Fotoverslag van een weekendje weg

Roy had het wel verdiend ik kreeg hem bijna niet wakker toen we bij Eindhoven kwamen. Maar ja we waren net bij dr Rogge geweest en hadden de honden naar hun logeer-adressen gebracht.


Op zaterdag ben ik met Esther de stad even ingegaan. We moesten boodschappen doen en we wilden even bij beppen. Alleen dat nou net de muziekkapel vandaag moest spelen. Het was wel leuk alleen na elk nummer hadden ze 5 min pauze.


Na het werk kwam Jessie ons ook vervelen. Toen dreef ze eerst mams toen wanhoop, daarna haar vriend die ook nog even kwam en toen moest ze zelf even stoom afblazen.

Maar verder is het wel een schat hoor.

Zondag zijn we terug gegaan en waren we benieuwd wat we in Delft aan zouden treffen. We lazen heel veel berichten van wateroverlast en een bliksem inslag niet zo ver bij ons vandaan. En de wolken voorspelde niet veel goeds.

Ik zat me te vervelen en heb de camera maar even gepakt en er zijn best mooie foto's uit voort gekomen.

Asperge velden in Limburg

Een pijler van de nieuwe brug van de HSL lijn over het Hollands Diep.

En Thomas, Thomas was blij dat we er weer waren. Hij gaat niet naar buiten als we er niet zijn. De buuf heeft van alles geprobeerd maar hij vertikt het. Of het nu is dat haar katten dan in de buurt zijn (we noemen ze samen al TNT, zal ik weleens apart plaatsen) Of omdat hij dan bang is dat wij hem niet meer binnenlaten. Hij is soms al heel bang als je gewoon de deur dicht wil doen.


Maar we waren weer thuis, meneer had weer even gespeeld en had zijn uitkijkpost weer in genomen.


En de volgende dag???? Hij was het lontje weer tegen gekomen en had me een mooie plek op zijn neus. Hij was weer de nacht buiten geweest na lang aandringen. Hij was toch wat bangig geworden door de onweer en was natuurlijk alleen thuis.

15 mei: Dr Rogge

Vandaag moesten we terugkomen bij dr Rogge de maag, lever en darm specialiste. Natuurlijk eerst het ritueel dat we even buiten op het bankje hebben gezeten en even een sigaretje hebben gerookt, oke de mannen dan. Pap wist ons te vertellen dat een vriend van Remy hetzelfde heeft als Roy, namelijk Hodgkin. Alleen Roy is natuurlijk al 6 en een half jaar schoon.

Boven gekomen had ze geen uitloop dit keer en waren we zo binnen. Ze was blij om te zien dat het zo goed ging met pap. Zij vond hem niet achter uit gegaan en alleen de gele kleur vond ze dit keer heel erg. Maar dat verschilt af en toe per minuut en dat nam ze dan wel van ons aan. Ook verschilt dat vaak al of die wel of niet goed naar de wc kan. En daar krijgt hij dus nu een drankje voor. Pap vroeg gelijk wat de bijwerkingen daarvan zijn want hij had slechte ervaringen met de vorige natuurlijk en dat had hij net vertelt. Het antwoord was winderigheid en eventueel diarree in het begin omdat hij zelf moest uitvinden wat voor hem de juiste hoeveelheid is. Hij mag 3x 15 ml per dag. Op het antwoord winderigheid lagen we gelijk in een deuk. Pap voorop want hij schiet zonder drankje al iedereen van de bank af. Alleen mede daardoor durft hij nu niet bij iedereen op bezoek te gaan. Bij ons en thuis voelt hij zich veilig en kan hij schieten.

Op de vraag voor de second opion was ze eerst een beetje afwijzend, maar onze uitleg deed haar veranderen van mening. We willen er voor vooral ons gevoel alles aangedaan hebben, maar zij had nog een onderzoek. En dat wilde we niet want de risico's waren voor ons gevoel te groot. Zij had nu zoiets van ja maar als ik jullie doorstuur en ze willen dat onderzoek wat dan. Het antwoord daarop beviel haar wel en dus gaat ze ons nu aanmelden bij het Daniel den Hoed in Rotterdam want daar zat een betere leverafdeling en nu is het wachten op een oproep vanuit daar.

