen we bij de slapende deel van de diergaarde. Alleen de wolven lieten zich niet zien en ik ben bang dat ze in afwachting zijn van een nieuw stel en dat de rest toch is gegaan zoals al een aantal maanden de bedoeling was.
De nieuwe leeuw die nu eindelijk gewoon naar buiten mag omdat het overgebleven jong van vorig jaar groot genoeg is.
De gorilla's lagen lekker op de beschutte plekken en lieten zich niet zien. Ook wij moesten af en toe even uitrusten want het is toch een hele tippel als je de hele dierentuin op één dag wil zien.
Het nieuwe giraffenverblijf. Staat Roy net heel intressant te vertellen dat de grote koedoe's wel naar het verblijf van de giraffen kon maar andersom niet (dank je wel Leo) en dan zien we ineens een giraf onder een boom uit komen aan de verkeerde kant van de stenen. Roy's verhaal klopte gelijk niet meer en dat vond meneer niet leuk. En de giraf had de tijd van zijn leven. Die bomen zijn niet girafproef.
Hermes was onrustig alleen het fokken met het nieuwe stelletje lukte nog niet goed. Het vrouwtje Alia was dan ook nergens te bekennen.
Het vogeltje waar we heel veel lol mee hebben gehad. Wij zagen hem allemaal en alleen Corné niet en dat vond die niet leuk. Hij is tot zelfs opgestaan om hem van dichtbij te gaan bekijken.
En toen op naar huis. Het was inmiddels bijna zes uur en het personeel liet goed merken dat het einde in zicht was en dat we konden gaan. Roy is onderweg naar de binnenstad van Delft even uitgestapt en heeft de beestjes verzorgt. Vooral meneer Zwerver was blij dat die naar binnen kon en dan ook nog eens gelijk aanvallen dat was wat.
Wij gingen ondertussen naar Moodz waar Roy ook in recordtempo naar toe kwam. Maar dat was eigenlijk geen wonder. Onze vaste taxichauffeur was geduldig en had net niks te doen en daar willen ze ons nog steeds niet kwijt. (het verhaal van een aantal weken geleden was rond gegaan en dat was niet goed gevallen daar)
Op het terras zittend zagen we Remy voorbij schuifelen met zijn eeuwige rugzak en het loopje van pa. Die bleek naar ons onderweg te zijn met een aantal kranten. (de dank van pap stond erin vandaag) Maar hij was buiten gehoorsafstand en bellen heeft vaak geen zin. Dus die lieten we maar gaan.
Het terras van Moodz was niet aangenaam en de dreiging van de regen nam weer toe. Toen ze ook nog even vergaten om Roy zijn drinken te brengen was het genoeg.
Toen zijn we naar Billy Beer gegaan. Dat was een redelijk veilige keuze qua eten en sfeer en meestal hebben ze daar wel plek en dat bleek nu ook wel. We hebben heerlijk gegeten en lekker bij gepraat en dat was een mooie afsluiter van de dag.
Margo, Corné en Malou bedankt voor een heerlijke dag die we zeker weer eens over doen. We hebben genoten.
Alleen de kat minder. Het begon om half 5 te onweren en ben ik de tuindeur dicht gaan doen. Meneer was binnen en was het daar niet mee eens. Hij heeft tot acht uur lopen klieren en gecombineerd met een barstende koppijn heb ik hem naar buiten gegooit nadat die eerst een schop onder zijn kont had gehad en een flesje heeft gekopt. Hij is de hele dag verder vervelend gebleven.
Na alle beestjes goed verzorgd te hebben en tot zelfs de konijntjes nog even de mogelijkheid had gegeven om de pootjes te strekken was het even snel douchen en maken dat we bij de bus kwamen. Nog even de stationshal in gelopen en daar een ontbijtje gehaald en toen was het wachten op de bus. En schuilen voor de regen en dat was niet de afspraak.
Om kwart voor elf waren we bij Blijdorp en stonden hun al te wachten. Na de gebruikelijke begroetingen eerst zorgen voor de kaartjes en toen naar binnen. Daar moest eerst aan de nicotine gehalte en de cafeïne gehalte gewerkt worden en toen was het de dierentuin in.
En waar begin je als het een beetje regent, juist het Oceanium. Zo dachten er alleen helaas veel meer over.
Corné kon er alleen geen genoeg van krijgen en was gek op de vissen en ja die zitten daar echt genoeg van de noord zee tot aan de riffen.
De swiftvos was erg onrustig en zo kennen wij hem eigenlijk. Dus waarschijnlijk is dit een nieuwe want hij was ook behoorlijk zijn geur aan het achterlaten.
Gewoon een mooie foto!