Ook moest hij nog even op de weegschaal gaan staan. Hij weegt nu 65 kilo en dus moet hij nu echt 4 flesjes nutri drink per dag gaan drinken want meer afvallen is niet bevoordelijk. Ook kreeg hij weer gewoon de prednison en kwam hij de maagtabletten tekort dus toen was het rijtje weer compleet wat medicijnen aangaat.

Nu hebben we 16 juni de volgende afspraak. Ze wilde het telefonisch doen, maar dat vonden wij een minder plan. Nu komt die tenminste even buiten en toen moest ze lachen omdat antwoord.

Daarna hebben we hem maar even meegenomen naar ons toe. Mam kon het niet aan om mee tegaan en is lekker het huis eens goed gaan poetsen. En dan vooral de slaapkamer want daar krijgt ze weinig de kans voor tegenwoordig. Ook heeft ze het huis flink gelucht want alles moet potdicht als pap er is. En dat is niet alleen omdat hij het koud heeft hij is ook bang om er een verkoudheidje erbovenop te krijgen.

Om 3 uur hebben we taxi gebeld en hebben we Ben bij de buurtjes gebracht en is Roy gaan lopen met Tibor. Ook heeft Roy als tussenstop even de medicijnen gehaald voor pap. Hoefde mam dat niet meer te doen en Roy kwam er toch praktisch langs.

Na een uurtje daar geweest te zijn, zijn we naar de trein gegaan en begon ons weekendje naar Limburg. Even wat anders aan ons hoofd.

Ziekenboeg week 20

Pap:

Met pap gaat het op en af. Hij heeft soms heel veel pijn omdat zijn stoelgang is ontregeld en hij heeft heel veel gas dat die kwijt moet. Ook eten gaat steeds minder en hij leeft voornamelijk op de multi fibre drankjes en op soep. Vrijdag moet hij terug naar de arts en dan gaan we toch kijken voor een second opion. We willen ons er nog niet helemaal bij neerleggen.

Vandaag had pap ook bezoek van zijn collega's en dat was vanavond wel te merken ook. Hij werkt al meer als 25 jaar in Den Haag. Eerst bij het ministerie van Defensie en daarna bij het HPA. Hij sprak ineens weer met de Haagse tongval en dat was geweldig om te horen.

Heren ze hebben genoten van jullie bezoek en de lach heeft ze goed gedaan. We hebben uitgebreid verslag gehad vanavond.

Mamske:

Dat is een ander verhaal. Ze heeft met 80% zekerheid botontkalking. Daardoor zijn er 2 wervels inelkaar geschoven en daardoor heeft ze onwijs veel pijn. Nu heeft ze een corset aangemeten gekregen maar doordat ze geen grammetje vet maar op haal lichaam heeft kan ze het corset niet goed verdragen en als die fractuur niet geneest kan ze het rontgen-onderzoek niet ondergaan om met 100% zekerheid te bepalen of het echt botontkalking is.

Ze begint nu schoorvoetend in te zien dat ze zelf dingen zal moeten gaan doen om beter te worden. Zo begint ze gelukkig weer een beetje te lopen en daardoor in de buitenlucht te komen.

Het eten is nog steeds niet goed. Ze slaat rustig maaltijden over of eet veel te weinig. De dietiste heeft al 2 keer gebeld maar om half 9 vond ze te vroeg. Eerst was er de smoes dat ze dan niet kon komen omdat er niemand meekon. Nu staat de afspraak geloof ik voor de 27e

Ook slaapt ze nog steeds in de stoel want op bed durft ze niet te liggen. Het weekend gaan we weer. Ik ben benieuwd hoe het dan gaat. Hopen dat we idd verbetering zien.

Roy:

Roy moet morgen weer bij de diabetisch verpleegkundige komen en dan gaan ze de metingen bestuderen en dan gaan ze beslissen wanneer Roy het beste kan spuiten en dan krijgt die de eerste recepten voor de prikpennen mee.

Ikzelf:

Ik heb nog steeds de exzeem op mijn handen, maar de zalf die ik daarvoor heb kan ik niet de hele dag op mijn handen velen en ook de hele dag mijn handen niet wassen na het toiletbezoek gaat niet. Wel is het een stuk minder omdat ik er achter ben gekomen dat het erger wordt door de handzeep die ik gebruik van het Lidl dus die is vervangen.

De metaalsmaak in mijn mond ben ik kwijt. En mijn spieren gaan aangeven dat ik moet ontspannen. Alleen dat gaat op dit moment niet door de rollercoaster van emoties waar we op dit moment in zitten.

Finale Mijn tent is top.

Ja ja gisteren was het zover. De finale en Delft stond erin. Wij wilden gaan kijken en hadden het idee dat het weleens heel druk kon worden en dat was ook zo.

Vlak voor aanvang van de live uitzending kwam je het plein al niet meer op en was drinken halen al een onneembare horde geworden. Wij hebben ons er maar niet tussen gemengd en zijn ergens anders wat gaan drinken.

Helaas hebben ze het niet gered. Wij hebben op tv de uitslag gevolgd en we hoorden het gejuich en het boegeroep vanuit onze woonkamer.

Bevrijdingsfestival Den Haag

Ik weet het, het is al even geleden, maar ja ik kan natuurlijk niet achterblijven met een klein fotoverslagje van mijn favoriete band. Ik wist dat ze het bevrijdingsfestival af zouden sluiten in Den Haag en ik had ze al een hele tijd niet gezien. Uiteindelijk zijn we ondanks de dreiging van het weer toch gegaan.


We waren er al tijdens het opbouwen. De band die toen bezig was klonk op zich wel goed maar veel te hard en daardoor te scheeuwerig.

Actiefoto's

Martin

Benjamin

Patrick

Sandro

Dave

En ja we hebben een paar flinke regenbuien gehad en ja ook bij Van Dik Hout was het geluid niet goed en ja we hebben aardig wat last van onze oren gehad, maar het was het allemaal waard. Ik zie ze alleen liever toch in het theater.

Moodz

Na alle beroering van de afgelopen dagen hebben we besloten om even lekker te ontspannen op een terrasje in de stad. We wilden al lang een keer naar Moodz. De deelnemer van mijn tent is top begint tot onze favoriet te behoren en dus moesten we als vaste kijkers er nou maar eens heen.

Ik kan natuurlijk niet zonder camera en dus maar gelijk wat foto's gemaakt. De serveerster was heel aardig en bood gelijk aan om een foto van ons vieren te maken en dat sloegen we natuurlijk niet af.



ook wilde Roy de kaart weleens bekijken en hebben we het fingerfood eens uitgeprobeerd. Helaas voor Roy is er veel met vis en daar kan hij niet tegen. Eten zullen we daar niet maar op het terras duiken dat zullen we zeker nog een keer doen. Al was het alleen maar voor de cheesecake. Jeetje wat was die lekker.


Zo hebben we genoten van de heerlijke avond.


Ma en Remy kwamen echt even tot rust en het was al een wonder dat Remy een keertje meeging.



En wij? Wij waren blij met de rust. We hebben die nacht dan ook heerlijk geslapen in ons eigen bedje met de wetenschap dat het overal nog steeds redelijk gaat.

Paar daagjes weg

Dinsdag 28 april is Roy weer naar het Zuiden vertrokken om zijn moeder te helpen en zijn zus te verlichten. Toen die aankwam was net de therapeute daar. Ze hebben nog even flink wat oefeningen gedaan en Roy heeft daarna gekookt.

Woensdagochtend ging het heel goed met mamske en heeft ze aardig kunnen bewegen totdat ze naar het ziekenhuis moest. Roy heeft de rolstoel maar gehaald maar uiteindelijk heeft ze dat nog gelopen en verder niet meer. De berichten van de internist waren gelukkig wel goed.