Er was maar een ijsbeer buiten. De andere vond het zeker te warm want het begon behoorlijk warm te worden. Alleen de zon kwam er maar weinig doorheen (en toch was ik een beetje verbrand en stond de volgende dag met een flinke hoofdpijn op)
Bij de prairehondje was het stik druk en waren de beestjes weer op de omheining aan het wandelen en waarom? Omdat ze gras gevoerd kregen. En daar kunnen wij niet echt tegen. Helaas zijn de beestjes behoorlijk tam geworden en bijten ze niet echt meer. Deden ze dat maar eens een aantal keer.
Dit is het oudje van de groep. Die zat lekker op zijn gemak te genieten van het groen om zich heen.
De rode ibissen en de ara's waren lekker achtief en goed te fotograferen en dat hebben we dan ook maar naar hartelust gedaan.
De favorieten dieren van Malou bleek later. Ze spaart al haar hele leven olifanten en dan is er hier een jong van nog geen half jaar oud. Irma liet gelukkig ook zien dat alles goed met haar gaat en dat ze gewoon verder gaat.
Bertus lag lekker met zijn moeder te rusten en eerdaags zie je het verschil tussen hem en namaste niet meer. Wat groeit die hard zeg.
De onagers
Toen was het tijd om wat te eten. Roy doet dat het liefste bij de terraszaal. Ik was dit keer aan de beurt om het eten voor ons te halen en dan moet er altijd een extra broodje mee. Alleen dit keer was het niet voor de vogels maar voor de vissen. Alleen vonden deze jongens dat niet eerlijk.
Eerst nog even de Chinese tuin in om de vissen daar te voeren en toen door naar de riviera hal. Daar moesten er een paar naar de wc (vooral ik dus) en vlak voor we bij de wc aankwamen zag ik mijn nichtje. Oh nee he. Van de week de foto's opgehaald van de begrafenis en toen ging het al mis en nu zag ik het mondje van me achterneefje ook weer gaan en ik kon me dit keer niet verstoppen. Maar gelukkig ging het goed. Nadat we terug kwamen stonden ze bij Roy en de rest en Roy heeft tot zelfs een handje van hem gekregen. Maar niet gehuild vond ik al heel wat.
Toen kwamen we bij de slapende deel van de diergaarde. Alleen de wolven lieten zich niet zien en ik ben bang dat ze in afwachting zijn van een nieuw stel en dat de rest toch is gegaan zoals al een aantal maanden de bedoeling was.
De wasbeer tevreden nagenietend van zijn maaltijd
De nieuwe leeuw die nu eindelijk gewoon naar buiten mag omdat het overgebleven jong van vorig jaar groot genoeg is.
De luie hyena die wel alles in de gaten wilde houden.
De gorilla's lagen lekker op de beschutte plekken en lieten zich niet zien. Ook wij moesten af en toe even uitrusten want het is toch een hele tippel als je de hele dierentuin op één dag wil zien.
De klipdassen in de Savanne
Het nieuwe giraffenverblijf. Staat Roy net heel intressant te vertellen dat de grote koedoe's wel naar het verblijf van de giraffen kon maar andersom niet (dank je wel Leo) en dan zien we ineens een giraf onder een boom uit komen aan de verkeerde kant van de stenen. Roy's verhaal klopte gelijk niet meer en dat vond meneer niet leuk. En de giraf had de tijd van zijn leven. Die bomen zijn niet girafproef.
Hermes was onrustig alleen het fokken met het nieuwe stelletje lukte nog niet goed. Het vrouwtje Alia was dan ook nergens te bekennen.
En waar staan de mannen weer naar te kijken. Juist de karpers.
Het vogeltje waar we heel veel lol mee hebben gehad. Wij zagen hem allemaal en alleen Corné niet en dat vond die niet leuk. Hij is tot zelfs opgestaan om hem van dichtbij te gaan bekijken.
En toen op naar huis. Het was inmiddels bijna zes uur en het personeel liet goed merken dat het einde in zicht was en dat we konden gaan. Roy is onderweg naar de binnenstad van Delft even uitgestapt en heeft de beestjes verzorgt. Vooral meneer Zwerver was blij dat die naar binnen kon en dan ook nog eens gelijk aanvallen dat was wat.
Wij gingen ondertussen naar Moodz waar Roy ook in recordtempo naar toe kwam. Maar dat was eigenlijk geen wonder. Onze vaste taxichauffeur was geduldig en had net niks te doen en daar willen ze ons nog steeds niet kwijt. (het verhaal van een aantal weken geleden was rond gegaan en dat was niet goed gevallen daar)
Op het terras zittend zagen we Remy voorbij schuifelen met zijn eeuwige rugzak en het loopje van pa. Die bleek naar ons onderweg te zijn met een aantal kranten. (de dank van pap stond erin vandaag) Maar hij was buiten gehoorsafstand en bellen heeft vaak geen zin. Dus die lieten we maar gaan.
Het terras van Moodz was niet aangenaam en de dreiging van de regen nam weer toe. Toen ze ook nog even vergaten om Roy zijn drinken te brengen was het genoeg.
Toen zijn we naar Billy Beer gegaan. Dat was een redelijk veilige keuze qua eten en sfeer en meestal hebben ze daar wel plek en dat bleek nu ook wel. We hebben heerlijk gegeten en lekker bij gepraat en dat was een mooie afsluiter van de dag.
Margo, Corné en Malou bedankt voor een heerlijke dag die we zeker weer eens over doen. We hebben genoten.
Alleen de kat minder. Het begon om half 5 te onweren en ben ik de tuindeur dicht gaan doen. Meneer was binnen en was het daar niet mee eens. Hij heeft tot acht uur lopen klieren en gecombineerd met een barstende koppijn heb ik hem naar buiten gegooit nadat die eerst een schop onder zijn kont had gehad en een flesje heeft gekopt. Hij is de hele dag verder vervelend gebleven.
vrijdag 24 juli 2009
Donderdag 23 juli: De steen is geplaatst
Woensdag 15 juli:
Dit is wat we de eerste keer hebben uitgezocht. We wisten alleen niet wat we wilden en waar we plek voor hadden. En we wilden perse een steen die heel erg leek op de steen van opa en oma.
De foto is een stand in en die wordt vervangen door een foto van pap. Die komt alleen later want de fabriek in Italie gaat de hele maand augustus dicht en het duurt 4 weken voor die klaar is. Dat redde ze niet dus.
We weten ook nog niet of we de duif of de ganzen willen. De duif is wat groter maar die heeft er dan weer mee te maken omdat we duiven los gelaten hebben op de begrafenis. En de ganzen zijn mooi en klein en een mooie opvulling. Dat wordt de volgende keer even uitproberen met de tekst.
De tekst wordt lucida calligrapher en in een licht roze kleur. Ook vonden we dat het tegeltje erbij moest op de steen.
Maandag 20 juli:
Vandaag gingen we nog even verder stoeien met de steen. We gingen hem goed keuren met alles erop en eraan en alleen nog de stand in foto natuurlijk. Ook is het toch de duif geworden en hebben we de tekst iets veranderd. In plaats van Liefdevol gedenken wij in Rust zacht. Ik vond het gedenken te zwaar en formeel. Zo wilde we de begrafenis niet en zo wilde ik de steen ook niet. Dit was meer de stijl van pap.
Donderdag 23 juli:
Vandaag werden we gebeld. De steen was klaar en werd vandaag geplaatst. In nog geen week tijd maar we hoopte dat het kon voor de vakantie. We wilden er graag heen en nu was er niks. Dus Jean-Paul en heren van Scholls en 't Hart dank jullie wel dat jullie het wilde doen voor jullie vakantie. Wij waarderen het zeer.
Wij zijn heel erg blij met de steen en de plek waar we eindelijk heen kunnen. Of zoals mam zei "je hebt eindelijk weer een huisje" We gaan in ieder geval weer met een beter gevoel naar de laatste rustplaats van pap. Nu de foto nog over 2 maanden.
Dit is wat we de eerste keer hebben uitgezocht. We wisten alleen niet wat we wilden en waar we plek voor hadden. En we wilden perse een steen die heel erg leek op de steen van opa en oma.
De foto is een stand in en die wordt vervangen door een foto van pap. Die komt alleen later want de fabriek in Italie gaat de hele maand augustus dicht en het duurt 4 weken voor die klaar is. Dat redde ze niet dus.
We weten ook nog niet of we de duif of de ganzen willen. De duif is wat groter maar die heeft er dan weer mee te maken omdat we duiven los gelaten hebben op de begrafenis. En de ganzen zijn mooi en klein en een mooie opvulling. Dat wordt de volgende keer even uitproberen met de tekst.
De tekst wordt lucida calligrapher en in een licht roze kleur. Ook vonden we dat het tegeltje erbij moest op de steen.
Maandag 20 juli:
Vandaag gingen we nog even verder stoeien met de steen. We gingen hem goed keuren met alles erop en eraan en alleen nog de stand in foto natuurlijk. Ook is het toch de duif geworden en hebben we de tekst iets veranderd. In plaats van Liefdevol gedenken wij in Rust zacht. Ik vond het gedenken te zwaar en formeel. Zo wilde we de begrafenis niet en zo wilde ik de steen ook niet. Dit was meer de stijl van pap.
Donderdag 23 juli:
Vandaag werden we gebeld. De steen was klaar en werd vandaag geplaatst. In nog geen week tijd maar we hoopte dat het kon voor de vakantie. We wilden er graag heen en nu was er niks. Dus Jean-Paul en heren van Scholls en 't Hart dank jullie wel dat jullie het wilde doen voor jullie vakantie. Wij waarderen het zeer.
Wij zijn heel erg blij met de steen en de plek waar we eindelijk heen kunnen. Of zoals mam zei "je hebt eindelijk weer een huisje" We gaan in ieder geval weer met een beter gevoel naar de laatste rustplaats van pap. Nu de foto nog over 2 maanden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