Ik heb de dag doorgebracht met alles in orde te krijgen. Zo moest ik alle dieren goed verzorgd achterlaten op de logeer-adressen en Thomas moest natuurlijk alles onder zijn poot bereik hebben. Remy kwam Tibor ophalen want die sliep bij pap en mam. Benji ging naar de buurtjes en die waren al helemaal blij en toen alles goed was heb ik de trein om vier uur gepakt richting het Zuiden. Even een paar dagen wat anders.

De trein was op tijd in Delft en ik heb redelijk kunnen zitten. Ik had geen zin om een plekje te zoeken en dus heb ik gewoon op het balkon gezeten. Op Eindhoven was het een zooitje en heb ik de aansluiting gemist. Ik was dus later in Roermond en was blij mijn mannetje weer te zien.

Die avond schone zus even gezien en Marietje en verder heb ik weinig meer gedaan. Ik heb die avond geslapen als een blok. Hoezo de moeheid kwam eruit. Helaas heeft mijn schoonmoeder in de stoel geslapen want ze kwam het bed niet meer in. (Tot nu toe heeft ze niet meer in bed gelegen.)

Koningingedag verliep tot twaalf uur als normaal. Een beetje tv kijken, Roy een beetje bijslapen en ook mamske zat te doezelen. Tot die stomme zwarte auto het hele land in zijn greep nam en alles op zijn kop zette. Vervolgens hebben we voor de tv gezeten en niks meer kunnen doen dan meeleven met de slachtoffers en alle andere betrokkene.

Vrijdag even lekker met Esther de stad in en ook nog even gecontroleerd dat de medicijnen van pap er nu wel waren en dat waren ze.

Vrijdagavond gewoon wat tv gekeken en Esther en Jessie kwamen mam nog even verzorgen en ik heb weer als een blok geslapen. Roy weer minder want die sliep al twee dagen op de bank.

Zaterdagmorgen kwamen de glazenwassers. Eentje kwam melden dat in een slaapkamer een mobiele telefoon afging. Roy is hem gaan pakken en kwam dat het niet de mijne was. Ik had alleen twee gemiste oproepen. Roy zal mijn telefoon nooit leren kennen. Mijn moeder had twee keer gebeld. Toen ik terugbelde was ze helemaal in paniek. Ze had het idee dat het allemaal veel sneller ging dan we door hadden. Pap reageerde weinig meer en had heel veel pijn. Hij was ook nog maar weinig beneden en ze zat er even helemaal doorheen.

Ik op dat moment natuurlijk ook en wilde als een speer naar huis. De schrik sloeg me om het hart en wilde pap nog niet missen. Ik had de telefoon overgegeven aan Roy en die heeft mam een beetje tot rust gekregen. En mij daarna.

We hebben gewoon de trein van half vier gepakt en in alle rust gewoon alles gedaan wat we normaal doen als we thuis komen. Mam had ondertussen mijn voicemail al ingesproken dat het een storm in een glas water was en dat we rustig aan moesten doen en dat hebben we dan ook maar gedaan.

Eerst even Ben opgehaald bij de buurtjes en Tom verzorgt. Ook met hem maar gelijk even het rondje gelopen want hij was helemaal waus.

Daarna naar pap en mam gegaan en daar zat pap gewoon weer op de bank en was een beetje van de pijn af. Hij had een goeie boer kunnen laten waardoor de pijn in zijn buik een stuk was afgenomen. Wat bleek nou. Hij neemt nu meer Tramadol in en dat maakt hem heel slaperig. Ik weet dat en had hem al gewaarschuwd. Voor mam en Remy kwam dat toch nog hard aan en waren in paniek geraakt. Nu ze dat meegemaakt hebben is het een stuk rustiger in Huize van der Helm.

En Tibor? Tibor heeft genoten bij opa en oma. Hij heeft flink wat kilometers gemaakt met twee keer naar het Delftse Hout waggelen en flink spelen overal en nergens. Die hebben we zondag dan ook niet meer gezien. Totzelfs naar huis lopen was hem eigenlijk te veel. Halverwege hing zijn tong dan ook op zijn pootjes en liep hij redelijk rustig naast Roy mee.